döndük biz

Bir aydan uzun zaman olmuş buralara uğramayalı.

Ne çok mail aldım iyi olup olmadığımıza, nerelerde olduğumuza dair. Herkese çok teşekkür ederim bizi bu kadar önemsediğiniz, merak edip endişelendiğiniz için.

Ara verince tekrar yazmak da zor oluyor sanki.

Neyse bir bal-kaymak oldu Ada. Hani yeme yanında yat dedikleri cinsten. Her zaman olduğu gibi bir gecede değişti her şey. Bir gece cadı olarak yatan kızım, ertesi sabah muhteşem bir çocuk olarak kalktı.  Kriz yaşayan tüm annelerin içini rahatlatmak için yazıyorum. Geçiyormuş... Hem de sahiden... Bir ara acep bugün ne arıza çıkaracak diye endişelenirken şimdi bu şirineden bir dakika ayrı kalmaya dayanamıyorum.

Şimdi her şeyi kendisi yapıyor. Kendisi giyiniyor, kendisi yıkanıyor... Mutfakta bana yardım ediyor.

Ve dilim dilim ekmek yiyor üzerlerine çilek ve gül reçeli sürüp.

İnanılmaz bir reçel tutkusu başladı.

Kendinden geçiyor ekmeklerin üzerine reçel sürerken. Sevmem ben reçeli. Ama benim bile canım istiyor o iştahla reçel yerken.

Canı sıkılıyor kek yapıyoruz, canı sıkılıyor resim yapıyoruz, hiç durmadan boğuşuyoruz.

Efe'nin bakımını da o üstlendi. Su kabını yıkıyor, suyunu değiştiriyor. Dişlerinin fırçalanmasına yardım ediyor.

Akşamları Efe, haydi gel ayak ucuma kıvrıl sana kitap okuyayım diyor. Bizim tüy yumağı da onun bacaklarına kafasını yaslayıp masal dinliyor.

Bu arada Fethiyeli olduk biz.

Sonunda bir düşümüzü daha gerçekleştirdik ve limon, portakal ağaçları arasında yemyeşil bir sitenin içinde bir yazlık aldık. Artık Efemizi arkada bırakmak zorunda kalmayacağız tatile giderken. En çok onun ne yapacağını merak ediyorum orada. Çok sever benim oğlum çimenlere yatmayı, rüzgarı koklamayı, gelene geçene bakmayı...

Adacık da sürekli hayal kuruyor deniz kenarındaki o evle ilgili. Söz verdik bisiklet ve akülü araba alacağız orada kullanması için. Araba kırmızı, bisiklet de mavi olacak. Bu gidişle anneanneyle dedenin peşine takılıp bütün yazı orada geçirecek.