üç buçuk

Benim zeytin gözlü kızım, inanılır gibi değil ama artık 3.5 yaşında.
Yani 42 aylık ya da 1,260 günlük...
Oysa ben, daha üç yaşına gelmesini bile sindirememiştim henüz...

Evet boyu uzuyor çılgınca bir hızla, elleri ayakları büyüyor, hatta çaktırmadan birkaç gram bile alıyor.

Ama asıl değişen, daha önemli şeyler. Baş döndüren bir hızla birey oluyor, Ada oluyor. 

Kimi zaman garip bir hüzünle, kimi zaman ateşli bir merakla, çoğu zamanda muzip muzip bakıyor gözleri.

Şekilden şekle sokuyor minik suratını.

Ve o iki minik dişini çıkarıp öyle gülümsüyor kameraya.

Bazen benden daha olgun davranıyor.
Yanında pek bir çocuksu hissediyorum kendimi.
Hala evden çıkmak istemiyor.
İstemediği her şeyi, saat 4'e erteliyor.
Açıp haritayı önüne burası Ankara, burası deniz diye gösteriyor.
Önüne konan yeni bir yemeğin tadına bakıyor ama sebze yemeklerini yemiyor.
Yine de bol soğanlı salataya bir yandan ekmek batırıp bir yandan kaşıklıyor.
Ahh bir de zeytinyağlı yaprak sarması...
"Anne yaprakları sarsan böyle uzun uzun, ben de yesem onları" diye serserilik yapıyor.
Her yemeğin sonunda "biraz daha yersem ağzım bulancak sanırım" diyor.

İnatçı mı inatçı.

Son bir haftadır aynı tişörtle yaşıyor, hatta o tişörtle uyuyor. Güç bela yıkamaya razı ettiğimizde makinenin karşısında bekliyor.

Bir de yeni bir isim taktı kendine: Gülünç Prenses. 

Yukarıdaki surata bakınca pek yerinde bir isim aslında.

Artık Ada yerine Gülünç Prenses diyecekmişiz kendisine.  

Bir kanguru gibi zıplayabiliyor. 
Neden bilmem oradan oraya anlamsızca koşmaktan çılgın bir zevk alıyor.
Komik komik dansediyor.
Boncuklardan pasta yapıyor.
Yanında çayla bize servis yapıyor.
Uzun sözün kısası varlığıyla her anımızı dolduruyor....

Kiraz dudaklı kızım benim,

Gözlerin hep neşeyle, merakla ışıldasın annem.

Aldığın her nefes çiçek kokulu, ağzındaki her lokman bal-kaymak tadında olsun. Masal gibi geçsin her günün. Nice sağlıklı ve mutlu yıllara....