kalbimiz Fethiye'de kaldı

Küçücük bir mola verdik günlük yaşamın karmaşasından.
Yaklaşan seçim yüzünden izin alamayınca 19 Mayıs tatilini fırsat bilip düştük yollara. 
Dört gün dört gündür dedik, hiç üşenmedik. Orada uzakta bir evimiz vardı daha hiç görmediğimiz.
Ada, bizden önce hazırladı çantasını. Onun tek isteği sarışın kızlı tişörtü ve Mööö'süydü zaten. 

Sadece fotoğraflarını gördüğümüz, aylardır dilimizden düşürmediğimiz yazlık evimize taşındık artık.
Tadilat işleri bitti, eşyalar yerleştirildi. Yazlık evimiz oldu bir yazlık yuva.
Ve Fethiyeli olduk.
Denize kavuştuk.

Ada Hanım, su henüz biraz soğuk olsa da denizin keyfini çıkardı.
Önce ayaklarını soktu, kıyı boyunca koşturdu.
Denize taş attı, kumlarla oynadı.
Sonra babasıyla birlikte cup diye atladı içine.

Beni asıl şaşırtan  Efe oldu.
Denizden nefret eden Efemiz, bu kez yine denize karşı hav hav havladı. Kıyı boyunca koşturdu.
Ama sonra hayatında ilk kez, deniz suyunun tadına baktı, ayaklarını suya soktu.
Sonra yine havladı, bizlere denize girmeyin diye bağırdı ama sanki denizle barıştı o da.

İşte Ada Hanım'ın yazlık evi.
Ne evini, ne odasını, ne oyuncaklarını özledi.
Artık yazlık evimizde yaşayalım anne gitmeyelim bir yere diye pazarlık etti.
Kendisini havuzlar açılınca, deniz ısınınca döneceğiz diye zor kandırdık.
Gece minik yanaklarını ısıran sivrisineklere bile ses etmedi sırf deniz evinde yaşayabilmek için.

Kentin trafiğinden, kalabalığından uzak gönlünce koştu oynadı.
Oyun parkı  sadece onundu, koca kumsal da...
Hayatında ilk kez minicik kuzuları, oğlakları sevdi.
Gönlünce dondurma yedi.
Mööö'sünü ve kaplumbağasını küçük arabasında gezdirdi.
Bu arada Efemiz, özgürlüğünü ilan etti.
Çimenlere yayıldı gönlünce.

Ve hayatımda ilk kez ben de dönmek istemedim Ankara'ya. 
Oysa Ankara'dan başka yerde yaşayamam diye düşünürdüm hep.
Sabahları kuş sesiyle uyanmak, fırından yeni çıkmış ekmeğin sıcaklığını hissetmek, denizin kokusunu içine çekmek, trafiğe takılmamak, çirkin gürültülere katlanmak zorunda kalmamak... 
Hiç gelmedi içimden dönmek.
Burda kalalım, Ada özgürce koşsun oynasın büyüsün, Efe çimenlere uzansın istedim.

Ne yazık ki kısa sürdü rüyamız.
Döndük dönmesine ama kalbimiz Fethiye'de kaldı...