30 Ekim 2009 Cuma

ben en çok bu resmini severim...

Ben en çok bu resmini severim Ata'mın.
Öyle bakar ki bu resimde içime işler... Bir yandan kendi öyküsünü anlatır bana o gözler, bir yandan içimi okur.
Çok kitap okudum savaşlarla ilgili. Ama hala aklım almaz savaşın nasıl bir şey olduğunu.
O yılgınlığı... Sevdiklerini cepheye gönderip, bir daha haber alamamayı, ölü mü diri mi bilememeyi, içinde hep bir umut yıllar, yıllar boyu gidenleri beklemeyi...
O yokluğu... Çocuğuna verecek bir parça ekmeğin peşine düşmeyi...
O korkuyu... Başına ne zaman ne gelecek dehşet içinde beklemeyi...
Bunca kanıksamayı ölümü, sanki normal bir şeymiş gibi...
Hayatta kalmak için başkalarının hayatını tehlikeye atmayı...
Aklım almaz...
Ve düşünürüm hep ya o olmasaydı?
Bir kadın olarak düşünürüm, o almasa ben ne olurdum şimdi?...
Ben en çok bu resmini severim Ata'mın...
Gözleri bana savaşı, bir liderin sırtına aldığı o koca yükü anlatır. Bir anne olarak o yükün ne demek olduğunu bilirim. O yükünden hiç şikayet etmemişken biz sızlanır dururuz.
O yüzden bakamam bazen gözlerine utanırım...

3 yorum:

Ayşegül AYGÜN dedi ki...

ben de cok utaniyorum o gozlere bakmaktan..
nasil bir "gaflet" uykusundayiz hepimiz ?
bizi kim uyandiracak ?
ne oldu bizim "vatansever" ruhumuza ?
cocuklarimiza nasil anlatacagiz su an yasadigimiz donemi ?

füsfüs dedi ki...

ne güzel yazıyorsun canım, şiir gibi
seni okumak çok güzel

ZeyNes dedi ki...

Canım arkadaşım,hepimizin hislerine tercüman olmuşsun yine...