bir veda, bir af dileyiş

Uzakta, çok uzakta kalan çocukluğumun bir parçasını daha yitirdim bugün
Hakan ağabeyim, melek olup gitti
Uyudu ve bir daha da uyanmadı
Bütün gün boğazımda taş gibi bir yumru dolaşıp durdum
Aklım, kaybıma ancak şimdi uyandı
"Hastaydı, hiç gün görmedi" dedi annem
"Yitik" diye düşündüm
Yaşanmamış, yaşanamamış bir hayat
Sonra o mu yitikti, biz mi yitiğiz bilemedim
Küçüktü evreni: annesi, babası, kardeşleri ve belki başka birkaç kişi
Yoktu ufacık bir kötülük aklından geçen
Aslında şanslıydı bir bakıma dünyanın pisliğine bulaşmak zorunda değildi
Hiç durmadan yoklayan nöbetler arasında kısacık bir yaşam sürdü
Kim bilir neyin özlemindeydi, nasıl bir hayattı düşlediği
Hiç birimize söylemedi
Biz de sormadık
Günlük yaşamın koşuşturmacalarına öylesine dalmıştık ki
Yapmamız gerekenler, yetişmemiz gerekenler arasında öylesine yitmiştik ki
Sadece adı geçtiğinde geldi aklımıza
Çünkü talep eden biri değildi, yoktu kimseden bir istediği
Ve uykusunda hepimizi bırakıp gitti
İnsan gidenlerin ardından onlara değil kendine ağlar aslında
Kaybına, elinden kayıp gidiveren olanaklara
Şimdi benim yaptığım gibi
En çok da bir resmini bile bulamayışım koydu bana
Güle güle Hakan ağabey
Gelemedim, gelmedim ziyaretine, arayıp sormadım
Artık çok geç biliyorum ama
Ne olur affet beni
Güle güle
Nur içinde, huzur içinde uyu...