elif ada

ordan burdan

2012-01-31T09:15:00.013+02:00

Birbirinin ardı sıra başlıyor ve bitiyor günler.
Bir kez yitirince kontrolü
Tekrar kazanması zor oluyor.
Sanırım şimdi biz geçen yıl diye yazmak gerekiyor.
Önce yeni yılı kutladık.
Ne istediğini bilen, bizim de bilmemiz için elinden geleni yapan prensesimiz,
Noel Baba'dan kabarık etekli, pembe bir elbise istedi.
Noel Baba da kırmayıp kocaman bir kutu gönderdi Ada'ya !
İki gün boyunca bu benim kabarık elbisem mi diye kutuyu inceledi.
Sonunda o kutu açıldığında Ada'nın yüzündeki ifade her şeye değerdi.
Çığlık çığlığa üstüne geçirdi elbiseyi.
Bu çocuklar, mutlu olmayı biliyor.
O günden beri hemen her gün bu çingene pembesi elbiseyle dolaşıyor evde.
Şarkılar, türküler, danslar eşliğinde...

Sonra bütün aile hastalandık ilk kez.
Önce Ada, sonra baba, en son anne.
İlk kez ateşlendi Ada.
Biz resmen süründük yerlerde
Ama o, şans eseri kısa zamanda atlattı.
İzin alan babayla evde kaldı.
Ayşegül ablası, her gün onunla oynamaya geldi.
Sabahtan akşama, çılgınca oyun oynadılar.
Dünyanın ucuna gittiler birlikte,
Kangurularla zıplamak için.
Sonra rengarenk kanatlar takıp, çiçek perisi, deniz perisi, bulut perisi oldular.
Hani yeme yanında yat cinsinden, bal-kaymak birşey oldu Ada.

ada, 4 yaşında

2011-11-24T23:53:00.000+02:00

Nice yıllara meleğim.

O minicik varlığınla, hayatımı değiştirdin.

Şimdi masamda rengarenk tabaklar, posta kutumda dünyanın dört bir yanından kartlar, başucumda komik kitaplar ve beni hiç yalnız bırakmayan arkadaşlarım var.

Senin sayende iyi bir insan oldum.

Senin sayende değiştim.

İyi ki geldin, iyi ki varsın kiraz dudaklım.

Hep gülsün gözlerin... Sağlık, mutluluk, bereket seninle olsun...

Seni çok seviyorum.

geçip giden...

2011-11-17T09:00:00.000+02:00

Önce Efemiz ameliyat oldu.

Üstüne konduramadık, ertelemeye çalıştık ama doktorumuz acil deyince elimiz ayağımıza dolandı.

Bir sabah götürüp elimizle teslim ettik yabancılara. Hayatımızda ilk kez.

Neredeyse üç saat sürdü ameliyatı. Bağırsaklarında kocaman yırtıklar vardı, fıtığa neden olmuştu. Üstüne bir de mitral kapak yetersizliği çıktı. Ağladım ağladım gözlerim şişti. Ameliyat biter bitmez koşturduk yanına. Sadece beş dakika diye uyardı doktorumuz. Yüzüme bakmadı oğlum. Canı yanıyordu, bana kızıp küsmüştü. Sonra çıkardılar yanından. İkinci gün ziyarete gittiğimizde gelip yaladı beni, kuyruğunu sallardı. Hadi hadi gidelim burdan diye... Olmaz oğlum sonra deyince yine bozuldu.

Üçüncü gün aradı Ateş Bey bu çocuk ne yiyor ne içiyor çok mutsuz gelip alın diye. İki gün hiç uyumadım. Yaralarını yalamasın diye. Bütün gece oturdum başında.

En zoru anlatamamak.

"Bak oğlum ameliyat olman lazım. Ama biz hemen gelip seni alacağız. Sakın merak etme tamam mı?" diyememek.

Ve de kimsenin anlamaması.

Neyse şimdi iyi serseri.

Sonra annem ameliyat oldu.

Çok zor ya insanın sevdiğini böyle beklemesi.

Hele de annesini.

Anneler, hep sağlıklı olmalı. Çocukları, onları ameliyathane kapılarında falan beklemek zorunda kalmamalı.

Şimdi o da iyi.

Ama galiba ben hastalandım. İlaçlarımı almayı unuttum. Haftasonu nabzım, 140 'a fırlayınca aklım başıma geldi. Bir süre yasaklıyorum herkese hastalanmayı.

Ada Hanım'a gelince Efe'ye çok üzüldüğü için anneannesinin ameliyat olduğunu söylemedik. Geyip gidip Efe'yi öptü bir an önce iyileşsin diye. Geçenlerde ikisinden de ses gelmeyince çaktırmadan kafayı uzattım odaya. Efe'yi yatırmış steteskobuyla dinliyordu. Efe de kuzu kuzu yatıyordu...

çocuk olmak, yaşlanmak, okul, falan filan

2011-09-28T10:32:00.001+03:00

Zor iş çocuk olmak...
Görüyorlar, duyuyorlar, hissediyorlar ama bilmiyorlar.
Sürekli bir belirsizlik.
Belirsizlik, insanı en çok yoran şeydir oysa.
Nasıl dayanıyorlar kim bilir?

Ada, şu sıralar beni şaşırtmakla meşgul.
Nereden esti bilinmez şimdi de yaşlılığa takıldı.
Genellikle soru sormaz benim kızım.
Gözlemler, içselleştirir, bir sonuca varır ve bu sonuçtan haberdar eder beni.
Biliyorum ben, böyle işliyor zihni.

Ada: Annnneee, ben büyümüycem.
Anne: Neden aşkım, büyüyüp abla olmak istiyordun hani İrem gibi?
Ada: Yok, vazgeçtim.
Anne: Neden peki?
Ada: Çünkü ben büyürsem sen yaşlanırsın. Ben böyle kalayım, sen de böyle kal...

Bu arada pek mutluyuz okulda.

Bir Atakanımız bir de Eralpimiz var mesela.

Kreşteki tek oğlanlar...

Ada Hanım'ın dediğine göre Atakan hep ağlıyormuş, Eralp ise kitapları "yamultuyormuş".

Okuldaki kızlarla ilgili hiçbir şey anlatmıyor nedense.

Bu arada çılgınca bir hızla İngilizce-Türkçe şarkı öğrenmekte ve resim yapmaktayız. İkisi de şimdiye kadar pek ilgilenmediğimiz şeyler.

Yarın Efe'yi götüreceğiz arkadaşlarının yanına. Efe'ye tembihledik sakın havlama okulda diye ama bakalım neler olacak. Ada Hanım tutacakmış tasmasından. Arkadaşlarına da korkmayın o benim diyecekmiş. Neler olacak kim bilir?

başka türlü bir şey...

2011-09-09T09:00:00.002+03:00

Kimi zaman yavaş yavaş incitmeden, kimi zamansa aniden ezerek geliyor değişim.
Nasıl olursa olsun insanın alıştıklarından vazgeçmesi zor.
Hele de artık o alışkanlıklar, sizin bir parçanız olmuş, sizi siz yapan şeyler haline gelmişse...
Zor geliyor, bünye kaldırmıyor...
İnsan çaresizce her şey hep aynı kalsın istiyor. Ama olmuyor işte olmuyor...

Şu son bir ayda öyle çok şey değişti ki hayatımızda.
Öyle birden bire, zorla...
Önce işyerinde her gün bir kaç arkadaşımızı uğurladık.
Oturup birlikte kahve içerken bir gün, ertesi gün facebook'ta güncellemelere indirgendi paylaşımlarımız.
Hayat öyle hızlı ki, gideni koparıveriyor elinizden.
Ne kadar söz verirseniz verin, kaçınılmaz olan er geç geliveriyor,
Arkadaşlıklar mazi oluveriyor.

Sonra alışkanlıklarımızı da değiştirmek zorunda kaldık.
Çalışma saatlerimiz değişti, onlarla birlikte yaşam alışkanlıklarımız.
Hep çok özenmiştim normal iş saatlerinde çalışanlara... Şimdi benimkiler de öyle. Ama nedense hiç hoşuma gitmedi işte. Meğer ben, çok severmişim o acayip çalışma saatlerimi.
Bazen bazı şeyler, sadece istemeler düzeyinde kalmalı, insan alıştığı gibi devam etmeli. O uzaktan istenenler, yakından hiç de çekici olmuyor.

Tabii birimizi etkileyen,diğerlerine de sirayet ediyor.
Bizim alışkanlıklarımız değişince onunkiler de değişiverdi aniden.
Tatil dönüşü tam gün okullu oluverdi bir günde.
Bisikletini bıraktığı yetmezmiş gibi uzaktaki evinde, şimdi bir de bunlar çıktı karşısına.
"Okulumu seviyorum anne, ama ben seni özlüyorum" diye protesto etti mesela dün sabah.
"Ben de seni özlüyorum, hem de çok özlüyorum" dedim sadece.
Sonra sessizce avucumun içindeki minik elini sıktım.
Ve yine dün ayrılırken okulun kapısında ilk kez "Seni öpmüycem, öpersem ağlarım" dedi.
Dönüp arkasını gitti o minicik kafası önde.

Eskiden, yani gençken
Direnebileceğimize inanırdık ya hani,
Karşı gelebileceğimize bize üstelenenlere.
Artık biliyorum ne kadar imkansız olduğunu.
Elimizden kayıp gidiyorlar
Arkadaşlarımız, sevdiklerimiz, uzun uğraşlar sonucu kurduğumuz düzenler, alışkanlıklarımız...
Direnmek istiyorum olmuyor,
Gitmesinler, değişmesinler demek istiyorum olmuyor
Yeni duruma alışmaya çalışıyorum o da olmuyor...
Velhasılıkelam doluya koysam almıyor, boşa koysam dolmuyor.

Değişiyor her şey...
Biz de değişiyoruz onlara paralel.
İtirazım değişime değil elbet...
Zorla, bize rağmen değiştirmelere...
Şimdi tek isteğim, şu yukardaki şekilden şekle giren surat gibi her şeye rağmen gülebilmek hayata...
Dalga geçebilmek onunla.
Belki de direnmenin, karşı gelmenin yolu budur kim bilir?
Ve bir de şarkı söyleyebilmek:
"Başka türlü bir şey benim istediğim
Ne ağaca benzer ne de buluta
Burası gibi değil gideceğim memleket
Denizi ayrı deniz,
Havası ayrı hava
Nerde gördüklerim
Nerde o beklediğim
Rengi başka
Tadı başka..."

bol fotoğraflı bir tatil yazısı

2011-09-05T16:56:00.002+03:00

Yaz bitmeden, sonbahar gelmeden bir kez daha yollara düştük.
Bütün bir yazı çalışarak geçiren babamızı tatile götürdük.

Tabii ki biz tatil yapmadık yine.
Tatil yapan oğlumuzla kızımıza baktık.

Ada Hanım, yazlığına kavuşunca ve o çok istediği bisikletini alınca tüm tatili dört tekerleğin üzerinde geçirdi.
Her yere bisikletiyle gitti.
Biz de hiç durmadan bisikleti, arabaya yükleyip indirdik.
Baştan pazarlık yapmamıza rağmen bisikletimi de Ankara'ya götüreceğim diye gözyaşları döktü.
Hatta geceleri uykulardan uyanıp "anne bir fikrim var. Bavulumu benim önüme koyarız bisikletimi de arkaya. Hep birlikte Ankara'ya gideriz. Ne dersin bu fikrime?" diye pazarlık yaptı.
En sonunda bisikletini deden kargoyla Ankara'ya gönderecek diye kandırmak zorunda kaldık.
Şimdi aynı bisikletten bir tana daha alıp Ankara yollarına çıkacağız.

Sürüş denemelerinden arta kalan zamanlarda havuz, balkon, bahçe sefası yaptı kızımız.

Dedesine kendisini kameraya çektirip defalarca nasıl bisiklet sürdüğünü seyretti.
Dedeyle tavla oynayıp kuruyemiş tüketti.
Tavlanın pullarını zarlarını dört bir yana saçtı.
Biz topladık o dağıttı, biz topladık o dağıttı.

Dondurma, bu yaz pek revaçta değildi.

Bu yazın gözdesi karpuzdu.
Pazarcı amcaların kesip kesip verdiği karpuzları hüpürdetti.
"Anne, pazarcı amcalar gibi kabuklu yiycem" diye emirler verdi.

Çenesinden, kollarından boynuna akan karpuz sularıyla eğlendi.

Bu arada yorgunum ben, O yüzden bir sürü fotoğrafı ekledim. Altlarına birer cümle yazıyorum. Çok biçimsiz oldu bu ama ne yapayım....

Yükseklere atlamayı,

Sonra da cup diye dalmayı keşfetti.

Ve ilk kez dostlar edindi.

Hemen yan taraftaki Zeren ablamız, tatilimize renk kattı. Kızlar, yere attıkları örtünün üzerinde oyunlar oynadılar, resimler yaptılar. Ada, Zeren ablasının yapıp hediye ettiği kolyeyi boynundan hiç çıkarmadı.

Hani yazlık arkadaşları vardır ya.

İşte hemen ilk yazdan Ada, belki de uzun yıllar sürecek arkadaşlıkların temelini attı.

Temmuz'da tanıştığımız Arca, bir gün öyle durup dururken çat kapı evimize geldi.
"Ben geldim Ada" nidalarıyla içeri girdi.Kendisini zor çıkardık.
Teklifsizliği, samimiliğiyle hepimizi güldürdü.

Arkadaşı olunca havuzun da keyfi başka oldu tabii.

Burada da bir çete kurdu kendine Ada Hanım.
Dört kız, havuzda oynadılar da oynadılar.

Talya'dan da dans etmeyi öğrendi.

Efemize gelince...
Çayır çimen bulunca bütün gün sere serpe yatıp güneşlendi.
Ancak karnı acıkınca ya da susayınca eve girdi.
Sinekliği tırmalayıp ben geldim demeyi öğrendi.

Güneşlenirken kendisini rahatsız etmemize böyle burnundan tıslayarak tepki verdi.

Tabii o da yeni arkadaşlar edindi...
Sitedeki tüm erkek köpeklere havlayıp hırladı.
Büyük küçük demeden tüm kızlara da kuyruk salladı.
Çok çapkındı çok. Çerez, Daisy ve Miya, bu yazın gelin adaylarıydı.

ada, bisiklete biniyor

2011-08-29T15:44:00.002+03:00

Bugün önemli bir gün.
Neden mi? Çünkü Ada, bugün bisiklet sürmeyi öğrendi.

Sırf bisiklet almak için Fethiye'ye gittik.
Uzuuuun dolaşmalar sonucu Ada Hanım, istediği bisikleti buldu.
Tekerleklerinde, selesinde prenses resimleri olan, önünde sepeti, arkasında minik bagajı pembe mi, pembe bir bisiklet.
Bir tören arabaya yüklendi bisikletimiz.

Acele yazlık eve gidildi ki bisiklet kullanmayı öğrenebilsin.
Babayla çıktılar dışarı.
On dakika sonra yanlarına gittiğimizde çoktan öğrenmişti her şeyi.
Park etmeyi,
Hatta zilini çalmayı bile...
Dedesi de nasıl döneceğini anlattı tekniğiyle
Tıpkı bana araba kullanmayı öğretirken anlattığı gibi...

Ben, bisiklete binmeyi bilmem. Onun için Ada'nın öğrenmesini çok istemiştim.
Bugün, tarihe not düşülesi bir gün.
Kızım, bisiklet sürmeyi öğrendi.

dinolar

2011-08-22T10:50:00.000+03:00

Biz, dinozorları çok severiz.
Erkeklerin dinozor aşkını biliyorum. Kızlarda ise pek revaçta değil insan-öncesi dönemin koca efendileri.
Biz, dinoları seven kızlardan olduğumuz için kalktık kendileriyle tanışmaya gittik.

Tabiat Tarihi Müzesi'ni ilk ziyaret ettiğimde ya ilkokulda ya da ortaokuldaydım.
O zamanlar Eskişehir Yolu üzerinde eski bir binadaydı müze. Karmakarışıktı herşey. Aklımda kalan tek şey kocaman bir T-Rex iskeletiydi. Bir de müzenin satış bölümünden aldığımız kırmızı bir taş.
Şimdi müze, MTA içinde süper bir binaya taşınmış. İç tasarımı harika. Girişte kocaman bir yerküre karşılıyor sizi. Ve Güneş Sistemi...

Biz en çok bu koca yerküreyi sevdik. Hemen nerede yaşıyoruz, yazlık evimiz nerede, Afrika, Çin, Amerika neresi kontrol ettik.
Bir de kocaman tartı var. Dünyada ve diğer gezegenlerde kaç kilo çektiğinizi gösteriyor. Dünyada 16 kg olan Ada Hanım, Jüpiter'de 38 kg, Plüton'da ise sadece 1 kg çekiyormuş.
İkinci katta yani dinoların, mamutun ve devasa bir balinanın olduğu katta bir de mağara var. Küçük bir şey. İçinde metal bir köprü var. Biz Ada ile köprünün üzerine yatıp mağara tavanındaki sarkıtlara baktık.
Yine ikinci katta bizim memlekete özgü hayvanlar sergileniyor. Yani içleri doldurulmuş maketleri. Anadolu parsı, tilkiler, yılanlar, kuşlar. Kelaynakla baya eğlendiğimizi söyleyebilirim.

Müze, Pazartesi hariç her gün sabah 9'dan öğleden sonra 4'e kadar açık.
Ada, dinoların küçük maketlerinden almak istemişti ama satış kısmı şimdilik kapalıymış.
Giriş ücretsiz.

Şurada müze ile ilgili bilgiler var.

lütfen

2011-08-17T09:00:00.002+03:00

Başkasının acısı, gözyaşı, ne sizin ne de çocuğunuzun eğlencesi olmasın ne olur.

Şurayı okuyun ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Ben, Ada'yı ne yunusların hapsedildiği küçücük havuzlara ne de sirklere götürmeyeceğim. Benim çocuğum, işkenceyle eğitilmiş hayvanların yapmak zorunda kaldığı şeylere gülmeyecek. Yoksa üzülürüm, hem de çok üzülürüm...

okullu olduk

2011-08-04T09:00:00.000+03:00

Geçen hafta okullu oldu benim gülünç prensesim.

Biliyor musunuz aslında bu yıl 2007 doğumlular anasınıfına başlıyormuş. Ama daha dördünü bitirmeden, hiç tanımadığım bir şoföre teslim edip, evden kilometrelerce uzakta bir okula, yüzlerce çocuğun arasına göndermek hiç aklıma yatmadı benim. Bu konu hala kafamı kurcalıyor aslında. Üç mü beş mi hala karar verebilmiş değilim.

Neyse tonlarca anaokulunu araştırdıktan sonra bu yaştaki çocuklar için en iyisi eve en yakınıdır kararına vardık. Küçük bir yer Ada'nın okulu. Yaz tatili nedeniyle çok az çocuk var. Şu an neredeyse çocuk başına bir öğretmen düşüyor. Bu da alışma sürecimizi çok olumlu etkiledi.

Zaten Ada hazırmış. Asıl alışması gerekenler bizlermişiz daha çok da ben.

Şimdilik yarım gün gidiyoruz. Ada, arkadaşlarıyla birlikte uyumak isteyene kadar böyle sürdüreceğiz.

Benim tek isteğim, arkadaşlarıyla birlikte oynayabileceği güvenli, samimi ve sıcak bir yer bulmaktı.

Okulumuz, yürüyerek beş dakika mesafede. Bu da sabahları karmaşa, koşturmaca yaşamamak demek.

Ben hep oyun odalarına baktım okullarda. Çoğununki tamamen göstermelikti. Çocuklar, yaş gruplarına göre minik sınıflarda kalıyordu. Burada yaş grupları yok, sınıflar da. Kocaman bir oyun odası var ve çocuklar, sahiden oynuyorlar orada.

Ada'nın Aynur öğretmeni o kadar tatlı ki benim bile kendisine öğretmenim diyesim var. Bir de ünlü Emine teyze. Çocukların yemeğinden o sorumlu. Ve Ada, şu bir buçuk haftada evde yemediği tonla şeyi yedi okulda iştahla.

Şimdi her sabah bir sevinç fırlıyor yataktan. Gidip bir elbise seçiyor kendine. Bunu öğretmenim çok beğenecek diye. Sonra elele tutuşup şarkılar söyleyerek, kıkırdaşıp gülüşerek okula gidiyoruz. Aynur öğretmen, kocaman bir gülümsemeyle karşılıyor bizi kapıda. Adacığım ne kadar güzel olmuşsun diyor ve Ada hanım arkasına bakmadan gidiyor öğretmeniyle.

Umarım sonraki okul maceralarımız da bu kadar kolay ve iyi olur.

Fethiye, Fethiye

2011-07-28T09:15:00.000+03:00

Uçup bitiverdi haftalar, tatil bitti, döndük biz.
Babamız izin alamayınca anneanne ile teyzenin peşine düştük ana-kız, soluğu Fethiye'de aldık. Gürültülü patırtılı, bol koşturmacalı, hayli maceralı bir tatil geçirdik.
Aslında tatil yapan Ada oldu, ben daha çok kendisine refakat ettim. Hayatımda ilk kez bu kadar güneşte kaldım, yandım.
Ada ise bronz bir afete dönüştü.
Sanki daha da uzadı boyu.
Saçları artık atkuyruğu...

Sitenin koca havuzu çoğu zaman sadece ona ait olunca çoştu da çoştu.
Bebekleri, kaplumbağaları, ördekleriyle maaile havuz sefası yaptı.
Dürüst olmak gerekirse havuzu evdeki küvet gibi kullandı.
Ölüdeniz'e ise aşık oldu.
Haydi benim denizime gidelim diye yollara düştü.

Birçok ilk yaşadı bu tatil.
Mesela hayatında ilk kez bikini, mayo giydi.
Ay sütyenim açılmış anne diye herkesi kendine güldürdü.

Üç yaş krizimizi de orada bırakıp geldik.
Bir gün boğuşup birbirimizi ısırırken "anne, keşke burda kalsak, sen işe gitmesen, böyle birlikte yaşasak" diye gönlünden geçeni ortaya koydu. Ne yaparsak yapalım bu miniklere yetmediğimizi, onların sadece ve sadece bizimle olmak istediğini, tüm o nedensiz ağlamaların, krizlerin aslında bizim gitmelerimize bir başkaldırı olduğunu anladım. Yani arıza çocuklar olmadığını, annesini özleyen çocuklar olduğunu fark ettim. Özlem giderdik, koklaştık, boğuştuk sonunda anlaştık.

Toprağa, güneşe, yeşile, çiçeğe doydu tatil boyu.
Özgürce koştu, çimenlerin üzerinde dansetti.
Anneanneyle birlikte bir portakal, bir şeftali ve bir de çam ağacı diktiler. Gelecek yıl meyvelerini yiyecekler.
Bir de rengarenk begonviller...
Ah bir de lavanta ve akşam sefası...
Sonra evi süsledik hep birlikte.
Kuşlar astık duvarlara. İsimlerini de Ada ve Eylül koyduk.
İnanmayacaksınız ben de kanaviçe işledim hayatımda ilk kez.
Öyle büyük bir şey değil tabii. Hani şu çerçevesiyle birlikte hazır satılanlardan...
İki tane de Alev işleyince onları da astık duvarlarımıza evimizde ilk yılın hatırası diye.

Yine hayatında ilk kez öğlenleri uyumadı. Akşamları ise "anne, çok güzel bir gün geçirdim ben bugün değil mi?" diyerek yatar yatmaz yorgunluktan baygın düştü.
Geceleri teyzesinin peşinden Fethiye'ye gidip oyun parkında saatlerce oynadı.
Basamaklara, halatlara tırmandı. başardım başardım diye zafer çığlıkları attı.

Bebek kolleksiyonumuza bir Ariel bir de Yasemin katıldı.
Ada'nın havuz sefasına onlar da eşlik ettiler.

Parmak arası terliklerini ayağından çıkarmadı.
Şıpıdık şıpıdık bütün tatil onlarla gezindi.
Elbiselerinin birini çıkarıp diğerini giydi. Güzel olmuş muyum diye aynalara bakındı.

Fethiye'den bu bebeği buldu. Eteğin altında da bir kafası var bebeğin. İki kafalı yani...
Adını da tombiş koydu. Bebeğin yemeniden başörtüsünü sıcaklamış kafası deyip çıkardı. Bizim bebek, keloş kaldı. Möö, tabii ki her yere bizimle geldi. Bir havuza girmediği kaldı. Ada havuzda oynarken o güneşlenmeyi tercih etti!!

Pek çalışkandı bu sefer.
Teyzesinin arabasını yıkadı.

Aslında daha çok kendini yıkadı.
Suyun içinden hiç çıkmadı. Araba yıkamadığında balkonları yıkadı mesela.

Ya da çiçekleri suladı.
Resmin hemen aşağısındaki yapraklar lavanta. Hayatımda ilk kez gördüm ben lavantayı. Ellerini yapraklarının üzerinde dolaştırdığında çıkan koku inanılmaz.
Ah ah...
Şimdiden özledim oraları.

Birkaç gün de olsa Eylül de katıldı bize.
Kızlar, top oynadılar bahçede.
Sonra biz de katıldık onlara. Kovalamaca oynadık hep birlikte.

Hava çok ısındı, biraz serinleyince tekrar geliriz dedik, Ankara'ya dönelim babamızla Efemizi alıp gelelim dedik ancak razı edebildik.

"Anne, babamı alıp geri gelelim yazlık evimize" diye zor ayrıldı oradan.

Ve hayatında ilk kez uçağa binip Ankara'ya döndü başka bir maceraya başlamak üzere.

Uçakta da çok eğlendi. Bulutların üzerinden aşağıdaki minicik ışıklara baktık, her birine bir arkadaşımızı yerleştirdik. Sonra kocaman bir sandviç yedi "hımmm, çok lezzetliymiş" diye.

Sonra çıkartmalarımızı yapıştırıp hostet ablalara hediye ettik.

Ve bu hafta itibarıyla da Ada, okullu oldu.

Artık o da sonraki yazıya...

Bu yaz çok macera dolu bizim için.

üç mü beş mi?

2011-06-20T09:39:00.000+03:00

Bu yaş işi her zaman kafamı karıştırmıştır.

Şunu bitirdin, bundan gün aldın falan anlamam ben.
İçinde bulunduğun yıldan doğduğun yılı çıkarırsın. Sonuç kaç yaşında olduğunu gösterir.
Yani: Ada Hanım, 2007 doğumlu olduğuna göre 2011'den çıkarırsan 4 oluyor. Bizimki Kasım doğumlu olduğu için 3.5 diyoruz kısaca.
Biz böyle kendi kendimize pek hoş iken okul işi gelip oturuyor aile gündemimizin tepesine.
Birkaç okulla gidip görüşme yapıyoruz, yani ben yapıyorum.
"Beş yaş sınıfına alalım, gelecek yıl da anaokuluna başlar" diyorlar.
"Nasıl yani?" diyecek oluyorum şaşkın şaşkın bizim bebe daha üç buçuk.
Hani yarım yılı kabul ederim de 1.5 yıl nasıl büyüdü ki bizden habersiz.
"Şimdi bu yıl Kasım'da 4'ü bitirip 5'ten gün almaya başlayacak. Aslında biz, anaokuluna beş yaşında almaya başladık. İsterseniz direk anaokulundan başlatalım" diyor bilir kişi.
Yok artık.
Şimdi ne yapacağız hiç bilemiyorum.
Zaten karışık olan kafam, kısa devre yapmak üzere.
Dört yaşını öylece atlayıvereceğiz bu gidişle.
Kızınız kaç yaşında?
Üç buçuktan beş teyzesi...

üç buçuk

2011-05-26T14:54:00.001+03:00

Benim zeytin gözlü kızım, inanılır gibi değil ama artık 3.5 yaşında.
Yani 42 aylık ya da 1,260 günlük...
Oysa ben, daha üç yaşına gelmesini bile sindirememiştim henüz...

Evet boyu uzuyor çılgınca bir hızla, elleri ayakları büyüyor, hatta çaktırmadan birkaç gram bile alıyor.

Ama asıl değişen, daha önemli şeyler. Baş döndüren bir hızla birey oluyor, Ada oluyor.

Kimi zaman garip bir hüzünle, kimi zaman ateşli bir merakla, çoğu zamanda muzip muzip bakıyor gözleri.

Şekilden şekle sokuyor minik suratını.

Ve o iki minik dişini çıkarıp öyle gülümsüyor kameraya.

Bazen benden daha olgun davranıyor.
Yanında pek bir çocuksu hissediyorum kendimi.
Hala evden çıkmak istemiyor.
İstemediği her şeyi, saat 4'e erteliyor.
Açıp haritayı önüne burası Ankara, burası deniz diye gösteriyor.
Önüne konan yeni bir yemeğin tadına bakıyor ama sebze yemeklerini yemiyor.
Yine de bol soğanlı salataya bir yandan ekmek batırıp bir yandan kaşıklıyor.
Ahh bir de zeytinyağlı yaprak sarması...
"Anne yaprakları sarsan böyle uzun uzun, ben de yesem onları" diye serserilik yapıyor.
Her yemeğin sonunda "biraz daha yersem ağzım bulancak sanırım" diyor.

İnatçı mı inatçı.

Son bir haftadır aynı tişörtle yaşıyor, hatta o tişörtle uyuyor. Güç bela yıkamaya razı ettiğimizde makinenin karşısında bekliyor.

Bir de yeni bir isim taktı kendine: Gülünç Prenses.

Yukarıdaki surata bakınca pek yerinde bir isim aslında.

Artık Ada yerine Gülünç Prenses diyecekmişiz kendisine.

Bir kanguru gibi zıplayabiliyor.
Neden bilmem oradan oraya anlamsızca koşmaktan çılgın bir zevk alıyor.
Komik komik dansediyor.
Boncuklardan pasta yapıyor.
Yanında çayla bize servis yapıyor.
Uzun sözün kısası varlığıyla her anımızı dolduruyor....

Kiraz dudaklı kızım benim,

Gözlerin hep neşeyle, merakla ışıldasın annem.

Aldığın her nefes çiçek kokulu, ağzındaki her lokman bal-kaymak tadında olsun. Masal gibi geçsin her günün. Nice sağlıklı ve mutlu yıllara....

kalbimiz Fethiye'de kaldı

2011-05-24T15:09:00.000+03:00

Küçücük bir mola verdik günlük yaşamın karmaşasından.
Yaklaşan seçim yüzünden izin alamayınca 19 Mayıs tatilini fırsat bilip düştük yollara.
Dört gün dört gündür dedik, hiç üşenmedik. Orada uzakta bir evimiz vardı daha hiç görmediğimiz.
Ada, bizden önce hazırladı çantasını. Onun tek isteği sarışın kızlı tişörtü ve Mööö'süydü zaten.

Sadece fotoğraflarını gördüğümüz, aylardır dilimizden düşürmediğimiz yazlık evimize taşındık artık.
Tadilat işleri bitti, eşyalar yerleştirildi. Yazlık evimiz oldu bir yazlık yuva.
Ve Fethiyeli olduk.
Denize kavuştuk.

Ada Hanım, su henüz biraz soğuk olsa da denizin keyfini çıkardı.
Önce ayaklarını soktu, kıyı boyunca koşturdu.
Denize taş attı, kumlarla oynadı.
Sonra babasıyla birlikte cup diye atladı içine.

Beni asıl şaşırtan Efe oldu.
Denizden nefret eden Efemiz, bu kez yine denize karşı hav hav havladı. Kıyı boyunca koşturdu.
Ama sonra hayatında ilk kez, deniz suyunun tadına baktı, ayaklarını suya soktu.
Sonra yine havladı, bizlere denize girmeyin diye bağırdı ama sanki denizle barıştı o da.

İşte Ada Hanım'ın yazlık evi.
Ne evini, ne odasını, ne oyuncaklarını özledi.
Artık yazlık evimizde yaşayalım anne gitmeyelim bir yere diye pazarlık etti.
Kendisini havuzlar açılınca, deniz ısınınca döneceğiz diye zor kandırdık.
Gece minik yanaklarını ısıran sivrisineklere bile ses etmedi sırf deniz evinde yaşayabilmek için.

Kentin trafiğinden, kalabalığından uzak gönlünce koştu oynadı.
Oyun parkı sadece onundu, koca kumsal da...
Hayatında ilk kez minicik kuzuları, oğlakları sevdi.
Gönlünce dondurma yedi.
Mööö'sünü ve kaplumbağasını küçük arabasında gezdirdi.
Bu arada Efemiz, özgürlüğünü ilan etti.
Çimenlere yayıldı gönlünce.

Ve hayatımda ilk kez ben de dönmek istemedim Ankara'ya.
Oysa Ankara'dan başka yerde yaşayamam diye düşünürdüm hep.
Sabahları kuş sesiyle uyanmak, fırından yeni çıkmış ekmeğin sıcaklığını hissetmek, denizin kokusunu içine çekmek, trafiğe takılmamak, çirkin gürültülere katlanmak zorunda kalmamak...
Hiç gelmedi içimden dönmek.
Burda kalalım, Ada özgürce koşsun oynasın büyüsün, Efe çimenlere uzansın istedim.

Ne yazık ki kısa sürdü rüyamız.
Döndük dönmesine ama kalbimiz Fethiye'de kaldı...

biz geçen ay 2...

2011-05-06T09:30:00.001+03:00

Sevdim ben bu işi. Böyle ordan burdan yazmak daha eğlenceliymiş.
Biz anne-kız, geçen ay ilk kez yemeğe çıktık. Yani iki başımıza.Kendisi böyle süslendi püslendi. Hatta siparişini bile kendisi verdi. Sonuçta yine köfte yedi ama insanlık adına bu pek önemsiz adım, onun için bir ilkti. Güzel başlayan günümüz, yine ilk kez olarak pek güzel bitti.
Arabada kitap okumak için gündüz vakti tepe lambasını açan Ada Hanım, ikinci kez akümüzü boşalttı. Tabii bunu kendi başına yapmadı. Tepe lambasını kapatmayı unutan annesi de eşit derecede suçluydu. Arkadaşlarıyla buluşmak için yola çıktığımızda araba çalışmayınca bir daha tepe lambasına dokunmamaya söz verdi. Hatta tepe lambasını açmak isteyen Zeynep'e "arabamızın gazı biter" diye izin vermedi.

Ada Hanım, çılgın masallar uydurmaya başladı.
Aslanlar, kargalar, bülbüller... Her cinsten mahlukatın cirit attığı, her birinin acayip acayip isimler taşıdığı, pek çılgın işlerle uğraştıkları masallar... Bu isimler, bizzat Ada hanım tarafından uydurulup her bir yaratığa özenle verilmekte. Karga Pito, kanguru Minedog... Gel gör ki unutkan anne, bu acayip isimleri aklında tutabilmek için öyle çaba harcıyor ki sonunda her şey birbirine karışıyor.
Kendisine yeni bir arkadaş buldu: Kuzey.
İlk kez tanışan Kuzey ile Ada, oyuncak kavgası yapmadan saatlerce oynadılar. Kuzey, muhteşem dans figürleri sergiledi. Ada, bir oraya bir buraya koştu.
Ada Hanım, sanki kendi oyuncaklarını toplarmış gibi Kuzey'e "yeni oyuncak çıkarmadan önce eskilerini toplaman lazım" diye akıl verdi. Arada birbirlerini şikayet etmek için yanımıza uğradılar ama genel olarak birlikte takıldılar.

Yılın ilk açık hava buluşmasını Papaz'ın Bağı'nda yaptık.
Kızlar, havuzun kenarına sıralanıp balık tuttular.
Böyle akıllı uslu oturduklarına bakmayın. balık tutmanın suyunu çıkarıp ıslandılar, iki üç kere üstlerini değiştirmek zorunda kaldık.

Ada'nın saçları uzadı.
Ve ben, onları iki yandan bağlamayı başardım.
Gel gör ki bu konudaki beceriksizliğim, Ada'yı bile isyan ettirdi.
"Teyzem olsa daha güzel yapardı saçımı" diyerek beni eleştirdi.

Üç buçuk yaşındaki hanımefendi, makyaj konusunda benden daha bilgili olduğunu da gösterdi.
Evde bulabildiği rujları toplayıp, "ama bunların hepsi parlatıcı anne, senin rujun yok mu? Sana ruj alalım" diyerek cehaletimi yüzüme vurdu.

Efemiz, evdeki topları birer birer patlattı.
Biliyordum zaten o toplara göz koyduğunu.
Sonunda bir fırsatını yakalayıp hepsine tek tek dişlerini geçirdi. Topları patlatırken o kadar mutluydu ki. Patlayan topları zevkle ağzında bir o yana bir bu yana salladı. Gel gör ki Ada'yı sakinleştirmek hayli güç oldu. Ada, bas bas bağırırken Efe hala zevkle parçalanmış toplarla oynuyordu. Ne yapalım arada böyle kardeş kavgaları çıkabilir tabii.

Güneş açıp hava biraz ısınınca kışlık kıyafetleri kaldırdık.
Meğer bahar daha gelmemiş, güneş bizi kandırmaktaymış. Ama artık çok geçti. Bir kere yerlerine yerleşmişti kazaklar, montlar. Tekrar çıkmaları çok zordu, hatta imkansızdı.

Biz üşüdük, ama Ada hanım bu işe çılgınca mutlu oldu. Elbiselerin birini çıkarıp birini giydi.
Uçuşan etekleriyle dönüp durdu.
"Anne bahse girerim bana çık yakıştı bunlar" diye mutluluk çığlıkları attı. Bahse girmek ne demek diye sorduğumuzda bize güldü.
Ben ne halt ettim diye kara kara düşünen annesi, son anda mayoları saklamayı akıl etti. Yoksa çorap üstü mayo günleri başlayacaktı bizim evde.

Üç gramı zor alan kızımızın ayakları, sadece iki ay içinde çılgınca büyüyerek 27'ye ulaştı. Boyunu ölçmeyi uzama hızına yetişemediğimiz için zaten bırakmıştık.
Ada'nın içine nerden geldiğini bilemediğimiz bir maymun kaçtı. Duvara tırmanmasının ve sürekli zıplamasının başka bir açıklaması yok çünkü. Kendisi son olarak çalışma masasının çekmecelerinin kollarına basarak tırmanma becerisini kazandı. Şimdi hava biraz daha ısınınca zıpzıpa gitme hayaliyle yaşıyor. Sanırım bu yazı orada geçireceğiz.

biz geçen ay...

2011-05-04T09:00:00.004+03:00

Madem zamanında yazamadık o zaman geçen aydan bir derleme yapalım.
Biz geçen ay

Yiğit'in üçüncü doğumgünündeydik.
Gorki sayesinde biraraya geldik, lezzetli mamalar yedik ve çok eğlendik. Yiğit, her zamanki gibi çok tatlıydı. Gözlerinin içi parlıyordu mutluluktan.

Bu vesile arkadaşlarımızla hasret giderdik. Herkes oradaydı. Ayça ile Demir,

Sermin ile Çınar

Burcu ile Arda

Yedik içtik eğlendik sonra Çiğdem teyzemizin bizim için bilet aldığı tiyatro oyununu seyretmeye gittik. Heyecanımızı küplerle oynayarak, koşup oynayarak bastırmaya çalıştık.

Zeynep, her zamanki gibi muhteşem pozlar verdi. Tokaları, kolyeleriyle bir minik hanımefendiydi.

Munise Selin ise kendi başına takıldı. Koştu, oynadı, mutluluk çığlıkları attı.

Derken oyun başladı. Müjdat Gezen Tiyatrosu oyuncuları, Pinokyo'yu oynadılar. Ben şahsen, Kurnaz Tilki ile Kedi'yi canlandıran oyunculara çok saygı duydum. Tek kelimeyle muhteşemdiler.

Oyun bitimi bir sürpriz bekliyordu bizi. Oyuncular çocuklarla tanıştılar. Bir baktık ki Ada Hanım Pinokyo'nun kucağındaydı.

bir doğumgünü yazısı

2011-04-25T11:59:00.000+03:00

Bugün benim doğumgünüm.
Çok büyüdüm çok...
Kendimle dalga geçecek, zorunluluklarımı kabul edebilecek,
Yeni şeyler istemek yerine elimdekiler için mutlu olmayı öğrenecek kadar çok hem de...

Şimdi geçen onca yıla bakınca,
Var tabi ki benim de değiştirmek istediğim birkaç şeyim
Mesela biraz daha çok vakit ayırabilseydim kendime ne güzel olurdu
Aynı bu hatun gibi hayatta düzgün durmaz saçlarım
Her daim ruju, rimeli yerinde, önceliği kendisi olan kadınlardan olamadım ne yazık ki.
Bundan sonra olur muyum?
Hiç umut yok içimde
Ben, galiba mutluyum bu dağınık halimden

Ah bir de istemeyi becerebilseydim....
Aman kimseyi rahatsız etmeyeyim, aman kendim halletmeye çalışıvereyim derken
Ne başkalarını mutlu edebildim ne de kendimi koruyabildim.
Hayır demeyi hala becerebilmiş değilim.
İnsanları umursamamayı daha yeni yeni öğrenmekteyim. Adımdan olsa gerek, gereksiz insanlara çok değer verdim şimdiye dek.
Affetmek, bir başka sorunlu konu. Tamam doğru affetmek lazım, ama ben hala edemiyorum bana yamuk yapanları. Daha da doğrusu sevdiklerime kazık atanları.
Çenemi tutmayı çok önce başarabilseydim kesin farklı olurdu çoğu şey.

Peki hiç mi ders almadım.
Aldım elbet. Misal ertelememek lazım. Hem de hiçbir şeyi. Zamanında yapmak lazım yapılacakları. Arayabilecekken aramalı insanları. Aman sonra dediğin an bil ki hiç olmayacak.
Sonra ilkeli olmalı insan. Bir şey söylemişse arkasında durmalı.
Kendine vakit ayırmalı.
Mutlu olmalı...
Zararlı şeylerden uzak durmalı...

Uzun sözün kısası
Bugün benim doğumgünüm.
Bu da benim pastam. Annem, babam, kardeşlerim, eşim ve çocuklarımla kutladım yeni yaşımı. Çok ama çok mutlu oldum. Böyle bir pastam oldu, doğumgünümü ailemle birlikte kutladım ya varsın dağınık olsun saçlarım. Boşver...

döndük biz

2011-04-14T09:00:00.000+03:00

Bir aydan uzun zaman olmuş buralara uğramayalı.

Ne çok mail aldım iyi olup olmadığımıza, nerelerde olduğumuza dair. Herkese çok teşekkür ederim bizi bu kadar önemsediğiniz, merak edip endişelendiğiniz için.

Ara verince tekrar yazmak da zor oluyor sanki.

Neyse bir bal-kaymak oldu Ada. Hani yeme yanında yat dedikleri cinsten. Her zaman olduğu gibi bir gecede değişti her şey. Bir gece cadı olarak yatan kızım, ertesi sabah muhteşem bir çocuk olarak kalktı. Kriz yaşayan tüm annelerin içini rahatlatmak için yazıyorum. Geçiyormuş... Hem de sahiden... Bir ara acep bugün ne arıza çıkaracak diye endişelenirken şimdi bu şirineden bir dakika ayrı kalmaya dayanamıyorum.

Şimdi her şeyi kendisi yapıyor. Kendisi giyiniyor, kendisi yıkanıyor... Mutfakta bana yardım ediyor.

Ve dilim dilim ekmek yiyor üzerlerine çilek ve gül reçeli sürüp.

İnanılmaz bir reçel tutkusu başladı.

Kendinden geçiyor ekmeklerin üzerine reçel sürerken. Sevmem ben reçeli. Ama benim bile canım istiyor o iştahla reçel yerken.

Canı sıkılıyor kek yapıyoruz, canı sıkılıyor resim yapıyoruz, hiç durmadan boğuşuyoruz.

Efe'nin bakımını da o üstlendi. Su kabını yıkıyor, suyunu değiştiriyor. Dişlerinin fırçalanmasına yardım ediyor.

Akşamları Efe, haydi gel ayak ucuma kıvrıl sana kitap okuyayım diyor. Bizim tüy yumağı da onun bacaklarına kafasını yaslayıp masal dinliyor.

Bu arada Fethiyeli olduk biz.

Sonunda bir düşümüzü daha gerçekleştirdik ve limon, portakal ağaçları arasında yemyeşil bir sitenin içinde bir yazlık aldık. Artık Efemizi arkada bırakmak zorunda kalmayacağız tatile giderken. En çok onun ne yapacağını merak ediyorum orada. Çok sever benim oğlum çimenlere yatmayı, rüzgarı koklamayı, gelene geçene bakmayı...

Adacık da sürekli hayal kuruyor deniz kenarındaki o evle ilgili. Söz verdik bisiklet ve akülü araba alacağız orada kullanması için. Araba kırmızı, bisiklet de mavi olacak. Bu gidişle anneanneyle dedenin peşine takılıp bütün yazı orada geçirecek.

kızlar vs oğlanlar

2011-03-04T09:45:00.000+02:00

Kız annesi olmak zor.

Neden mi? Çünkü erkek çocuklar, saflar... Saf derken yanlış anlaşılmasın çocuk gibi çocuklar işte. Bu kızlar gibi bilmiş değiller.

Eskiden, yani anne olup hanyayı konyayı anlamadan önce bu durumun tamamen ebeveynlerden kaynaklandığını, çocukların çevrelerindeki rol modellerden görüp öğrendiklerini düşünür, o ebeveynleri ne haddimeyse eleştirir, hatta ben anne olursam böyle yapmayacağım gibi pek bir boş beyanlardan bulunurdum. Artık kocaman kocaman konuşmamak gerektiğini tecrübe ile bilmekteyim. Anladım ki bu işler, öğrenmeyle ilgili değil. Genetik kodlarımızla gizli.

Tabii ki istisnalar var ama bu kız cinsi, biraz değişik. Hazır erkek çocuklarının da kepçe, kamyon hayranlığı son derece ilgimi çekmekte. Demek ki onların da genetik kodlarında burunlarını cama yapıştırıp, hayran hayran yoldan geçen kamyonları, iş makinelerini seyretmek var. Daha kamyonla ilgilenmeyen bir oğlan çocuğu görmedim.

Kızlara gelince...

Ta atalarımızdan gelen, alt beynimize kazınmış bir süslenme, boyanma merakı var. Ben, kendi adıma istisna grubuna dahil olduğum için bu merakı bir türlü anlayamamaktayım. Şahsen çocuklarda takıya, ojeye, her türlü boyaya, büyümüş de küçülmüş kıyafetlere karşıyım. Çocuklar, çocuk gibi giyinmeli bence. Gel gör ki benim kızım, boya kalemleriyle tırnaklarını boyayıp kulağında küpe olan çocukları hayran hayran seyrediyor. Canın acır dediğim halde olsun benim de kulaklarıma küpe takalım diyor.

Bu kızlarla alışverişe çıkmak, korkunç derece tehlikeli olabiliyor. Nerede en cırtlak renkler, en acayip kesimler var gidip buluyorlar. Sonra de senin bulduklarına burun kıvırıp ben bunu beğendim diye kendi seçtiklerinde diretiyorlar. Alsan bir dert, almasan başka.

Bazen "hayır, hayır bu yanımdaki alacalı bulacalı, rengarenk şahsiyetle benim hiçbir ilgim yok" demek geliyor içimden. O derece... Kıyafet konusunda tercihi kendisine bırakınca alışverişe balo elbisesiyle gitmemiz gerekebiliyor. Ya da kış vakti askılı elbise için evde kaos çıkabiliyor. Eminim erkek çocuklarda böyle bir sorun yoktur.

Kızlar, gözyaşlarının ve gülümsemenin gücünü bilerek doğuyorlar.

Bir şey istediklerinde ya çapkın çapkın gülümsüyor ya da öyle bir ağlıyorlar ki istediklerini alıyorlar.

Ada, bunlara ek bir de "keşke" sözcüğünü sömürüyor.

Ada: Anne, bu bebeği alalım mı?

Anne: Hayır

Ada: Keşke bu bebeği eve götürebilseydim, keşke onunla evde oynayabilseydim...

...

Ada: Anne, keşke benim de kabarık kabarık etekli pembe bir elbisem olsa. Keşke ben onu giyip dönsem.

...

Nasıl olduğunu bilemediğim bir biçimde dans etmek de var ruhlarında. Bir figürler, bir kıvırışlar inanılır gibi değil.

Bir de ukalalık. Ne yaparsan yap büyümüş de küçülmüş gibi laf yetiştiriyor hepsi.

Ada: Anne, benim bebeğimin duyguları var.

Anne: ...!! Nasıl duygular?

Ada: İşte çiçek gibi duygular. Seninkinin duygusu var mı?

bloguma dokunma

2011-03-01T19:38:00.001+02:00

Bu nasıl iştir? Neden kurunun yanında yaş da yanar?
Blogspot uzantılı bloglara ulaşılamaması riskine karşı
"Elif Ada" aşağıdaki adreste yedeklendi.
http://elifada.wordpress.com/

efe dokuz yaşında

2011-02-18T09:37:00.000+02:00

Oğlumun doğumgünü bugün.
Pamuğum, börtlek gözlüm, aşkım...
Sırdaşım...

Dokuz yıldır her günümüze ışık katıyorsun

Bilge oğlum

Çapkın oğlum benim

Muzip, yakışıklı, üşüyen oğlum

İyi ki buluştu yollarımız
Biliyorsun zordu şu dokuz yıl
Hastalandığında kafanı okşayıp patini tutarak
Yaz kış, yağmur çamur demeden
Her sabahın körü yollara düşerek seninle...
Ama bir o kadar da güzel seninle hergün
Sen olmasan yarım kalırdık biz

Nice nice yıllara oğlum.
Sağlıkla mutlulukla ve hep birlikte...

ada & selin

2011-02-12T20:00:00.001+02:00

Çiğdem'le karar vermiştik, kızların doğumgününü bu yıl birlikte kutlayacaktık.
Ada 24 Kasım, Selin de 24 Ocak doğumlu olduğu için 24 Aralık'ta parti verecektik.
Gel gör ki evdeki hesap çarşıya uymadı.
Kendini kızların mutluluğuna adayan Çiğdem teyzemiz sayesinde gecikmeli doğumgünümüzü ancak 22 Ocak'ta yapabildik. Bu da gecikmeli doğumgününün gecikmeli postu...
(Kayboldum ben bu yıl. Söz toparlayacağım kendimi ve bir daha böyle dağılmayacağım.)

Bir süre görüşemeyince birbirlerini çok özleyen kızlar, böyle hasret giderdiler.

Adacığım, ne yazık ki ne pastayla ne arkadaşlarının ona getirdiği armağanlarla ilgilendi.
Bütün bir doğumgünü partisi boyunca Zeynep'e bakarak "ben de onun gibi süslenip püslenmek istiyorum anne" deyip durdu. Tek istediği Zeynep'in tacını kafasına geçirebilmek, minik çantasını alıp koluna takabilmekti. Gelip gidip Zeynep'ten izin istedi çantasının içine bakabilmek için. Sonunda Zeynep'in ilgilenmediği bir an çantayı eline geçirdi, açıp içine baktı. Merakını giderdikten sonra da koşarak Zeynep'e gidip çantanı unutmuşsun diye geri verdi.

Çiğdem teyzemiz, kızları mutlu edebilmek için her ayrıntıyı düşünmüştü.
Çocukların fotoğraflarından duvar panosu bile hazırlamıştı.

Arkadaşları gidip meydan kendilerine kalınca bizim çete, eğlenmeye başladı.
Doğumgünü şerefine birer lolipop bile yediler.

Birbirlerine gülerek çizgi film seyrettiler.

Filmden sıkılınca koltukta zıpladılar.

Onlar zıplar, bağırıp çoşarken Selin, her zamanki muniseliğiyle arkadaşlarının hediyesi bebeğini seviyordu.

Bebeğini besledi, karnını doyurdu. Mırıl mırıl sohbet etti.

Sonra o da yeter bu kadar muniselik deyip Zeynep'ye yerlerde yuvarlandı.

Biz, kocaman hediyemizi ancak eve getirdikten sonra açabildik.
Hımmm, neymiş bu, neymiş bu çığlıkları arasında.

Arkadaşları Ada'ya kocaman bir mutfak almışlardı.

Bu yıl kendi aramızda birleşip kızların en çok istedikleri şeyleri aldık.

Ada, zor bekledi mutfağını birleştirmemizi.

Şimdi gelene gidene yemek pişiriyor...

güzelleme

2011-02-02T22:27:00.001+02:00

Şu hayatta tanışmak istediğim birkaç insandan biriydi o
Öyle kendine özgü, öyle farklı, öyle derin, öyle cesur...
12 yıl önce bir Şubat sabahı işe gelip bilgisayarı açtığımda öğrendim gittiğini
Günlerce yasını tuttum
Kendime şaşırarak
Gidemedim İstanbul'a uğurlamaya
Sessizce veda ettim Ankara'dan
12 yıl oldu
Ne garip giden gidiyor
Ve hayat devam ediyor
Ben, artık üzülmüyorum gidenlere
Öğrendim kalanlar daha çok acı çekiyor
Sadece özlüyorum şimdi
Çocukluğumu, hayallerimi...

12 yıl oldu Barış baba
Biliyor musun
Sen gideli çok değişti dünya
Ben de değiştim
Artık takmıyorum yüzüklerimi
Gitarımı rafa kaldıralı çok oldu
Ama bazı şeyler hep aynı kaldı
Şimdi kızımla söylüyoruz şarkılarını
Bir senin bir de Cem babanın
Biliyorum bir gün nefret ettiğim o cıstak cıstak müzikleri de dinleyecek
Ama söz veriyorum biliyor olacak seni

ankara'da kar

2011-01-31T11:31:00.000+02:00

Tam artık yağmaz diye umudu kesmişken Ankara'ya kar yağdı haftasonu.
Cumartesi sabahı bir kalktık ki çatılar bembeyaz, yerlerde kar...

Hemen fırladık dışarı kar keyfi yapmak için.
Atladık,zıpladık.
İçinde yuvarlanacaktık ama o kadar kar yoktu yerlerde.
Biz de kardan adam yaptık.

Hatta zeytin getirdik yanımızda ki göz yapalım kardan adamımıza.
Havuç kalmamıştı evde.
Bulduğumuz bir dalla burun yaptık.
Mandalina kabuğundan da ağız taktık.
Efemiz pek sinirlendi kardan adama.
Sen de kimsin diye havladı da havladı çevresinde.

Ada, ise bayıldı kardam adama.
Eve dönünce de camdan seyrettik, el salladık ona.

Yaramaz annesi, elinde kartopu kovalayınca Adacık düşüp ıslattı her yanını.
Hemen değiştirdik üstümüzü geri döndük bahçeye.

Biz kardan savaş yaparken Efe de karın tadını çıkardı.

Burnumuz, yanaklarımız kıpkırmızı oldu soğuktan.

Birbirimizle kardan şavaş bitince duvara fırlattık kar toplarımızı.

Büyük ihtimal bir dahaki kışa kadar göremeyeceğiz karı. Olsun, az da olsa tadını çıkardık ya...
Darısı gelecek kışa...

teyzeler...

2011-01-22T00:01:00.000+02:00

Biliyorum çok geç kaldım ama bu fotoğrafları eklemem lazım.

Bunlar yılbaşı gecesinden kareler.

Ada'nın teyzeleriyle özlem giderdiği, çılgınca mutlu olup oynadığı geceden.

Alev teyzesi

Ve Arzu teyzesi

Hep demişimdir her çocuğun en az bir tane teyzesi olmalı.
Teyze, farklı bir şey.
Anneden sonra en güzel iletişim kurulan, en yakın hissedilen kişi teyze.

Bir de sevgisini hiç biraraya gelmesek de uzaklardan bile belli edenler var.
Ada'nın Zeynep teyzesi, tatlı Arda'nın annesi, kızımın hayallerini gerçekleştirdi.
Noel Baba'dan ne istersin Adacığım diye sorduğumuzda pembe bir balerin eteği diye sipariş veriyordu.
Zeynep teyzesinin gönderdiği paketin içinden bu pembe etek çıkınca nasıl mutlu oldu Ada anlatamam. Bütün gece üzerinden çıkarmadı eteği. Daha doğrusu o geceden beri çıkarmadı. Evde sürekli bu etekle dolaşıyor kendisi. Kitap da Zeynep teyzesinin armağanı. Biz yeni yıla bu kitabı okuyarak girdik. Çok ama çok teşekkür ediyoruz Zeynep ve Arda. Siz bizim hayallerimizi gerçekleştirdiniz. İyi ki varsınız iyi ki tanıdık sizi.

genetik

2011-01-11T21:47:00.000+02:00

Genetik olmalı... Çünkü başka hiçbir açıklaması yok.
Nasıl bir kokoşluk, nasıl bir süslenme merakı...
Annesi de öyle süslü püslü biri değil ki ondan görsün.
Ama teyzesi var. Aşkı, sevgilisi Alev teyzesi ve çok özlediği Arzu teyzesi...
Tabii bir de kız genleri...

Haftasonu kuzeni Ural Bars'ın birinci doğumgünü partisi vardı.
Teyzesiyle kuaföre gitti ve Ömer ağabeyine saçlarını ördürdü.
Fotoğrafta çok belli olmuyor, ama arkası fönlü önü örülü saçlarıyla sahiden çok tatlıydı.
Kitaplarda prenseslerin balo kıyafetlerine bakıp "keşke benim de olsa. Anne bana da bu kabarık elbiseden alalım mı?" demeye başladı.
Evde tütülerle, kabarık eteklerle, artık iyice kısalan gelinliğiyle dolaşıyor.

Bir de alıp sihirli değneğini şarkılar söylüyor.

Öyle bilinen çocuk şarkıları değil ama... Bestesi ve güftesi tamamen kendine ait parçalar bunlar...

Tek sorun Adaca dilinde olmaları.

Yoksa öğrenip biz de eşlik edeceğiz kendisine.

Ah bir de fotoğraf makinesine dudaklarını kapatıp, gamzelerini çıkararak kocaman gülümsemesi yok mu?

mutlu yıllar

2010-12-31T09:42:00.000+02:00

Bir yıl daha geçti.
Kimi zaman mutlu oldum, kimi zaman canım acıdı.
Kazandıklarım oldu, kaybettiklerim oldu.
Yetişmeye çalıştım ama bir şeyler hep eksik kaldı.
Bazen kırıldım, darıldım
Anlamaya çalıştım
Bazen çok kızdım
Sonunda ben de insanım...
Belki ben de kırdım birilerini
Büyük ihtimal istemeden
Yine de özür dilerim
Her sabah bir cesaret yeniden başlayıp
Tüm yorgunluğuma rağmen
Bir fark yaratmaya çalıştım
Direndim
Sözümü yitirmemek için
Çok zorlandım
Ama susmayı da öğrendim
Masal kanatlarıyla uçmaya çalışan minik kızımın
Cesaretini kırmadan
Kimi zaman dudaklarımı ısırarak
İyi bir anne olmaya çalıştım
Bir yandan umarsız bir çabayla sihirli bir dünya yaratmaya çalışıp çevresinde
Bir yandan düşkırıklığı yaşamasın diye anlatmaya çabaladım hayatı
Uzun sözün kısası
Tek isteğim iyi bir evlat, iyi bir eş, iyi bir arkadaş,
En çok da iyi bir insan olmaktı
Hata yapmış olabilirim
Ama hep iyiydi niyetim...

Ve hep şükrettim

İçinde yaşadığım güzel dünya için

Başımı kaldırdığımda beni kucaklayan sonsuz gökyüzü için

Bir işim
Bir evim olduğu için
Masamdaki ekmek
Ve kitaplarım için
İçime çektiğim nefes için
Kendimi bulma yolunda karşıma çıkan bilge insanlar için
Her zaman arkamda olan, beni destekleyen, beni ben yapan, bana sevmeyi, ait olmanın ayrıcalığını öğreten ailem için
Eşim için
Hep yanımda olduklarını hissettiren arkadaşlarım için
En çok da çocuklarım için...
Bir yıl daha geçti.
Şimdi yenisi başlıyor.
Ne gidenle bir hesabım var ne gelenden bir beklentim
Tek isteğim, herkesin sağlıklı ve mutlu olması.
Başka hiçbir şey istemem...
Mutlu yıllar...

"karınca kararınca", bizim kızlar tiyatroda

2010-12-20T10:26:00.001+02:00

Haftasonu Ada, Selin ve Zeynep'i alıp Tiyatro Tempo'nun "Karınca Kararınca" adlı etkinliğine götürdük.
Etkinlik iki kısımdan oluşuyordu:
Önce karınca maskeleri yaptık.

Süngerden maskelerin üzerine gözler yapıştırdık.

Sonra rengarenk antenler, kirpikler taktık.

Sonra da bir güzel boyadık.

Olduk mu birer minik sevimli karınca...

Sonra oyun başladı.

Bu arada anne-babaların da karınca şapkası vardı... Çok ama çok komiktik...

Hop oturup hop kalkıp izledik. Kraliçe karınca, haydi bakalım diyince hep birlikte sahneye fırlayıp kışlık yiyecek topladık, yuvaya taşıdık.

Ağustos böceğinin şarkılarına eşlik ettik.

Hep birlikte dans ettik.

Kızlar, oyunun sonunda oyunla ilgili sohbet bile ettiler.
Uzun sözün kısası çok eğlendik.

iyi ki doğdun metin...

2010-12-10T20:14:00.001+02:00

Babamızın doğumgünü bugün.
Ve bilin bakalım ben neredeyim? Nöbette tabii ki...
Onlar baba-kız, evde kutlayacaklar. Her zamanki ki çoşacaklar.

İyi ki doğdun, iyi ki bizimsin babamız...
Daha nice nice mutlu ve sağlıklı yaşlara hep birlikte...

nice yıllara birtanem

2010-11-24T09:38:00.003+02:00

Nice yıllara kiraz dudaklı kızım...

Artık üç yaşındasın. Günler nasıl geçip gidiyor, her gün nasıl hızla büyüyorsun.

Doğduğun günden bu yana her anıma anlam kattığın, bana ilham verdiğin, benim kızım olduğun ve beni annen olarak seçtiğin için sonsuz teşekkür ediyorum sana...

Hayatın hep bereketli, hep uğurlu olsun... Her günün masal tadında, aldığın her nefes çiçek kokulu, ağzındaki her lokma bal kaymak, dokunduğun herşey yumuşacık olsun...

Güzellik sarsın dört yanını... Çirkinlik, kötülük, hastalık hiç uğramasın yanına... Canın hiç acımasın...

Her şey, hep gönlünce olsun üzüm gözlüm...

Ben, hep yanında ve arkanda olacağım...

biz yaptık

2010-11-21T23:48:00.000+02:00

Bu Pazar sabahı, ailece oturduk masanın başına.
Ada'ya sana bir sürprizimiz var dedik.
Ellerini çırpıp "nedir nedir?" diye bağırdı bizimki.
Rengarenk elişi kağıtlarından kestiğimiz çeşitli boyutlarda kağıtları koyduk masaya.
Herkese bir beyaz kağıt, yapıştırıcı ve elişi kağıtlarından parçalar verdik.
Haydi bakalım şimdi evler yapalım dedik.

Bir heyecan evler, ağaçlar yaptı. Gökyüzüne de bir güneşle bulut kondurdu.
Ne yalan söyleyeyim bu kadar ilgi, bu kadar dikkat beklemiyordum.

Bunu ben yaptım diye babasına gösterirken çok mutlu oldu.

İşte Ada'nın resmi.

Bunu da benim için yine o yaptı. Kenardaki kırmızı karalama, kendisinin imzası...

Bu da babamızın şahaseri.
Sonra bu evlerde kimler yaşarmış diye öyküler uydurduk.
Ada, ağacın gövdesini ters yapıştırmış diye babasını eleştirdi. Ona göre, o çıkıntılar ağacın kökleriydi, babaya göre dallar...
Uzun sözün kısası çok ama çok eğlendik.

güle güle emziğim

2010-11-09T21:49:00.001+02:00

Adacığım, büyük bir tutkuyla bağlı olduğu emziğini öyle pat diye bırakıverdi bir günde.

Pazar sabahı emziklerini ordan burdan toplarken bunlar yere düşmüş pis olmuş, keşke artık bıraksan dedik.

Küçükhanım da hiç beklemediğimiz bir çıkış yaptı. "Ben artık emmiycem. Küçük çocuklar emer, ben büyüdüm artık" dedi.

O gün sadece bir kez sordu. Biz de "sen pis olduğu için artık emmeyeceğim demiştin hatırladın mı?" dedik.

Sonra bir daha sormadı.

Uykuya dalarken biraz sorun yaşıyoruz ama o kadar da olur artık.

Ben, hiç zorlamadım Ada'yı emziğini bırakması için. Doktorumuzla konuştuğumuzda çene yapısında sorun olmadığı sürece emebilir, bırakması için ısrar etmeyin demişti.

Biliyordum ki Ada hazır olduğunda kendiliğinden bırakacaktı.

Onun için arada sırada yokluyordum hazır mı değil mi diye.

Meğer hazırmış. Öyle hesapsız kitapsız, tamamen hazırlıksız bir günde olup bitiverdi her şey.

Bir kez daha anladım ki çocuklarımız hazır olduğunda zaten her şey yoluna girecek.

Sözün kısası ne kendimizi ne de onları hırpalamanın alemi yok.

Güvenmek ve sabırla beklemek, işin özü bu sanırım. Söylemesi kolay biliyorum.

O, bu süreci rahat atlattı ama ben, onun yerine pek bir hüzünlendim.

İnsanın, bu kadar sevdiği, gönülden bağlı olduğu bir şeyi bırakması zor bilirim.

Acaba haksızlık mı ediyoruz falan gibisinden saçma sapan düşünceler geçti aklımdan. Hazır şu sıralar pek mantıklı şeyler düşünememekteyim bazı sebeplerden.

Şimdi yeni bir heyecanın peşinde kendisi. Her sabah kalkıp doğumgünüm geldi mi diye soruyor. Yok diyoruz sonra sayıyoruz şu kadar gün kaldı diye. Parti yapacağız. Uğur böcekli pasta alacağız. Ne hayaller kuruyor o minik kafasında.

Ben de yeniden çocuk olmak istiyorum. Tek derdimin emziğimi bırakmak ve yaklaşan doğumgünüm için heyecanlanmak olduğu o güzel günlere dönmek istiyorum. Söz veriyorum yaramazlık yapmayacağım.

kamuoyuna not

2010-11-01T09:45:00.002+02:00

Benim güzel ülkemin nadide insanları,

Son zamanlarda özel hayatıma müdaheleniz kabul edilemez boyutlara ulaşmıştır.

Olduk olmadık yerlerde ve olur olmaz zamanlarda "eee ikinci ne zaman geliyor? Ada'ya ne zaman kardeş yapıyorsunuz?" gibi sorularına maruz kalmakta, hatta bu sorulara eşlik eden çeşitli mimikler ve göz kırpmalara katlanmak zorunda bırakılmaktayım.

Takdir edersiniz ki bu, sadece ve sadece zatımla eşim tarafından alınacak bir karardır.

Ayrıca yukarıda bahsi geçen mimik ve göz hareketleri, eyleminizin tamamen kasıtlı olduğuna ve hatta bana verdiğiniz rahatsızlıktan dehşetli bir biçimde haz aldığınıza işaret etmektedir.

Soruları ısrarla tekrar tekrar sormanız, öne sürdüğünüz iddialarınızı son derece saçma ve mesnetsiz örneklerle desteklemeye çalışmanız, "aa ben yapmadım çok pişmanım" şeklinde kendi yaşamlarınızdan sözde pek yerinde ve değerli dersler vermeye yeltenmeniz sabrımı taşma noktasına getirmiştir.

Sırf saygısızlık etmemek adına tüm bu müdaheleleri kibarca geçiştirmeye çalışmam, tarafınızdan yanlış algılanmakta ve eylemlerinizin şiddeti giderek artmaktadır.

Bu gereksiz ısrarınızın nedenini anlamaktayım.
Söylediğiniz hiçbir şey, beni kararımdan caydırmayacaktır.
Bu nedenle boş yere yorulmamanızı rica etmek durumundayım.
Aksi takdirde kibarlığı ve saygıyı bir kenara bırakmak zorunda kalacağım.
Bu durum, ne sizin ne de benim açımdan hayırlı sonuçlar doğurmayacaktır.
Pek derin saygılarımla....

mahalle baskısı

2010-10-22T10:00:00.005+03:00

Ne yalan söyleyeyim şu yaşıma geldim hala anlayabilmiş değilim insanları.

Neden herkese her şeye karışma ihtiyacı içindeler çözebilmiş değilim.

Kendini önemli gösterme ihtiyacı mı, yardımcı olma niyeti mi, işi gücü olmadığından can sıkıntısı mı? Anlayan varsa beri gelsin.

Mesela ben yıllardır et yemem. Son yirmibeş yılda kiminle yemek yemek için aynı masaya oturduysam hep aynı muhabbet geçti:

"Aaaa et yemiyor musun?"

"Yok yemiyorum."

"Tavuk da mı yemiyorsun?"

"Hayır"

"Balık?"

"Onu da yemiyorum"

Buraya kadar sözcüğü sözcüğüne aynı gider her şey. Sonra güzide yorumlar gelir:

"Ama Allah biz yiyelim diye yarattı onları."

"Senin yaptığın enayilik."

"Aaaaa biz yemezsek her yer tavuk dolar canım."

"Eeee şimdi sen yemeyince kaç koyun kurtuluyor?"

Sonra köpek aldım. Biz mutlu mesut parklarda dolaşırken yine herkes konuşmaya başladı:

"Yavrum sen bu ite bakacağına çocuk yapsana"

(Sana ne teyze. Niye yatak odama burnun sokuyorsun ya)

"Aaa bu köpeklerin tüyü insanda kist yapıyor. Benim bir arkadaşımın bilmem nesi vardı onun ciğerlerinde kist oldu bu kedi köpek sevdası yüzünden"

(Ne çok insan varmış canım ülkemde bu illetten çeken. Kime rastlasam bir tanıdığında var aynı problem)

Derken hamile kaldım ve koca göbeğime aldırmadan Efe'yle yürüyüşe çıkmaya devam ettim. İnsanlar çoştukça çoştular:

"Aaa bebek gelince ne yapacaksın bu itleri?"

"Köpekle bebek aynı evde olmaz yavrum Allah muhafaza. Sen at bunları sokağa en iyisi."

Sonra Ada doğdu. Ada'yı pusetine koyup Efe'yle parklara götürdük. Kim bizi görse bir şey söyledi:

"Aaaa olacak iş mi bu? Köpek ısırır çocuğu. Aman yalnız bırakma bunları. Yer vallahi köpek bebeği."

"Köpekle bebek aynı evde olmaz. At sen bu itleri."

"Çocuğun ciğerinde kist olur ne biçim annesin sen?"

Tam bunlara alışmıştım ki bir de Ada'yla ilgili yorumlar başladı:

"Aaaa bu çocuk çok ince giyinmiş üşüyecek."

"Aaaa daha çok küçük tek başına kaydırağa çıkmasın."

"Ne gerek var kitaba falan, bebekleriyle oynasın."

"Sen bu çocuğa da et yedirmiyorsundur. Ondan zayıf bu çocuk."

Ya sabır çekerken geçenlerde gelen darbe benim için yıkıcı oldu:

Ada, trambolinin üzerinde mutlu mesut zıplıyordu. Teyzenin biri, sanki yıllarını tıp ilimine vakfetmiş bir havayla

"Aaaa çok zıplatma çocuğu bağırsakları düğümlenir" diye buyuruverdi. Ada, zıplamayı çok seven bir çocuk. O gün de neredeyse 1.5 saat zıplamış oynamış. Zaten bet bir günümdeydim, aldığım darbeyle yıkılıverdim. Babamı aradım dehşet içinde "Baba Ada'nın bağırsakları düğümlenir mi diye?

"Ne bağırsağı, ne düğümlenmesi" diye bağırdı babam. "Nereden çıkıyor bunlar? Zıplamakla bağırsak mı düğümlenirmiş?"

Okumuşu cahili, yaşlısı genci herkes vara yoğa konuşuyor... İlla nane oluyor her şeye.

Cevap versen olmuyor, sırtını dönüp gitsen olmuyor, ne yapacağımı şaşırdım.

bu blogun en çok okunanları

2010-10-20T22:01:00.000+03:00

Meğer blogger, "istatistikler" başlığı altında en çok okunan yazılarımızı, bizi izleyenleri listelermiş. Sevgili Ayaz'ın tatlı annesi Burcu sayesinde öğrendim bunu. Şimdi Burcu ve sevgili Emine'nin sobesine yanıt olarak bu blogun en çok okunan yazılarını listeleyebilirim:

1. http://elifada.blogspot.com/2010/04/kutuphanenin-en-kucuk-uyesi.html

Ankara Adnan Ötüken Halk Kütüphanesi'ne üye olduktan sonra yazdığımız bu yazı, en çok okunan yazı olmuş. Listelere göre google'dan "Ankara", "kütüphane" sözcüklerine verilen aramalardan da birçok kişi bizim sayfayı ziyaret etmiş. Sonradan kütüphane üyeliği ile ilgili bir çok mail de aldım. Birilerine yardımcı olabildimse ne mutlu bana.

2. http://elifada.blogspot.com/2010/06/benim-favori-kitabm-pire-torbas.html

En çok okunan ikinci yazımız, Ada'nın kitapları arasında en çok sevdiğim bir kitaba dair. Helen Stephens'ın yazdığı ve İş Bankası Yayınları'ndan çıkan "Pire Torbası", hala favorim.

3. http://elifada.blogspot.com/2010/08/oylesine.html

Bu yazıyı, iş yerinden arkadaşımın tatlı oğlunun komaya girdiğini öğrendiğimde yazmıştım. Dört gün sonra bizleri bırakıp meleklerin yanına gitti Ali Arın...

4. http://elifada.blogspot.com/2010/07/bir-veda-bir-af-dileyis.html

Bu da bir veda yazısı. Sevmedim ben hiç geçen yazı.

5. http://elifada.blogspot.com/2010/04/adann-kitaplg.html

Ada'nın kitaplığı ile ilgili yazımız, en çok okunan beşinci yazımız olmuş. Biz çok severek kullanıyoruz. Umarız bizden sonra yaptıranlar da mutlu olmuşlardır.

Bunlar en çok okunanlar. Ama bir de benim en çok sevdiğim yazılar var. Madem geriye dönüp bakıyoruz, onları da listeleyelim:

1. http://elifada.blogspot.com/2009/10/sen-uyurken.html

2. http://elifada.blogspot.com/2009/12/ahhh-simdi.html

3. http://elifada.blogspot.com/2010/02/ben-cocukken.html

4. http://elifada.blogspot.com/2010/01/iki-yasnda-olmak.html

5. http://elifada.blogspot.com/2009/12/tesekkur.html

Biliyorum çok geç kaldım yazmakta. Kimi sobelesem? Ayça, Esra, Melike ve Öykü siz yazdınız mı?

dokuzuncu yıl

2010-10-10T13:00:00.002+03:00

Bugün bizim dokuzuncu evlilik yıldönümümüz.

Galiba bu kez birarada olabileceğiz evlilik yıldönümümüzde.

İlk evlilik yıldönümümüzü Etiyopya Ulusal Haber Ajansı genel müdürü ile kutlamıştık. Bir ziyaret dolayısıyla Ankara'da bulunuyordu ve kendisinden biz sorumluyduk. İşyerine o gecenin evlilik yıldönümümüz olduğunu çıklattık ama görev görevdi. Yine de bize şampanya ve pastayla sürpriz yaptılar. Etiyopyalı konuğumuz, çocuk yapmak yerine köpek aldığımızı duyunca çok şaşırmış ve bütün bir gece boyunca bir an evvel çocuk yapmamız gerektiğini söyleyip durmuştu. Galiba onun üç çocuğu vardı. Tatlı bir adamdı. 35 yaşında olmasına karşın 60'ında gösteriyordu. Bizi ülkesine davet etmişti.

Evlilik yıldönümlerimizin birinde eşim daha yeni büyük bir kalp ameliyatından çıkmıştı.

Diğerlerinde ya ben ya da o görevliydik.

Birinde ben, çok fena hamileydim.

Ada doğduktan sonraysa aynı şey sürüp gitti. Hatta birinde yorgunluktan unuttuk evlilik yıldönümümüzü. Birkaç gün sonra dayım arayıp sizin evlilik yıldönümüz ne zamandı diye sorunca hatırladık.
Geçen yılsa Türkiye ile Ermenistan arasında protokol krizi vardı. Sabah dokuzda başlayan nöbetim bittiğinde çoktan gecenin ikisi olmuştu.

Pek kutlama insanı değiliz galiba biz. Bu yılki plan da oturup bir yemek yemek ve televizyonda çoktandır istediğimiz bir filmi seyretmek. Çünkü yarın sabah nöbetçisiyiz. Zaten kutlamaya da alışkın değiliz....

Ne yapalım sağlık olsun...

Nice yıllara...

tatil

2010-09-22T22:00:00.001+03:00

Hani İngilizcede bir sözcük vardır : "challenging", zorlu, meydan okuyan gibi anlamlara gelir. Çok severim ben bu sözcüğü. İşte bu yılki tatilimizi sadece bu sözcük tanımlayabilir.
Ada'nın büyüyüp birey olma krizi, benim zor zamanıma rastlayınca "challenging" bir tatil yaşadık.
Üstüne bir de zehirli örümcek krizini ekleyince varın gerisini siz düşünün artık...

Aslında pek güzel bir yolculuk geçirdik. Sabah yola çok erken çıktığımız için Ada, uzun süre uyumaya etti. Uyandığında kahvaltı yaptık, kitaplar okuduk, şarkılar söyledik.
Otele varıp havuza suya kavuşunca da bal gibi bir ilk gün geçirdik.
Gel gör ki ikinci gün, kabus gibi başladı.
Uyandığımızda Ada'nın sol eli, neredeyse bir el daha büyüklüğünde şişmişti. Üzerinde iki ısırık izi... O izleri aslında arabada görmüştüm. Daha önce de benzeri bir durum yaşadığımızdan ve iki tane ısırık izi olunca "hımmm bu arı değil" diye kendimi rahatlattığımdan üzerinde durmamıştım.
Ben alerjiden çok çektiğim için Ada'yı kapıp bir hastaneye gitme planları yaparken tesisin bir doktoru olduğunu öğrendik. bu arada dede ve teyze ile sürekli bir telefon trafiği...
Doktorun ofisinde aldık soluğu. Bu konuda konuşmak istemiyorum. Kendisinin Ada'ya yapmak istediği iğneyi bende hiç güven uyandırmadıkları için reddettim. Neyse dedemizin tavsiye ettiği ilaçları getirtme inceliğini gösterdiler.
Bu arada Ada, sakin sakin doktor amcaya kocaman olmuş elini gösterdi.
O ısırıkların zehirli bir örümceğin işi olduğunu Ankara'ya dönünce sevgili Çiğdem'den öğrendim.
Şişlik, uzunca bir süre inmedi...

Canının acımasına, ateşinin yükselmesine karşın Adacığım yine de eğlendi.
Ama her şeye itiraz etti.
Havuza girerken ayrı, çıkarken ayrı kriz çıkardı.
Dışardayken hadi odamıza gidelim diye, odaya gelince de hadi denize gidelim diye ortalığı birbirine kattı.

Havuz suyunu soğuk bulunca kendini denize attı.

Bu kez, kumlarla oynamayı keşfetti. Ben de aşağıdakine benzeyen güzide kaleleri yapmasına yardım ederken hayatımda ilk kez bu kadar yandım. Neyseki su falan toplamadı omuzlarım.

Ve ilk kez hayatımda bu kadar çok şey kaybettim. Ada'nın oyuncakları, havlu elbisesi, mayoları, arabası, terlikleri, kuru kıyafetleri derken neyi nerede bıraktığımı şaşırdım.

Kendisi, her zaman olduğu gibi patates kızartması, pilav, meyve, poğaça, ekmek vb ile beslendi. Hayatında hiç yemediği kadar kurabiye tüketti. Arada birkaç lokma balık, köfte ve etin tadına baktı. Yemek masasını, tuzluğu oyuncak olarak kullandı. Kendi yemeğini bitirince bize kitap okudu. El kuklamız "eşkala" tüm otelde meşhur oldu. Çılgınca puding yedi. Öyleki yemekten sonra kendisini baştan aşağı yıkamamız gerekti.

Yine ilk kez mini club'ta oynamaya başladı.
Kendinden küçükleri ittirip uzaklaştırırken ablalara hayran hayran yaklaşmaya çalıştı.
Hani Shrek'teki çizmeli kedi gibi gözlerini kocaman yapıp, en sevimli halini alarak onlarla oynamaya çalıştı. Kimine top uzattı, kimine oyuncaklarını verdi. Beni de çevirmen olarak kullandı. Ne diyo anne, sen de ona de diye.

Mini club'ta diğer abla ve abilerle kağıttan şapkalar, maskeler yaptı.

Baya da becerikliydi...

Geceleri lunaparkta eğlendi.
Ve bu tatilde kızımızın yeni bir özelliğini daha öğrendik. Kendisi bir adrenalin tutkunu. Büyük çocukların bile cesaret edemediği aletlere abiler kendisini bindirsin diye yapmadık şirinlik bırakmadı. Ciddi ciddi sıra bekledi, abinin elini sıktı, sohbet etti.

Ve ben çenem düşmüş bakarken kendisi havalara fırladı, zıp zıp zıpladı...

Bu arada ilk defa ağlama krizleri yaşadık.

Bildiğim her yolu denedim. Ama hepsinden Ada hanım, zaferle çıktı.

Kendisindeki direnme gücü, inat ve kararlılık, beni pes ettirdi.

Şimdi kriz çıkmaması için elimden geleni yapıyorum.

Ne zaman biter bunlar bilen var mı?

Bana gelince Ada, uyurken öyle bir kitap okudum ki. Hani bir kitap okudum hayatım değişti dedirten türken. Gel gör ki kendimdeki etkilerini ölçüp biçmeden adını yazmama kararı aldım. Eve döner dönmez kitaptan aldığım feyzle yeni düzenlemeler yaptım.

Bu tatil de böyle geçti işte... Krizler, yorgunluklar, kararsızlıklar...

Galiba bundan sonra her yıl yeni bir macera olacak...

bayram şekerleri

2010-09-15T20:37:00.000+03:00

Neredeyse bir ay olmuş yazmayalı. Bu yaz, yordu beni, hem de çok yordu...
İçimden gelmedi yazmak.
İçimden geçenleri ise buraya yazmak istemedi canım.
Artık silkelenip kendimize gelmeli, yeni bir mevsimi kutlamaya başlamalı.
Bu bayram fotoğrafları kesinlikle arada kaynamamalı.

Bizim bayram, bu iki şekerle geçti. Öyle ki başka şeker yemeye fırsat kalmadı.
Bu arada minik Eylül'ümüz bu yaz bir yaşına bastı.
Kardeş kardeş büyüyorlar işte...

Bu bir örnek kreasyon, teyzelerine ait. İkisinin de anne demeden önce teyze dediğini biliyor musunuz? Öyle bir sevda aralarındaki.

Daha tatil fotoğrafları var düzenlenecek...

Ve uzaklardan gelen bembeyaz kanatların öyküsü...

Ada'nın alnındaki şişliğe gelince zehirli örümcek denen bir canavarın işi... Herkesin aklına tarantular falan geliyor ama bu küçücük bir şey. Yine de o küçüçük varlığıyla canımıza okudu desem yeridir. Tatilimizi de mahvetti. Neyse o da tatil yazısına kalsın.

Herkesin geçmiş bayramı kutlu olsun. Her gününüz bayram, ağzınızdaki her lokma şeker tadında olsun...

günlerimiz

2010-08-19T18:08:00.000+03:00

Benim sevgili kızım, son zamanlarda çok şaşırtmakta beni. Acayip bir asabiyet, sabırsızlık, kıskançlık ve hatta başkaldırı...

Büyümenin yeni bir evresine girdik galiba. Korkunç ikiyi bitirdik ve dehşet verici üçe (terrfying three) girdik. Vatana, millete, en çok da bizim aileye hayırlı olsun efendim.

Her zaman olduğu gibi bir anda başladı her şey ve biz, yine hazırlıksız yakalandık. Hazırlıklı olsak ne farkedecekti orası da tartışılır tabii.

Bu karmaşık ruh haline hızla artan sözcük dağarcığı da eklenince pek komik konuşmalar geçiyor aramızda.

Ada: Anne bu su tuhaf kokuyo

Anne: (Tuhaf da nereden çıktı şimdi, ben ya garip ya da acayip derim hep) nesi tuhaf kokuyor?

Ada: Bir tuhaf işte anne...

Anne: (... su da tuhaf kokmuyor ama neyse) peki değiştirelim.

Her konuda bir fikri var:

Ada: Şimdi .... yapalım. Bu fikrime ne dersin anne? Hımm ne dersin?

Ya da kendisine yapılan bir öneri aklına yatmamışsa

Ada: Şimdi sen benimle pasıl mı yapmak istiyosun anne? Pasıl mi istiyosun? Hangi pasılı yapalım?

Anne (yoo, puzzle yapmak istemiyordum ama madem sen öyle istedin) ya pasıl yapmak istiyorum anneciğim

Kokulara, renklere, seslere, tatlara duyarlılığımız, pek ilginç boyutlara ulaştı. Yemeği tatmadan önce koklamaya başladı minik gurmem. Bu arada yoğurt yemeyen Ada, cacık ve beyaz çorba (kesinlikle yoğurtlu çorba denmeyecek) tutkunu oldu. Ve pek gariptir bol soğanlı çoban salata yiyor. Hatta ekmeğini de salatanın suyuna batırıyor. Yeni favorilerinden biri de bulgur pilavı. Demek ki neymiş? Sevmiyor deyip umudu kesmemek gerekirmiş. Bir gün bir bakıyorsunuz sevebiliyorlar.

Günlerimiz oyun oynayarak, parkta gezinerek, şişme havuzun içinde serinleyerek, en çok da kitap okuyarak geçiyor. Naçizane önerim, korkunç ikileri, dehşet verici üçleri düşünerek ikiniz arasında özel bir şey geliştirin. Kitap okumak, bizim için her şeyin anahtarı. Hele de Ada'nın hiç okumadığı bir kitap, tüm kriz durumlarını kolayca atlatmamıza yardım ediyor. Ada, biliyor musun yeni bir kitabım var senin için dediğimde iş değişiveriyor....

Ve bir de kitap önereceğim size. Bu kez çocuklara değil, bizzat biz büyüklere:

TÜBİTAK'tan yeni çıktı bu kitap: Doğadaki Son Çocuk. Yazarı , Richard Louv.

Yazar şöyle diyor: "Doğadaki çocuk, soyu tehlike altında olan bir türdür ve çocukların sağlığı ile Yeryüzü’nün sağlığı birbirine sıkı sıkıya bağlıdır."

Beni dinlerseniz okuyun derim.

Ben okuduktan sonra Ada'yı sabahları parkta yürüyüşe çıkarmaya başladım. Çimenlerde koşup birbirimizi yakalamaca oynuyoruz. Bulabildiğimiz tüm çiçekleri kokluyoruz. Yaprakları toplayıp, kitapların arasında kurutuyoruz. Ve tüm hayvanları seviyoruz. Kuşları, köpekleri, kedileri, hatta böcükleri... Ne garip artık eskisi kadar korkmuyorum onlardan. Hani sırf Ada korkmasın diye çabalayınca galiba kendime büyük bir iyilikte bulundum. Tabii ki bu durum büyük böcükler için söz konusu bile değil.

Ve tadını çıkarmaya çalışıyoruz her şeyin: Ana kız dondurma yiyoruz, her tarafımız leke içinde... Kirlenmek özgürlüktür deyip... Birbirimizle boğuşuyoruz, bağrış çağrış şarkı söylüyoruz.

Bir de gün sayıyoruz. Denize kavuşmak için.Yatıyor kalkıyor soruyor Ada: Denise bugün mü gitces anne?

Anne: yok kızım sonra

Ada: Dörtte mi gitces?

Anne: Hayır anneciğim sonra gideceğiz

Ada: Hımm beşte mi gitces o saman...

2010-08-13T23:38:00.001+03:00

Hani kendimizi evrenin merkezinde sanarız, her dertten azade, her beladan uzak olduğumuzu düşünürüz ya...

Dehşetli bir saflıkla bize hiçbir şey olmayacağına inanırız...

Büyü bozuldu

Ben dersimi aldım

Ne kadar kırılgan, ne kadar çaresiz, ne kadar küçük olduğumuzu

Bastığımız yerlerin sağlam olmadığını, yarının garanti olmadığını

Sahip olduklarımız kayıp giderken ellerimizden hiçbir şey yapamadığımızı gördüm.

Bilmediğim şeyler değildi bunlar

Ama hiç böyle kafama dank etmemişti.

Yer ayaklarımın altından çekildi sanki ve ben nefessiz kaldım.

Bir anne, nasıl gömer evladını? Nasıl vazgeçebilir, nasıl devam edebilir, nasıl dayanabilir? Ne düşünür, ne yapar? Ben bile böyle hissediyorsam, o ne hisseder?

Böyle durumlarda her şey anlamını yitirir diye düşünüyor ya insan. Hayır tam aksine anlam kazanıyor.

Şimdi hayatımda ilk kez, ilk kez bu kadar korkuyorum. Yaşamlarımızın bunca pamuk ipliğine bağlı olmasından, çaresiz kalmaktan, gücümün yetmemesinden...

Ve daha önce hiç bu kadar korkmadım bırakıp gitmekten... Ben, yaşamak, yaşlanmak, kızımın büyüdüğünü görmek istiyorum...

...

2010-08-09T08:42:00.000+03:00

Sevmedim ben bu yazı.
Olanca ağırlığıyla, sıcaklığıyla çöktü üzerimize.
Dün önce İstanbul'dan geldi haber. Nazife halamı kaybettik. 87 yaşındaydı, hala dimdik ayaktaydı. Ailemizin çınarıydı. Devrildi...
Sonra Ali Arın... Hani bir önceki yazıda sözünü ettiğim 3.5 yaşındaki melek. Gitti. Zaten melekti, meleklerin yanına gitti...
Onun için üzülen, dua eden herkese teşekkür etmek istedim.

öylesine

2010-08-05T23:16:00.004+03:00

Bugün işyerinden bir arkadaşımın 3.5 yaşındaki oğlunun komaya girdiğini, solunum cihazına bağlandığını öğrendim.
Telefon bile edemedim, çünkü ne söyleyeceğimi bilemedim.
Gidip gidip tuvalette ağladım gizlice. Bir an önce akşam olsun, kızımın yanına gideyim sarılayım istedim.

Her ne kadar eline geçeni oraya buraya fırlatarak, arada gelip bana vurarak, sinirlenince "ben de tabakların Adası olurum işte" diye mutfağa koşarak beni gülsem mi ağlasam mı ikileminde bıraksa da sorun diye nitelediğim her şeyin keyfe keder meseleler olduğunu,ne kadar şanslı olduğumu anladım bir kez daha.

Neyse ne... Bu bızdıkların gözleri merakla, mutlulukla ışıldasın, sağlıklı olsunlar da başka bir şeyin önemi yok...

ordan burdan

2010-07-29T17:20:00.004+03:00

Giderek bana benziyor bu hatun.
Burası, yeni favori yeri. Bir kitap seçip oturuyor köşeye. Başlıyor okumaya. Mır mır mır...
Arada soruyor:
-Anne, bu teyze niye ağlamış?
-(Ah anneciğim, o teyzenin niye ağladığını ne sen sor ne ben anlatayım) Önüne bakmamış, düşmüş, canı yanmış. Ondan ağlamış.
-Yara bandı yapıştıralım
-Yapıştıralım anneciğim

Hiç çıkası yok evden. Ne söylersek söyleyelim fayda etmiyor. Ne park, ne zıpzıp. Mümkün olsa hiç çıkmayacak evden...
Efesi de yanındaysa değmeyin keyfine. Efemiz, biraz perişan bu sıralar. Sıcak, çoook sıcak...
Açıp göbüşünü yatıyor yerlere, orası ısınınca kalkıp başka yere yatıyor bu sefer. Bir de pöfffff diyor şikayet etmek için...
-Bak Efe burası nenis. Ben yüsebiliyom sen de yüsebiliyon mu? Anneeee, nenise gidelim mi?

Denize gitmemize daha vakit olduğundan biz de evin balkonunu, Ada hanımın kişisel havuzu haline getirdik. Bütün gün suyun içinde... Neredeyse havuzda uyayacak...

Bu fotoğraf bir-iki ay öncesinin.
Şimdi görünce çok hoşuma gitti. Nereden çıktıysa gece yatmadan önce ayaklarına krem sürüyor. Fotoğraf makinesini görünce de sahte sahte gülümsüyor. Çok hoşuma gidiyor onu seyretmek...
Kabarık saçlarını birkaç hafta önce kestirdik. Bu defa kendisi istedi kuaföre gitmeyi. Ben geldim deyip oturdu kuaför koltuğuna.

Şimdi böyle bakarken kaşlarının tıpkı babasına benzediğini farkettim. Baba yerine Metin diyor.
-Metin, yavaş sür arabayı.
-Sesini kıs Metin.

Ve hayatının aşkı: Alev teyzesi. Dünyasının merkezi, biricik sevgilisi...
Bence teyze olmak, anne olmaktan daha eğlenceli...

bir veda, bir af dileyiş

2010-07-21T20:53:00.004+03:00

Uzakta, çok uzakta kalan çocukluğumun bir parçasını daha yitirdim bugün
Hakan ağabeyim, melek olup gitti
Uyudu ve bir daha da uyanmadı
Bütün gün boğazımda taş gibi bir yumru dolaşıp durdum
Aklım, kaybıma ancak şimdi uyandı
"Hastaydı, hiç gün görmedi" dedi annem
"Yitik" diye düşündüm
Yaşanmamış, yaşanamamış bir hayat
Sonra o mu yitikti, biz mi yitiğiz bilemedim
Küçüktü evreni: annesi, babası, kardeşleri ve belki başka birkaç kişi
Yoktu ufacık bir kötülük aklından geçen
Aslında şanslıydı bir bakıma dünyanın pisliğine bulaşmak zorunda değildi
Hiç durmadan yoklayan nöbetler arasında kısacık bir yaşam sürdü
Kim bilir neyin özlemindeydi, nasıl bir hayattı düşlediği
Hiç birimize söylemedi
Biz de sormadık
Günlük yaşamın koşuşturmacalarına öylesine dalmıştık ki
Yapmamız gerekenler, yetişmemiz gerekenler arasında öylesine yitmiştik ki
Sadece adı geçtiğinde geldi aklımıza
Çünkü talep eden biri değildi, yoktu kimseden bir istediği
Ve uykusunda hepimizi bırakıp gitti
İnsan gidenlerin ardından onlara değil kendine ağlar aslında
Kaybına, elinden kayıp gidiveren olanaklara
Şimdi benim yaptığım gibi
En çok da bir resmini bile bulamayışım koydu bana
Güle güle Hakan ağabey
Gelemedim, gelmedim ziyaretine, arayıp sormadım
Artık çok geç biliyorum ama
Ne olur affet beni
Güle güle
Nur içinde, huzur içinde uyu...

dilaver, nalan ve kocaman bir teşekkür

2010-07-19T13:00:00.001+03:00

Geçenlerde yazmıştık çok eğlenceli kitaplar keşfettik diye. Ve Bilge Kültür & Sanat Yayıncılık'tan çıkan serinin iki kitabını bulamadığımızdan dert yanmıştık.
Dünya tatlısı Tuğra'nın güzeller güzeli annesi Emine, kitapları bizim için bulup gönderdi. Ada, bana hediye gelmiş çığlıkları arasında kargo paketini açtı. Emine'nin onun için hazırladığı paketi kenara ayırıp önce kitaplarına baktı. İki kitabı da en az beş kere okuduktan sonra hediyesini açtı. Ve Emine'nin aldığı (Ada'nın deyimiyle) çıkarılabilir kıyafetli çatalla kaşığı bir daha kendisinden almak mümkün olmadı. Çatalla kaşık, Ada'nın çantasının içinde bizimle birlikte her yere gidiyor artık.
Önce artık ezberlediğim kitapları özetleyeyim:
İlki "Onu Geri Ver Dilaver". Orijinal ismi "Give That Back, Jack!"
Baygın bakışlı Dilaver, kimin elinde ne görürse izin falan istemeden alıveriyor. Bebeklikten başladığı için bu işte pek deneyimli... Arkadaşlarının oyuncaklarını, yiyeceklerini, kalemlerini, kısacası görüp hoşlandığı her şeyi alıp atıveriyor cebine. Herkes "onu geri ver Dilaver" diyor ama nafile... Baygın bakışlı Dilaver, bildiğinden şaşmıyor. Derken bir gün okuldan arkadaşlarıyla hayvanat bahçesine gidiyorlar. Dilaver, şempanzelerin muzları, penguenlerin balıkları derken haddini aşıp aslanın kafesine giriyor ormanlar kralının topunu çalmak için. Topunu bir bacaksıza kaptırmanın öfkesiyle kükreyen aslandan kaçan Dilaver, sürüngenlerin kafeslerine geliyor. Burada Münevver ile tanışıyor. Ve serinin en trajik sonu...
Ada, Dilaver'e ama en çok da Münevver'e bayıldı. Ben de Jack'i Türkçeleştirmek için Dilaver'i kullanan çevirmene bayıldım.

Gelelim ikinci kitabımıza: "Yalan Söyleme Nalan" ya da "Don't Tell Lies, Lucy!"

Bu Nalan. Ben, şahsen tüm seri kahramanları arasında en çok Nalan'ı sevdim. Yüzünden hınzırlık akıyor. Hiç durmadan yalan söylüyor. Ama hakkını vermek lazım: Yalanları çok yaratıcı. Hani uğraşsan bulamazsın böyle güzide mazeretler. Nalan suçu korsanlara, hırsızlara ya da ressamlara atıyor. Gel gör ki ondaki bu yaratıcı zeka kıvılcımlarını göremeyen annesi, babası, teyzesi ve halası, yalan söylememesi için uyarıyorlar küçük hınzırı. Derken birgün dev bir dalga yaklaşıyor evlerine. Diğer herkesin de kendisi gibi yalan söylediğine dair zekasına yakışmayan, son derece gereksiz bir saplantı içindeki Nalan, babasının uyarılarını dinlemeyince kendini denizin ortasında buluveriyor.

Ben bu kitapları, gerçekten çok sevdim. Eğlendirmenin güldürmenin yanı sıra bana çok tatlı bir arkadaş kazandırdılar. Çok ama çok duygulandım. Böylesine çıkarsız, art niyetsiz insanların hala varolduğunu bilmek; sizi düşünen ve sizi mutlu etmek isteyen insanların olduğunu bilmek öyle güzel ki. Sevgili Emine, yaşadığım sürece hiç unutmayacağım bu armağanı. Umarım çevrende hep en az senin kadar duyarlı ve sevgi dolu insanlar olur. Sonsuz teşekkürler...

kısacık bir tatil

2010-07-14T08:30:00.000+03:00

Bir minicik mola aldık günlük koşturmacalardan. Üç nesilden dört hatun, düştük yollara. Ada'nın havuz isterim, deniz isterim ısrarlarına dayanamayan anneanne ve teyzeyle birlikte rüya gibi bir haftasonu geçirdik.

Ve bir kez daha anladım ki benim kızım, gerçekten bir su damlası. Sabahın köründen akşamın bir vaktine, sıcak soğuk demeden tüm vaktini suyun içinde geçirdi. Kolluklarını takıp hepimizi yanından uzaklaştırdı ve yüzmeye başladı. Sanki yıllardır yüzermiş gibi kendi kendine teknikler geliştirdi.

Deniz, çok dalgalı olduğu için pek cesaret edemedik ama ilk kez, denizin kenarında oturup, gelen dalgalarla oynamayı, kumdan kale yapmayı denedi. Ayaklarının arasına kum girmesinden hiç haz etmese de deniz, deniz diye sayıklayıp durdu. Yaramazlık yapma deniz diye azarladı koca Akdeniz'i.

Ve aspirin beyazlığındaki anneye inat bronz bir afete dönüştü...

Havuz başında keyif yaptı.

Doya doya dondurma yedi.

Patates kızartması, meyve, domates ve çikolatalı pudingle beslendi.

Diğer çocuklardan görüp gönül koyduğu su arabasını da bulduk hemen. Keyfine diyecek yoktu.

Ve bir dakika ayrılmadı teyzesinden. Her anını onunla geçirdi.

Üç günün sonunda da haydi Ankara'ya gidelim, eve gidelim diye düştü yollara... Muhteşem bir yol arkadaşı, tatil arkadaşı oldu.

Bu arada, buradaydık. Ve çok memnun kaldık. Personel, yemekler, odamız... Her şey harikaydı. Özellikle de havuzlar... Zaten zamanımızın çoğu havuzda geçti...

umur, hande ve baydur

2010-07-08T21:00:00.002+03:00

Bu kitapları yeni keşfettik ve çok sevdik.
Ne yalan söyleyeyim aslında kitabı başlığında kendi adımı gördüğüm için aldım. Açıp okuduktan sonra da serinin diğer kitaplarını almaya karar verdim.
Öyküler, çocuk kitapları yazan Phil Roxbee Cox'a, çizimler ise Ian McCafferty'e ait. Bilge Kültür ve Sanat Yayıncılık'tan çıkmışlar.
Kitabın orijinal adı, "Dont' Be Greedy Graham". Yayınevi Graham adını Türkçeleştirirken Umur'u uygun görmüş. Aslında oburla kafiye yaptığı için bu ismi seçmişler sanırım. Bence çok güzel olmuş.
Öykü de kafiyeyle ilerliyor. Niye bilmem pek bir ruhsuz görünen Umur, her şeyi midesine gönderiyor. Annesinin "sağlığın elden gidecek" uyarılarına karşın hiç durmadan lıkır lıkır, çıtır çıtır, kıtır kıtır bir şeyler yiyor... Hatta yemek yerken öylesine kendinden geçiyor ki arkasından gelen domuz sürüsünü duymayıp onlarla birlikte bir domuz çiftliğini boyluyor. Tamam, kabul sonu pek bir saçma (diğer kitaplar için de aynı durum söz konusu) ama çok eğlenceli. Hala kilo vermeye çalışan bendeniz için de iyi bir hatırlatma oluyor: Oburluk yapma Umur...

İkinci kitap, "Lütfen De Hande". Orijinal adı "Say Please Louise". Yüzü hiç gülmeyen bet Hande, izin istemeden, lütfen demeden herkesin elindekini alıyor. Hiç durmadan bağırıyor, huysuzluk yapıyor ve istediği şeyler için tutturuyor. Sonunda onun bu betliğine dayanamayan papağanı bile bir fırsatını bulup kaçıyor. "Yeni bir hayvan isterim, isterim de isterim, hem de hemen isterim" diye tutturan Hande'yi babası bir pet shop'a götürüyor. Hiç bir hayvanı beğenmeyen Hande, sonunda öyle bir seçim yapıyor ki bir daha onu gören olmuyor.

Bu da Baydur'un hikayesi. "Uslu Dur Baydur"un orijinal ismi, "Don't Be a Bully, Billy". Yüzünde hınzırca bir gülümsemeyle Baydur, ona buna sataşıyor, arkadaşlarını canından bezdiriyor. Sonunda yaz ortasında kafasında bere, boynunda atkı, elinde eldivenle gezen Uzay diye bir çocuğun topunu almaya çalışıyor. Uzay, kendinden emin bir şekilde Baydur'a haddini bildirmesi için ağabeyini çağırıyor. Gelen ağabey'de Baydur'u artık kimseyi rahatsız edemeyeceği bir yere götürüyor.

Serinin diğer kitapları "Yalan Söyleme Nalan" ve "OnuGeri Ver Dilaver". Gel gör ki biz kitapçılarda bulamadık. Bulur bulmaz alıp Nalan'la Dilaver'in başına ne gelmiş bakacağız.

Birlikte eğlenerek gülerek kitap okumak istiyorsanız tavsiye ediyoruz bu kitapları. Çok kaliteli baskıları ve güzel çevirileri var.

zaman

2010-07-05T09:08:00.007+03:00

Zaman, hayatımın hiçbir döneminde bu kadar hızlı geçmemişti sanki. Hafta başlıyor, sonra pat diye Cuma geliyor. Yaşasın haftasonu geldi derken bir de bakıyorsun bitivermiş çoktan...
Ve hiçbir şeye yetmiyor bu kısa haftalar. Onca koşturmaya, yorgunluğa rağmen hep eksik kalıyor bir şeyler...

Ve her gün biraz daha büyüyorlar bu bıdıklar.

Bir gün kafanı çevirip bir bakıyorsun ki evde ne ara böyle olmuş dediğin bir varlık dolaşmaya başlıyor. Bır bır bır konuşuyor, fikir beyan edip muhalefet yapıyor.

Bizim çeteyi topladık haftasonu. Koşturmacadan, yolculuklardan, tatil planlarından minik bir fırsat bulup Banu'nun kurtarılmış bölge şeklindeki bahçesinde toplandık. Kızlar, önce Cenk'in fasulye çadırının tadını çıkardı.

Sonra da piknik yaptılar.

Bir yandan kekleri, börekleri yiyip bir yandan da o senin bu benim tartışması yaptılar. Yiyecek onca şeyin arasında bir paket çubuk krakerin peşine düştüler.

Çok önceden ayarlanmış başka bir program yüzünden çabuk ayrılmak zorunda kalmamıza rağmen arkadaşlarımızla bir saat bile öyle iyi geldi ki...

Bunlar da Banu'nun balıkları... Ada, güzellikleri karşısında hayran oldu.

Banu ile Mira'nın bahçesine Mayıs'ta da gitmiştik. Ama bir türlü fotoğrafları toparlayamamıştım. İşte bu fototğraflar, o günden. O sıralar bu minik ördekler vardı bahçede. Sonra büyüdüler ve köye gittiler...

Ve bu dünya güzeli de komşu bahçede yaşıyor. Köpeklerle büyüyen ve onları pek seven Ada, hemen koşup gitti yanına. Kozalak atıp tutmaca oynadılar. Sonra Ada, kendinden pek bir büyük arkadaşını gezdirmek istedi.

Tasmayı aldı sahibinden, gel gör ki

Köpecik, kendi kendini gezdirmekte ısrar etti.

Banu, kızlara ağaçtan erik topladı.

Ceplerine erik doldurup yediler.

Çamurda yuvarlanan arkadaşlarına su verdiler.

Ve kendilerine müzik çalmak için masanın üzerine çıkan Mira'yı düşmesin diye tuttular.

Keşke bizim de böyle bir bahçemiz olsa...

Çevremdeki kibirli, kendini beğenmiş, sevgisiz, hoşgörüsüz, dünyanın kendi çevrelerinde döndüğünü sanan, bencil insanların bana verdiği sıkıntıyı hafifletirdi biraz.

Hayatımda ilk defa kaçıp gitmek istiyorum bu şehirden. Çocuklarımı toplayıp kaçıp gitmek...

Trafikten, kalabalıktan, alışveriş merkezlerinden, ikiyüzlülükten, her şeyden...

Efe'yle Ada'nın özgürce koşacakları, ağaçların dalından meyve koparıp yiyebilecekleri bir yere gitmek istiyorum. Acaba yapabilir miyim ki?

benim favori kitabım: pire torbası

2010-06-24T08:30:00.000+03:00

İşte bu, Ada'nın kitapları arasında benim favorim.
Aynı zamanda iki köpeğe de annelik ettiğim için ilk okuduğumda oturup ağladım. Hayır, hüzünlü bir öykü değil. Aksine sonu güzel biten, muhteşem bir dostluk öyküsü. Ve sonunda da harika bir sürpriz sizi bekliyor.

İş Bankası Yayınları'ndan çıkan kitabın yazarı, Helen Stephens. İngiltere'nin kuzeydoğusunda küçük bir köyde doğmuş. Glasgow Sanat Akademisi'ni bitirdikten sonra ilk kitabını 1998'de yayınlamış. "Pire Torbası" ya da orijinal ismiyle "Fleabag", 2009'da Blue Peter En İyi Resimli Öykü Kitabı Ödülünü, Dundee Resimli Kitap Ödülünü ve Norfolk Kütüphanesi Çocuk Kitapları İkincilik Ödülünü kazanmış. Stephens, çizimlerini kendi blogunda yayınlıyor.

Kitap, benim için son derece vurucu olan bir cümleyle başlıyor: "Bir zamanlar adı olmayan, evi olmayan, ailesi olmayan bir köpek vardı..."

Ve bir köpeğin gözünden şehir hayatını anlatıyor. Günlerden bir gün bizim dünya tatlısı köpecik, parkta tek başına oynayan bir çocukla tanışıyor. İkisi arkadaş oluyorlar. Birlikte koşturup oynuyorlar, uçurtma uçuruyorlar.

Stephens, satır arasında çocukları sokakta gördükleri her köpeğe yaklaşmamaları için de uyarıyor.

Derken bir gün çocuk, dört ayaklı minik dostuna kötü haberi veriyor: Ailesi uzaklara taşınıyor. Bir daha asla oynayamayacaklar. Söylediklerinden birşey anlamamasına karşın çocuğun üzgün olduğunu hisseden Pire Torbası, o gün onu evine kadar takip ediyor.

Çocuk, arkadaşını bırakıp gitmek istemiyor. Gecenin bir vakti ceplerine birkaç bisküvi koyup küçük çantasını da eline alıp vurup kapıyı çıkıyor sokağa... Ama Pire Torbası, çocuğun evini terketmesine razı olmuyor. Havlayıp evdekileri uyandırıyor. Büyük insanlar da onu eve alıyorlar. O gece hayatında ilk kez gerçek bir yatakta yatıyor.

Ertesi gün tüm eşyaların kocaman bir kamyona yüklenişini izliyorlar birlikte. Ve sonunda Pire Torbası'na haydi bakalım sen de bizimle birlikte geliyorsun diyorlar.
Tüm köpeklerin yaptığı gibi arabanın penceresinden kafasını çıkarıp kulaklarını rüzgarda sallıyor ve mutlu oluyor Pire Torbası: Artık onun da bir evi ve sahipleri var...

Kitabın en güzel yanı, sonundaki sürpriz. Meğer Pire Torbası, gerçek bir köpekmiş. Stephens'ın bir barınakta tanıştığı ve çizimlerinde model aldığı gerçek bir köpek. Tıpkı Pire Torbası gibi, sonunda kendine bir ev bulan ve mutlu olan bir köpek...

Ben de kızımı bir barınakta buldum. Belki o yüzden bu kitabın benim üzerimdeki etkisi. Eski sahipleri, ona işkence etmiş, kaburgalarını kırmış, sonunda da barınağa bırakıp gitmişlerdi. Korkudan aklını kaçırmak üzereydi. Öyle zayıf, öyle zayıftı ki insan dokunamıyordu. Eve gelir gelmez ilk iş yıkamıştım onu. Yıkanmaktan nasıl mutlu olduğunu anlatamam. Çok titizdir benim kızım. Sonra ilk kez önüne mama koyduğumda önce ellerimi yalamıştı. Aradan altı yıl geçti. Maya, hala terkedilme korkusu içinde. Eski sahipleri döverek alıştırdığı için hala arabaya biner binmez kendini koltukların altına sıkıştırmaya çalışıyor. İşini bitirir bitirmez eve koşuyor ki kaybolmasın bir daha. Ve ona verdiklerimizi götürüp koltukların köşelerine, yastıkların altına saklıyor ki tekrar aç kalmasın.

Uzun sözün kısası, ben bu kitabı çok sevdim. Ada'da çok sevdi. Siz de alın çocuklarınıza. Eminim onlar da sevecekler. Gel gör ki bir yan etkisi de olabilir. Bir gün size anne bu kediyi ya da köpeği eve götürüp besleyelim mi diyebilirler. Belki eve götürmeyebilirsiniz ama karınlarını doyurup, aşılarını yaptırarak sokakta da bakabilirsiniz onlara. Ya da belki siz de barınaktan bir dünya tatlısını kurtarabilirsiniz... Kim bilir her şey olabilir bu dünyada...

Not: Uzundur sözünü etmek istediğim bir site var: Sevgili Banu ve Yıldıray'ın "Bir Dolap Kitap" adlı sitesi, çocuk kitapları üzerine gerçek bir hazine. Mutlaka ziyaret edin ve hatta izlemeye alın. Zaten bir kez ziyaret ettikten sonra ne demek istediğimi anlayacaksınız... Ve ilk kez, bir kitabı onlardan önce yazabildim. Ne zaman bir kitap hakkında yazmaya niyetlensem onlar benden önce davranıyordu. Ve öyle güzel yazıyorlar ki artık bana yazacak birşey kalmıyordu... Belki şimdi onlar da Pire Torbası'nı okuyup (şimdiye kadar okumadılarsa) birşeyler yazarlar.

bakmayın böyle masum göründüğüne...

2010-06-21T11:00:00.001+03:00

Bakmayın böyle masum göründüğüne...
Son günlerde kök söktürüyor.

Bu bıdıkları bir gün melek gibi yatırıyorsunuz, ertesi sabah tamamen farklı bir biçimde uyanıyorlar.

Bizde de böyle oldu. Ada hanım, bir gece sakin, mutlu, melek gibi yattı, ertesi sabah huysuz bir cadı olarak kalktı. Şimdi bu cadının uyuyup meleğin tekrar uyanmasını bekliyorum dört gözle.

Şu sıralar istediği birşey olmadığında, ne söylediğini ya da ne istediğini kazara anlamadığımızda, daha doğrusu kafasından geçirdiklerini okuyamadığımızda kıyamet kopuyor. Zıp zıp zıplayıp ağlamaya başlıyor. Aslında çığlık çığlığa bağırmaya... Çoğu zaman sorunun ne olduğunu bile bilmediğimiz için kendisini sakinleştirmek pek zor oluyor.

Biliyorum bunlar, büyüme sürecinin bir parçası.

Biliyorum bunlar geçecek.

Ama kendimi çok yorgun hissediyorum bazen.

Kendimi onun yerine koyduğumda neler hissettiğini bir parça anlayabiliyorum. İstediği şeylerin neden hemen o an olmadığını, istediği yere istediği an neden gidemediğini, istediği her şeye neden sahip olamadığını anlamıyor. Ve anlatamıyor bazen neler düşündüğünü, neler hissettiğini. Gücü yetmiyor çoğu zaman bir sürü şeye. Aslında aynı şeyler bizim için bile geçerli çoğu zaman.

Yine de çocuk olmak zor iş biliyorum... Ama büyük olmak da çok zor be anneciğim...

çiçekli böcekli elbiseler

2010-06-12T14:36:00.004+03:00

Of of haftasonu nöbetindeyim. Üstüne bir de dışarıda şakır şakır yağmur yağıyor. Daraldım, bunaldım derken...
Bir dünya tatlısının annesi, bana ödev vermiş. Zaten aklıma yazacak birşey gelmiyordu kaç zamandır. Hem fırsattan istifade birkaç fotoğrafı da araya sıkıştırmış olayım.

1. Ada Hanım, nasıl giyinir?

Bendeniz, siyahlar giyerim hep. Niye diye sorsanız cevap veremem. Siyah severim, siyah giyerim işte. Ada Hanım, benim içimde gizli kalmış kokoş yanımı ortaya çıkardı. Evet evet, ben bir kokoşmuşum da haberim yokmuş. Ama kendim için değil. Tabii ki rahatlık önemli, çocuklar içinde rahat edecekleri, hareket özgürlüğü tanıyan şeyler giymeli. Ama bu rahat kıyafetler, aynı zamanda çicekli, böcekli, rengarenk, cıvıl cıvıl olabilir. Kesinlikle birbiriyle uyumlu olmalı. Ben, kız çocuklarda elbiseye bayılıyorum. Ada'ya da rengarenk, çicekli miçekli elbiseler alıyorum. Ama büyümüş de küçülmüş kız elbiseleri değil. Robadan kesik, rahat, bol, küçük kız elbiseleri...

Ne yalan söyleyim ben hep bir kızım olsun istemiştim. İşte şimdi var. Ben de elbiseler, gömlekler, askılı etekler, taytların üzerine rengarenk tunikler giydiriyorum.

2. Ada Hanım nereden giyinir?

Annem, hep çocuğun yediği helal, giydiği haram der. Tamam doğru... Ama Ada, bir daha hiç bu yaşta olmayacak ki... Onun için beğendiklerimi alıyorum. Onu böyle cıvıl cıvıl görmek beni çok mutlu ediyor. Hem, hala veremediğim kilolarım var. Kendime yakıştıramıyorum birşeyler. Ben de Ada'ya yakışıyor deyip ona alıyorum. Zara, Mothercare, Chicco, GAP, Benetton, bazen Marks & Spencer favorim. Özellikle beğendiğim bir elbise gördüğümde dayanamıyorum alıyorum. Annem kızıyor bana ama hiç dinlemiyorum. Sonra ucuzluk dönemlerinde gelecek yıl için birşeyler aldığım da oluyor. Kenara atıyorum, iyi oluyor. Bu arada teyzeler, kuzenler de boş durmuyor. Ben almasam onlar alıyor. Hala teyzenin Paris'ten aldığı paltoları giyiyoruz.

3. Ütü meselesi: Ben, ütü yapmayı çok severim. Televizyonun karşısında ya da müzik dinleyerek, kendi kendime düşüncelere dalarak ütü yaparım. Sadece bana ait bir zaman gibi... Eğer bir karar alacaksam, düşünmem gereken önemli birşeyler varsa ütü yapmak iyi gelir bana. Arada Ada'nınkiler de ütüleniyor işte.

4. Terlik mi sandalet mi? Bizim tek tercihimiz var: Crocs. Önce pek bir şüphelendik ama kullanınca gördük ki üstüne yok. Hemen kendime de aldım bu arada. Ayakkabılarımızı ise, ortopedik olduğu için hep Kifidis'ten aldık. Ve hep çok memnun kaldık.

5. Şapka sorunsalı: Şapka bizde sorun değil. Ada, pek seviyor şapkaları. Ben de çicekli, rengarenk şapkalar alıyorum ona. Ankara'nın ayazından da yazın güneşinden de korunmuş oluyor böylece.

6. Mayo kullanıyor musunuz? Ada, bir su kuşu. Bozkırın ortasında nasıl su kuşu olduğunu anlamadım ama suyun içine bırak orada yaşar benim kızım. Belki adıyla alakalı bir durumdur (ben, insanın adının bir biçimde onu etkilediğine inanırım. Neyse gevezelik yapmayayım). O yüzden mayo aldık. Şu mayo bezlerden de almıştım ama sevmedim, hiç kullanamadık. Ada, 18 aylıkken tuvalet işini de tamamladığından sorun çıkmadı. Biri balıklı, biri de pembe puantiyeliydi mayoların. Ama bikini falan değil. Sadece alt mayo. Sevmiyorum ben çocuklar da bikini mikini. Çocuk, dediğin çocuk gibi giyinmeli. Ve rengarenk ve çicekli böcekli...

haftasonu, bars, peri prensesi ve kanatlar

2010-06-07T13:26:00.005+03:00

Öyle yoğun bir hafta geçirdik ki, düşünmesi bile yoruyor beni. Haftanın en güzel kısmı, son üç günüydü. Cuma günü Ada ve ben, arkadaşlarımızla buluştuk. Neslihan, Esra ve Çiğdem'le tüm olumsuzluklara rağmen harika bir gün geçirdik. Kızların peşinde koşmaktan ne yazık ki fotoğraf çekemedim.

Cumartesi günü Bars'a misafir olduk. Bu kolları gamzeli, akça pakça minik bıdık, neredeyse altı aylık oldu. İnsanın orasını burasını ısırası geliyor ama o kimin kucağına giderse gitsin büyük bir aşkla annesini arayıp ona bakıyor. Bir tek onun kucağında böyle güzel gülümsüyor.

Benim kızımsa teyzesiyle aşk yaşadı o gün. Çok özlediği Arcu'sunu bir dakika bırakmadı. Ben de fırsattan istifade Eylül'cüğümle hasret giderdim.

Ada Hanım, kendisini bahçeye attı, bir daha da eve girmedi.

Bütün böcekleri, çicekleri yakından inceledi.

İlk defa kafasından tacını çıkarmadı. Belki de kendi seçtiği için. Elbisesini de kendi seçti. Hazırlanınca bana gülümsedi. Ben de ona peri prensesi gibi olmuşsun dedim. Minik kafasını bir yana eğip ama benim kanatlarım yok ki dedi.

Şimdi benim peri kanatları bulmam lazım, söz verdim. Nereden bulunur bilen var mı?

Dönüşte arabada uyuyakaldı. Ve ben de ilk kez onun uyurken resmini çekebildim.

Kanatsız peri prensesimin...

Pazar günü ise onca yağmura doluya rağmen sırf ona söz verdiğimiz için yollara düştük. Cup cup havuza götürdük onu suyla özlemini gidersin diye. Bir bütün gün çıkmadı sudan. Ancak gelecek hafta yine geleceğiz diye söz verip arabaya bindirebildik. Bu defa havuzda arkadaşlar buldu kendine. Onlarla suya atladı. Çocuklar giderken arkalarından "ama ben kimle oynuycam şimdi" diye sızlandı. Daha önce hiç görmediğim bir iştahla yemeğine saldırdı. Bu kez de diğer teyzesiyle aşk yaşadı. "Elev, Elev" diye peşinden ayrılmadı.

teyze olmanın dayanılmaz mutluluğu

2010-06-01T15:28:00.003+03:00

Teyze olmak, gerçekten farklı birşeymiş.

Şimdi alıp bu şirineyi yiyesim, yutasım var...
Sadece iki dişi var.
Küçücük parmaklarıyla yapışmış salıncağa...
Kıkır kıkır gülüyor.
Öp, ısır hiç sesini çıkarmıyor.

Açıp açıp bakıyorum bu resimlerine.
İçim mutlulukla doluyor...
Tam da çok ihtiyacım olduğu bir dönemde...

30. ay

2010-05-24T09:38:00.001+03:00

Bu minik melek, varlığıyla bizi şereflendirmeye karar verip dünyaya geleli tam 30 ay oldu bugün.

24 Kasım 2007'de saat 9:38'de doğduğunda sadece 2.5 kilogramdı. O kadar küçük ve narindi ki dokunmaya korkuyordu insan. Hani şöyle ele avuca gelmesi birkaç ay almıştı. Şimdi 13 kilogramlık 97 santimetrelik bir küçük insan oldu. Artık dolu dolu sarılabildiğimiz, orasını burasını öpüp koklamaktan, mıncırmaktan çılgınca zevk aldığımız bir minik insan...

Kendisi bu 30 ay içinde çok büyük bir gelişme gösterdi. 2.5 kiloluk el kadar bir bebekten tamamen nevi şahsına münhasır, hemen her konuda kendine ait fikir ve görüşleri bulunan, kendi tercihlerini kendisi yapan, garip bir biçimde kararlarının sorumluluklarını da üstlenen, pek duygusal, pek sevecen, pek merhametli, zıp zıp zıplayıp yerinde duramayan, meraklı, bir o kadar da cesur küçük bir hanımefendiye dönüştü.

Son altı ayda çılgınca bir hızla geliştirdiği konuşması sayesinde sohbet eden ve edilebilen bir birey haline geldi. O minicik beyninin hiç durmadan çalıştığını, korteksi üzerinde kıvrım üzerine kıvrım oluşturduğunu hissedebiliyor insan.

Son üç ay içinde çekingenliği, korkuyu da öğrendi. Ve korkularının üzerine gitmeyi de...

Eskiden anne-babaların çocuklarının yaşını neden ay olarak söylediklerini hiç anlamazdım. Bu bıdıkların her ay, hatta her gün değiştiğini de bilmezdim.

Eskiden bir çocuğun büyümesinin nasıl bir mucize olduğunun da farkında değildim. Ada, 30 aylık olurken ben de onunla birlikte 30 aylık bir anne oldum. Benim beynim de hiç durmadan çalışıp bir anne beynine dönüştü. Duyarlılıklarım, önceliklerim, düşüncelerim, direncim, kısacası her şeyim değişti. Zordu bu 30 ay... Ama bir o kadar da güzeldi... Çünkü dünyadaki en büyük mucizeyi yaşadım. Çünkü bir küçücük hücreden nasıl bir bireyin varolduğunu gördüm. Çünkü hiç olmadığı kadar zenginleşti hayatım...

Biliyorum şimdi her şey belki biraz daha zor, ama çok daha güzel olacak.

Nice sağlıklı ve mutlu 30 aylara...

misin mi?

2010-05-21T21:26:00.004+03:00

Ada, iki yaşına girer girmez birden konuşmaya başladı hem de öyle tek tek kelimelerle falan değil bildiğiniz uzun, kurallı cümlelerle. Kendisi, bağlaçları, edatları, tümleçleri pek yerinde, pek doğru kullanmakta. Gel gör ki tek bir falsomuz var: O da soru eki...
Ada: Anne sen de boya yapmak ister misin mi?
Efe, yemeğini yer misin mi?
Baba, beni sallar mısın mı?
Hiç düzeltmiyorum. Çünkü çok hoşuma gidiyor bu misin miler, musun mular...

Ada Hanım, son zamanlarda "gelin olmaya" da taktı. Nereden esti bilinmez geçen sene İlker ağabeyimizin düğünü için alınan bu elbise ve binbir güçlükle yaptırılan bu taç, şu sıralar kendisinin gözdesi. "Anne, hadi gelin oluyum ben" deyip üzerindekileri çıkarıyor. Elbise giyilip taç takılıyor. Ve ciddi ciddi oturuluyor... Nerden çıktı bu gelin olma sevdası henüz çözemedik ama son zamarlarda böyle ilginç bir gelin olma sevdası içindeyiz.

Ve kendisi her ağzını açtığında hepimizi dumura uğratmakta:

Ada: (Kendisine hayran hayran bakan, elini bacağını okşamaya çalışan Eylül'e) Eylül yaramazlık yapma. Düşersin kafan kırılır. Başka kafa da bulamayız, kafasız kalırsın.

Anneanne ile anne arabada giderken muhabbet etmekte, canlarının karpuz çektiğinden söz etmektedirler. Ada Hanım, derhal bilirkişi olarak konuya dahil olur:

Olmas, karpusun mevşimi gelmedi daha.

Teyze Eylül'ü severken birtanem der. Ada atlar anında:

Ben de bir taneyim.

Ada (Parka gitmek üzere evden çıkarken montunu giyer): Önünü kapatmaya geyek yok ki bahar geldi artık. Havalar ışındı

Anne, taksi şöförüne adres tarif etmeye çalışırken blok sözcüğünü unutur (bu anne, herşeyi unutabiliyor): Hastanenin önündeki... önündeki... neydi adı ya unuttum.

Ada: Byoklar anne, byoklar var ya anneannem oyda oturuyor.

Bugün anne-kız Sünger Bob seyrettik. Sünger Bob, yeni favorimiz.

Ada: Anne bak Sünger Bobla Patrik şaşkına dönmüş.

Anne: ..!!!

Ada: Anne, sen de şaşkına dönsene çok komük

Anne: ..!!!

Şaşkına dönen anneye gülerken koltuktan düşer ve bombayı patlatır

Güldüm güldüm düştüm ya...

dört kitap

2010-05-17T10:22:00.012+03:00

Bu kitapları ("Bisiklet Kızak ve Vapur", "Çayır, Ahır ve Çiftlik Evi", "Anne, Baba ve Yavru Ayı" ve "Kırmızı Kurbağa ve Yeşil Flamingo") birkaç ay önce bir kitapçıda çocuk kitaplarını incelerken gördüm.
Farklı boyutları yüzünden hemen dikkat çekiyorlar.
Uzun ince diye tanımlayabiliriz bu kitapları.
Kitabı açtığınızda bir sürpriz bekliyor sizi:
Resimler, eşleştirmelerle farklı şeylere dönüşüyor:
Mesela bisiklet resmini açtığınızda salyangoza dönüşüyor.
Gemi balinaya
Trense gergedana...
Acayip eğlenceliler...

Ben, birine alıp Ada'ya getirdim. Serinin diğer kitaplarını da Ada, kütüphanede rafları karıştırırken buldu.
Böylece hepsini okumuş olduk.
Tudem Yayınları'ndan çıkan bu kitaplar, Hırvat yazar ve ressam Svjetlan Junakovic'e ait.
Resimler, gerçekten çok güzel.
Junakovic, Zagrep Güzel Sanatlar Akademisi'nde ve İtalya'daki uluslararası bir okulda ders veriyormuş.
Metinler, tekerlemelere benziyor.
Gel gör ki çoğu yerde bu tekerlemeler uyumlu olmaktan çok uzak.
Keşke çeviriye biraz daha emek verilseymiş.
O zaman tam koleksiyonluk olacakmış.
Yine de kitaplar, büyüklerin bile ilgisini çekiyor.
Bu resmin ardından ne çıkacak, nasıl çıkacak diye meraklanıyor insan.

Ada, kütüphanenin kitaplarını iade ederken genellikle sorun çıkarmıyor.
Ama bu kitapları çok sevince iade etmek istemedi.
Biz de eksik olan kitapları alıp kütüphanesine ekledik.
Şimdi sayfaları açıp tek tek sayıyor her şeyi.
Bu arada Tudem Yayınları'ndan çıkmış çok güzel çocuk kitapları var:
Ama Bonbon ve Kütüphanedeki Aslan, bizim en favori kitaplarımız arasında.
Ama Bonbon, tek başına bir yazıyı hak ediyor.
Eğer yayınevinin kendi sitesinden alışveriş yaparsanız indirim yapıyorlar.
Kesinlikle tavsiye ediyoruz.

ada'nın kitaplığı

2010-05-13T14:30:00.001+03:00

İşte bu, Ada'nın kitaplığı. Önceleri benim kitaplığımın bir rafını boşaltıp Ada'nın kitaplarını oraya dizmiştim. Ada, çalışma odasını pek sevmediği ve kitapların kapaklarını göremediği için oradaki rafı da kullanmadı.
Ben de Ada'nın kolayca kullanabileceği bir kitaplık bulmak istedim. Bu kitaplık, tam onun boyuna göre. Altındaki tekerlekler sayesinde dönebiliyor. Böylece arkadaki kitaplara da kolayca erişebiliyor Ada. Yine biçimi sayesinde kitaplarını tek tek görebiliyor ve kolayca istediği kitabı alabiliyor. Kitapları okuduktan sonra tekrar kitaplığa yerleştirebiliyor.
Kendisine ait bir kitaplığının olması ve kütüphane ziyaretlerimiz, Ada'nın kitaplarla ilişkisini de geliştirdi. Tüm kitaplarının birarada olması, hangi kitabı okuyacağımıza kendisinin karar vermesi çok hoşuna gidiyor. Bazen arka arkaya yedi sekiz kitap okuduğumuz bile oluyor. Bazen de aynı kitabı tekrar tekrar okuyoruz. Resimlerdeki ayrıntılardan oyunlar türetiyoruz. Mesela Pırtık Tekir'de Hüsnü ve diğer müzisyenleri dinleyenler arasında çok ilginç tipler var. Her bir karakter hakkında kendi öykümüzü kuruyoruz. Ya da Sakar Cadı Vini kitaplarında örümcek avına çıkıyoruz.
Kitapları sevmesi, benim de işimi kolaylaştırıyor. Arabaya koyduğumuz birkaç kitap, trafikte sıkılmadan beklemesini sağlıyor. Ben araba kullanırken o da bana kitap okuyor.
Ada'ya aldığım kitapları ona vermeden önce mutlaka ben okuyorum. Böylece ardı ardına sorduğu "neden", "nasıl" sorularını yanıtlama şansım oluyor. Ve değiştirilmesi gereken bir şey varsa önceden önlem alabiliyorum. Bir tür sansür de diyebiliriz buna. Çocukları yiyen kocaman devler, Kırmızı Başlıklı Kızı çıkarmak için karnı yarılan kurt, vahşi cadılar... Bunlar, bırakın soyut düşünme yetisi gelişmemiş çocukları beni bile rahatsız ediyor.
İş Bankası'nın El Yazısı Öğreniyorum Serisi, klasik masallar için harika bir seçenek bence. Mesela Uyuyan Güzel'de cadı yerine sevimli ama huysuz bir peri var. Külkedisi'nde üvey anne ve üvey ablalar yok. Külkedisi, evin en küçüğü ve ablaları da biraz kaprisli. Kırmızı Başlıklı Kız'da ise kurt, kimseyi yemiyor. Eve gelen avcı ise, kurdu cezalandırmak için karnını deşmek yerine hayvanat bahçesine götürüyor. Yine bu kitaplarda her sayfaya gizlenen sarı ördek, algıda seçiciliğin gelişmesi için harika bir olanak sunuyor.
Bu arada Ada'nın kütüphaneye son ziyaretimiz sırasında seçtiği bir kitap (Tudem Yayınları'ndan "Ellerimi Yıkamak İstemiyorum"), beni büyük düş kırıklığına uğrattı. Tudem, benim çok beğendiğim bir yayınevi. Çok güzel çocuk kitapları var. Ada, daha önce aynı yazarın (Tony Ross) "Hastanaye Gitmek İstemiyorum" adlı kitabını seçmiş ve çok sevmişti. Bu kitap da güzel başlıyor aslında. Oyun oynadıktan, hayvanları sevdikten, tuvalete gittikten ve hapşurduktan sonra ellerimizi yıkamamız gerektiğini hatırlatıyor. Sorun, Prenses neden diye sorduğunda başlıyor. Ellerimizde, hayvanlarda ve diğer yerlerde mikropların yaşadığından ve bunların korkunç olduğundan söz ediliyor. Resimler de bu korkunçluğu destekliyor. Ben, mikroplardan ölesiye korkan, çılgınca kendini temiz tutmaya çalışan bir kaç insan tanıdım. Ve çocuklarda bu tür obsesyonların kolayca geliştiğini biliyorum. Korkunun öğrenilen bir şey olduğunu ve yaşamı gerçekten kısıtladığını da biliyorum. Kitabı, önceden okuma şansım olmamıştı. Ada'yla birlikte okurken korkmaması için resmen yeniden kurguladım ve ardından da hemen iade ettim. Gerçek yaşamlarımızın bir parçası olan unsurlar, cadılardan devlerden çok daha fazla ürkütücü olabiliyor.
Bence çocuklar için kitap, oyuncak, hatta kıyafet bile seçerken bir çocuğun gözünden bakmak gerekiyor hayata. Eğer dünyayı bir çocuğun gözünden görmeye çalışırsanız onları neyin korkutacağını, neyin rahatsız edeceğini, neyin neşelendireceğini de daha iyi anlayabiliyorsunuz. Çünkü yapacağımız ufacık bir hata, yaşam boyu kalıcı etkilere yol açabiliyor.

hayat, anneler günü ve yara bantları

2010-05-06T19:27:00.010+03:00

Hani bazen öyle yorgun, öyle bitkin, öyle bıkkın, öyle umutsuz olur ya insan
Ne dalları tomurcuğa duran ağaçlar, ne ötüşen kuşlar, ne gelen bahar bir teselli verir...
Hani bazen öyle, öyle çok gelir ki omuzlarınızdaki yük
Artık taşıyamayacağınızı düşünürsünüz...
Hani bazen yeryüzündeki en yalnız, en yorgun, en talihsiz insan olduğunuzu düşünürsünüz
Ne kadar şanslı olduğunuzu unutup...
Hani bazen gözünüzün kenarında düşmeye hazır bir damla, boğazınızda kocaman bir düğüm
Bakarsınız çevrenize sorularınıza bir cevap arayarak...
Eğer bakmasını biliyorsa gözleriniz, tam da yanıbaşınızdadır aslında
Bu yıl aradığım cevabı da aldım anneler günü armağanımı da:

Eğer ceplerinizde rengarenk yara bantları varsa
Ve yanınızda sizi seven insanlar
Hayat acıtamaz canınızı...
Acıtsa bile bir minik melek gelir, sihirli dudaklarıyla bir öpücük kondurur yaranızın üstüne sonra rengarenk bantları yapıştırır geçer gider...
Not: Ben, anneler günü hediyemi buradaki yavrulara gönderiyorum. Kızımı da burada bulmuştum yıllar önce. Şimdilik yüreğim elvermiyor gidip onları ziyaret etmeye. Çünkü biliyorum ki gitsem hepsini toplayıp bizim eve getirmek isteyeceğim, aklım onlarda kalacak. Buraya bakınca ne demek istediğimi anlayacaksınız. Umarım bir gün kocaman bir bahçem olacak ve gelip benimle birlikte yaşayacaklar. Onların dili yok, sadece gözleriyle konuşuyorlar tabii insanlar dönüp gözlerine bakarlarsa. Yardım isteyemiyorlar... Bu dünyayı yaşam hakkına saygı duyan duyarlı anneler ve onların çocukları değiştirebilir ancak. Ne olur bu kimsesiz, yapayalnız yavruları da unutmayın... İki günde solacak çicekler almak yerine onların karnını doyurun, yaralarını sarın. Onların size çok ihtiyacı var...
Anneler gününüz kutlu olsun efendim...

işte geldik...

2010-05-03T10:20:00.005+03:00

Şimdi nereden başlasam, ne yazsam, nasıl özür dilesem hiç bilemiyorum. Bıraktığınız yorumlar, gönderdiğiniz mailler beni nasıl duygulandırdı anlatamam. Bir yandan mutlu oldum böyle güzel insanları tanıdığım ve o güzel insanlar bize önem verip merak ettiği için, bir yandan da çok ama çok üzüldüm ve suçlu hissettim sizleri merakta bıraktığım için. İnanın böyle olacağını hiç hesaplamamıştım. Çok özür diliyorum herkesten. Kendimi nasıl affettirsem?

Biz iyiyiz ne olur merak etmeyin. Melikeciğim, seni korkuttuğum için ayrıca özür diliyorum. İnanılmaz yoğun geçen günler, baharla birlikte enerji dolan Ada ve Efe, onların tersine yorgunluktan tükenme noktasına gelen, ağzında aftlar, dudağında uçuklar çıkan anne...

Bir de Ankara Doğal Gaz... Gaz çalışmaları için geldiler, kepçeyle sokakları kazıp kabloları koparttılar, elektriğimizi, sıcak suyumuzu, telefonumuzu, internetimizi bozup gittiler. Ah ah benim güzide ülkem, benim güzel insanlarım... Biliyorum ilkokul çocuklarının ödev yapmama mazeretleri gibi oldu. Ama sahiden de telefonumuz, internetimiz yoktu...

Biz de vurduk kendimizi dışarılara... Güneşin, tomurcuklanan dalların, yemyeşil otların tadını çıkardık.

Ada, bu otları (isimlerini bilmiyorum ne yazık ki) koparıp koparıp üfledi havaya. Sadece bu otları koparmasına izin var. Çiçekler, yapraklar dallarında sevilmeli. Her canlının yaşam hakkına saygı gösterilmeli. Nasıl kanına girmiş, beynine işlemişsem Ada hanım, Mira'nın elindeki yaprakları görünce "yapyaklar koparilmas" diye hatırlattı arkadaşına.

Bu işten en çok Efemiz mutlu oldu.

Evde canı sıkılan güzel oğlum, her fırsatta çimenlerin üzerinde koştu durdu, yaprakların tadına baktı.

23 Nisan'da bizim mahalledeki okulu ziyaret ettik ki Ada gösterileri, danseden ablalarla ağbileri görsün diye. Gel gör ki kalabalık yüzünden pek birşey göremedi. Babasının boynuna tırmandı. Ama orada da rahat edememiş olacak ki evimize gidelim deyip durdu. 23 Nisan'dan ona elindeki bu oyuncak kaldı. Düğmesine basınca korkunç bir müzik eşliğinde ışıklar saçarak dönen alet, bizi geçtim Efe'yi bile sinir etti. Ada, her düğmesine bastığında susturun şunu diye havlayıp durdu.

Bu arada bir de kaza atlattık. İçi içine sığmayan, boyuna bakmadan orayı burayı kurcalayan Ada hanım, annenin bir an için arkasını dönmesini fırsat bilip tabureye çıkınca kayıp düştü. Nasıl olduğunu hala anlayamadığım bir biçimde gözünün yanını yardı. Annenin ömründen birkaç yıl daha gitti. Neyse ki önemli bir şey olmadı. Kremlerin yardımıyla yarayı iyileştirdik.

En önemli kısmı sona bıraktım. 25 Nisan, benim doğumgünümdü. Tıpkı doğduğum zaman olduğu gibi güneşli, harika bir Pazar gününe denk düştü. Zamanla olan kavgası yüzünden her doğumgününü buruk geçiren, içine kapanan ben, bu yıl bizim çetenin anneleri benim dünya güzeli arkadaşlarım Banu, Çiğdem ve Neslihan sayesinde rüya gibi bir gün geçirdim. Önce kızları, Küçük Hanımlar Küçük Beyler Tiyatro Festivali kapsamında harika bir oyuna götürdük. Oyunu mu seyretsem yoksa bizimkilerin yanyana dizilip İsviçreli ekibin oyununu seyretmesine baksam derken harika vakit geçirdim. Miracığım, kuzusuna sarılıp ciddi ciddi sahneye bakarken Ada ile Selin, ellerini kollarını sallayarak o harika müziklere eşlik ettiler.

Sonra Çıtır Simit'e gittik. Her ayrıntıyı düşünen arkaşlarım sayesinde dünya tatlısı kızlarımla pastamızı üfledik.

Ne garip bir yıl daha geçti, ben de koca kız oldum... Bir yanım hala küçüçük bir kız çocuğu, diğer yanımsa seksenlik bir nine... Bir yanım çılgın kahkahalar atıp hala büyük bir merak duyarken diğer yanım öylesine yorgun ve bezgin... Tıpkı doğduğum ay gibiyim... Ne zaman açacağı ne zaman yağacağı belli olmayan...

Ve bu yıl en büyük armağınımı siz verdiniz. Beni merak ederek, düşünerek, önemseyip umursayarak... Hani hep söylediğim gibi ben çok zengin bir insanım. Sonsuz teşekkürler hepinize. Herşey hep gönlünüzce olsun...

sohbet

2010-04-12T08:35:00.005+03:00

Hastaydı Ada. Bütün bir kışı, ufak tefek griplerle atlattıktan sonra tam da bahar gelmişken hastalanıverdi. İlk defa ateşi bu kadar yükseldi. Kendisi de korktu minik meleğin, bizi de korkuttu. Doktorumuz betadan şüphelendi. İlk defa boğaz kültürü yapıldı. Ada'ya boğazına kaçan mikropları tutup yakalayacağımızı söyledik. Hemşire teyzemiz, Oscar'a layık bir performans sergileyip mikropu yakalayıp atmış gibi yaptı. Atlattık hemen hemen. Neyse neşeli şeylerden söz edelim haftanın ilk günü.
Biz, anne-kız sohbet eder olduk. Hem de öyle böyle değil, uzun uzun sohbetler... Sohbetler sırasında Ada, ne cevherler yumurtluyor inanamazsınız. İşte bu da onlardan biri:
(Anne-kız, bir yandan oyun hamuruyla oynar bir yandan konuşurlar)
Ada: Pis oldu, pis oldu
Anne: Neymiş o?
Ada: Al. Bu, çok büyük. Mincik mincik yap
Anne: Mıncık mıncık
Ada: Mincik, mincik, mincik mincik
Anne: Ne yapacağız şimdi bundan?
Ada: Nasıl yapcaz?
Anne: Mö nerede Ada? Adacığım arabanı park mı ettin?
Ada: Mööö, gel. Mö mö mö mö mö
Anne: Şimdi ne yapacaksın?
Ada: Yimek
Anne: Ne yemeği yapacaksın?
Ada: Küpek de gelsin, küpek...
(Üst daireden bir tak tak sesi gelir)
Ada: Bilisi vuruyo.
Anne: Kim vuruyor?
Ada: Ben korkmadim ondan
Anne: Yok korkulmaz hayatım
Ada: O da sadece tak tak
Anne: Evet sadece tak tak birtanem. Yukarıdaki daireden geliyor. Kim yapıyor olabilir o tak takı?
Ada: (eliyle bir işareti yaparak) Bi tane amca
Anne: Sen hiç gördün mü o amcayı?
Ada: Onun adı neydi? Hıımmmm komşu
Anne: ... (yıkılır)
Ada: Sen de söyle
Anne: Evet komşu... (gene yıkılır)
Anne: Ada komşuya sessiz ol desene. Bak hala ses çıkarıyor. Komşuya sessiz ol diyelim
Ada: Sana vurma dedim.
Ada: Şu evi mana ver.
Anne: Hangi evi sana vereyim.
Ada: Şu mami
Anne: Şu mu?
Ada: Pilini takcam.
Anne: Pilini mi takacaksın?
Ada: Pilini

Not: Sesimin kusuruna bakmayın. Ben de fena halde nezleydim o gün.

kütüphanenin en küçük üyesi

2010-04-06T16:56:00.008+03:00

Birkaç ay önce Ada ile birlikte Adnan Ötüken Kütüphane'sine üye olduk anne kız. Onun ayrı, benim ayrı üyelik kartlarımız var. Ada, kütüphanenin en küçük üyesi oldu. Kütüphanedeki ablalar da bunun şerefine onun kartına kocaman bir nazar boncuğu yapıştırdılar.
Şimdi her onbeş günde bir Kızılay'daki kütüphanenin yolunu tutuyoruz kitaplarımızı değiştirmek için. Ada, okuduğu kitapları ablalara iade ediyor. Sonra raflardan üç yeni kitap seçiyor büyük bir titizlikle.
Kütüphanenin çocuklar için olan bölümü, diğerlerinden ayrılmış. Çocuklara uygun yuvarlak masa ve sandalyeler konmuş. Kitap çeşidi açısından oldukça zengin. Hani listeye yazıp Ada için almaya niyetlendiğim kitapların çoğunun kütüphanede olduğunu gördüm. Ada, kendinden geçiyor kütüphaneye gittiğimizde. Ondan yaşça büyük abla ve ağabeyler de oluyor salonda ders çalışan. Raflardan bir kitap alıp sessizce yanlarına oturuyor. Sonra mır mır mır okumaya başlıyor kendince.

Bu hafta Sedef Örsel'in yazdığı ve Betül Sayın'ın resimlediği "Uç Uç Böceği Bon Bon"u seçti Ada. Aslında uzunca bir öykü. Ama çok güzel resimlenmiş. Bon Bon, sevimli bir uğur böceği. Sonra minik bir kardeşi oluyor. Kardeşi için en taze, en yeşil yaprakları seçiyor. Betül Sayın'ın bir başka kitabı olan "Köstebek Kuki"yi daha önce almıştım. 2007 yılında Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği'nin (ÇGYD) Yılın En İyi Resimli Öykü Kitabı Ödülünü almış. Eğlenmek için şaka yaparken arkadaşlarının kalbini kıran yaramaz Köstebek Kuki'nin öyküsü. O da uzunca olduğundan galiba 3-4 yaş için daha uygun.

Ada'nın seçtiği ikinci kitap, Jane Simmons'un "Haydi Daisy" adlı kitabı. Kitapta metinler hem İngilizce hem de Türkçe olarak iki dilde hazırlanmış. Çizimler, gerçekten çok güzel. Milet Yayınları'ndan 2000 yılında çıkmış. Ne yazık ki artık baskısı yok. Daisy, sevimli ve çok meraklı bir ördek yavrusu. Kitap, annesinin tüm uyarılarına karşın ondan uzaklaşan ve sazlığın ortasında bir başına kalıveren Daisy'in öyküsünü anlatıyor.

Aslında kütüphaneye alışkın Ada. Küçük bir bebekken bile annenin tez yazmasına hayli katkıda bulundu. Sık sık kütüphaneye gittik birlikte kitaplarımızı iade etmek ve yenilerini almak için. Kimseyi rahatsız etmemek için haftasonlarını tercih ettik önceleri. Ada büyüdükçe de kitapları bulmama, taşımama yardım eder oldu. Minik parmağını ağzına götürüp sus demeyi öğrendi, kütüphanedeki görevlilerle tanıştı. Ders çalışan genç abla ve ağabeylerle şakalaşmaya başladı. Geleneklerimiz arasına kütüphane kafetaryasında pasta yemeyi de ekledik bir süre önce.

Bu arada her ne kadar sevgili Çiğdem her hafta yeni kitaplar tanıtsa da ben de çok ilginç kitaplar keşfettim. Sizinle paylaşmamı ister misiniz?

adaloglar 3

2010-03-30T15:03:00.008+03:00

Ada, şu sıralar bizi dumura uğratmakla meşgul. Kendisi, her an yeni bir inci yumurtluyor biz de şaşkın şaşkın kendisine bakıyoruz:
Ada: Anne, baraküda bicim eve asla gelmes di mi?
(Anne, önce baraküda'nın ne olduğunu, nasıl Ada'nın küçücük kafasına girdiğini düşünür hızla. Sonra Kayıp Balık Nemo'daki sahne aklına geliverir. İyi de iki yaşındaki bir bebe, baraküdanın adını nasıl bilmektedir?): hayır, asla gelemez.
Ada: Tabi gelemes. O sadece benim telefoda (televizyon) yaşayabiliyo.
Anne: (hala baraküdanın şokunda) yaa öyle tabii ki.

Baby TV: İşte bu mavi bir kayık.

Ada: O kayık diil ki yelkenli!

Baba: ...?

Teyze: Adacığım, bana yeni bir araba alalım mı?

Ada: Senin zaten var ya...

Anne: Şimdi ne yapmak istersin Adacığım?

Ada: Hadi hamuydan golum yapalım, kafasına kuydan takalım (golum, Yüzüklerin Efendisi'ndeki Gollum. Ada kütüphanede Hobbit'in çizgi romanını bulmuş. Yeni favori kitabı Hobbit. Bütün karakterlerin adını da öğrenmiş: Gollum, Bilbo, Gandalf...)

bahar, efe ve aydedenin öbür yanı

2010-03-25T14:48:00.006+02:00

Bahar geldi bizim buralara ceplerinde mutluluk ve neşe getirerek...
Üçüncü baharını çılgınca bir sevinçle karşılayan Ada, karanlık kış günlerini hiç sevmeyen Efesini alıp düştü yollara. Bütün bir kış Efe'yi gezdirme hayaliyle bütün mamalarını yediği için çoktan haketmişti bu onuru.

Efe, gezip yemyeşil otların tadını çıkarırken Ada, salıncakları denedi önce. Sonra elli-altmış kez kaydı hem de büyük kaydıraktan ve tek başına.

Sonra file bindi burası kuyruğu, burası hortumu, burası gözü, burası da ağzı diye.

Kendisine ikram edilen çubuk krakeri başını iki yana sallayarak kibarca reddetti. Çünkü annesi, tanımadığımız insanlardan hiçbir şey almamalıyız demişti bir keresinde. Sonra annenin yanına gelip sessizce "biz de alalım kyakey" dedi. Bir koşu gidip alınan kraker, banklara oturulup büyük bir mutlulukla kıt kıt kıt diye kemirildi.

Sonra Efesini gezdirdi parkta uzun uzun. "Gel olum, gel Efe" diye. Yanına gelip senin mi diye soran çocuklara evet dedi Ada hanım. Ve kimsenin dokunmasına izin vermedi Efesine. Tıpkı Efenin onu koruyup kolladığı gibi.

Ama bombayı sallanırken patlattı. Bir ara gökyüzüne bakıp yarımayı gördü:

Aydedenin öbüy yayısı nere gitmis anne?

ada okuyor

2010-03-17T19:15:00.002+02:00

Efendim bilmem ki ne demeli? Armut dibine düşermiş, körle yatan şaşı kalkarmış, üzüm üzüme baka baka kararırmış falan filan... Adacığım da bana benzedi işte. Kendisi minik bir kitap kurdu oldu. Yatıyoruz kalkıyoruz okuyoruz son altı aydır.

Elindeki kitap, son haftaların favorisi olan "İyi ki Varsın!" İş Bankası Yayınları'ndan. Bir abla ile küçük kızkardeşinin öyküsü. Biz kitaptaki öyküyü abla Ada ve küçük kardeş Eylül olarak biraz değiştirdik.

Ada: (...) Abla Ada iki teterletli bisikletine biney sonra evine didey

Küçük kardeş biraz korkay

Küçük kardeş...

Abla Ada resim yapay ve didey

Abla Ada yüzer coppidi coppidi yüzey

Abla Ada paten kayay

Abla Ada okula didey

Ablacım seni seviyom

Bittiiiiii

ada tiyatroda

2010-03-15T16:00:00.000+02:00

Ada, ilk kez tiyatroya gitti bu haftasonu.
Uzunca bir aradan sonra sevimli çetemizi toplayıp Pembe Kurbağa Tiyatrosu'na götürdük. Tanımadığı mekanlar konusunda pek bir duyarlı olan Ada, bu kez iç sorun çıkarmadı anneye. Sevgili arkadaşları Mira, Selin ve Zeynep'le minderlerin üzerine oturdu ve yarım saat süren oyunu büyük bir dikkatle izledi.

Her zamanki gibi pek bir mesafeliydi. Sevgili Ali Nihat Yavşan'ın tüm çabalarına karşın el sallamadı, kendisine dokunması için uzatılan şeylere şöyle bir parmağını uzattı ama çok eğlendi.

Ponpon Kuyruğun Pastası, arkadaşlarıyla doğumgünü pastası pişirmek isteyen beyaz, sevimli bir tavşanın öyküsü. Üç yaş altı bıdıklar için harika bir deneyim...

Oyunun sonunda Ponpon Kuyruk ve arkadaşlarının pişirdiği kurabiyelerden verdiler çocuklara. Ve kapıya kadar uğurladılar. Sayelerinde çok güzel bir gün geçirdik.

Fotoğraflarda altın lüleleri görünen kar tanemiz, yine muniseliğinin doruğundaydı. Mira, bıcır bıcır konuşuyordu. Biraz geç kaldığı için ortama alışamayan Zeynep, annesinin kucağından seyretti oyunu.

Not: Fotoğraflar, Çiğdem'in objektifinden. Unutkan anne, Ada'yı ve kendisini toplamaya çalışırken akşamdan hazırlayıp masanın üzerine koyduğu makineyi evde unutttu.

sıkı dostlar

2010-03-12T22:14:00.005+02:00

Kim demiş bebekle köpek aynı evde olmaz diye. İşte bizim evin melekleri. Son zamanlarda her an böyle sarmaş dolaş, yanak yanağa, kucak kucağa.

Ada büyüdükçe Efe en yakın arkadaşı olmaya başladı. O küçücük kollarını Efe'nin boynuna dolayıp sevgiyle kafasından öpüyor (Efe'nin kafasının üzerindeki tüyler öyle yumuşak öyle ipeksi ki. Tam öpmelik...). Efe, gel sana sarilcam diye peşinden koşuyor. Ona kitap okuyor, yemek pişiriyor... Bazen ikisi uzun sohbetlere dalıyorlar. Ada, ne yaptıysa o gün bir bir anlatıyor Efe'ye.

Geçenlerde Efe'nin bakımını da üstlendi küçükhanım. Artık o tarıyor Efe'nin tüylerini. Öyle nazik ve yumuşakça kavrıyor ki Efe'yi başının altından. Koridordan geçerken Efe'nin mama-su kabını da kontrol ediyor ve Efe'nin maması bitmiş diye haber veriyor bize.

Peki Efe, memnun mu bu işten? Tabii ki her zaman değil. En tatlı uykusundan uyandırılıyor, kimi zaman rahatsız ediliyor. Ama hiç ses çıkarmıyor benim yüce gönüllü oğlum, hiç şikayet etmiyor. Sessiz sessiz Ada'nin önüne koyduğu oyuncak tencerenin içindeki oyun hamurundan yemekleri kokluyor, Ada'ya tüylerini taratıyor, Ada'nin atmaya çalıştığı oyuncaklarını tutup getiriyor.

Bize gelince, bir yandan bu ikilinin muhteşem görüntüsünün tadını çıkarıyoruz bir yandan da aralarındaki dostluğu kendi çıkarlarımız için kullanıyoruz. Biliyoruz ki "aaaa portakal suyunu Efe içip büyüyecekmiş" dediğimizde o portakal suyunu içecek Ada. Ya da "yemeğini yersen büyüyüp kocaman olursun, bu bahar Efe'yi sen gezdirebilirsin parkta" dediğimizde o yemeğin biteceğini de biliyoruz.

Uzun sözün kısası biz bu meleklerle çok güzel vakit geçiriyoruz. Havaların düzeleceği, meleklerin yeşil çimenlerin üzerinde mutlu mesut birbirlerini kovalayacağı günlerin gelmesini bekliyoruz...

saklambaç

2010-03-04T16:00:00.002+02:00

Ada'yla saklambaç oynuyoruz evde. Gözlerimi kapatıyorum ellerimle ve başlıyorum saymaya: Bir, iki, üç, dört, beş... Sağım solum sobe, saklanmayan ebe
Ada hanım bağırıp bilgi veriyor saklandım, haydi beni bulun diye.
Kafasını koltuk örtüsünün altına sokmuş:)
Zor oluyor ama hiç gülmüyoruz, bozuntuya vermiyoruz, koltukların altına, kapıların arkasına bakıyoruz. Nerede bu Ada, nereye gitmiş diye birbirimize soruyoruz

O da, çıkarıp kafasını "işte buydalim" diyor. Onu bulduğumuz için çılgınca seviniyoruz... Orasını burasını öpüyoruz. Kurtarıyor kendini, saklanıyor yine. Bu kez öteki koltuğun örtüsünün ya da perdenin altına. Ne yapalım arıyoruz bütün evi bir kez daha...

Not: Lütfen bu devekuşu eğilimi geçici bir şey olsun şu son günlerdeki cadılık hali gibi. Bir ay sonra geçip gitsin. Ada, her şeye "istememe, istememe" demesin. Eskisi gibi su damlası olsun. Lütfen...

pınar teyzenin çiftliğinden

2010-03-03T22:12:00.004+02:00

Arada böyle koliler geliyor bizim eve uzaklardan. Taa Nazilli'den. Kolinin kapağını açtığınızda böyle bir görüntüyle karşılaşıyorsunuz. Pınar teyzemiz, sevgiyle yetiştirdiklerini yine sevgiyle paketleyip gönderiyor bize Ada'mız yesin, büyüsün diye.

Bunlar, domates canavarı Ada hanımın salkımları... Nasıl koktuklarını anlatamam size. Dedem, bahçesinde yetiştirirdi. Her birine dokunarak, okşayarak... Güneşte kızarmış, sıcacık domatesleri dalından koparıp yerdik biz de. İşte o domatesler gibi kokuyor...

Hiç tanımadığın birinin gösterdiği özen, insanın nasıl hoşuna gidiyor. Kabakların hepsi, tek tek kağıtlara sarılmış ezilmesin, zedelenmesin diye. Anne eli, değdiği her yeri güzelleştiriyor.

Bunlar da salçamız. Onların da kokusu bambaşka. Bir de Pınar teyzenin gönderdiği kırmızı buğday unu var. Nasıl ekmekler yapılıyor o unla. Hani anlatılmaz yaşanır. İyisi mi siz kalkıp gelin, hepsini birlikte yiyelim. Ada, sofrayı hazırlıyor bile.

Geçen sefer kolide bebek havuçlar vardı. Ben ilk kez gördüm bebek havucu da, havucun upuzun yemyeşil bir sapı olduğunu da. Ne yazık ki daha resmini çekemeden kıtır kıtır yenip bitti hepsi. Şehirde yaşamak adına ne çok şeyi yitiriyoruz aslında.

Bir yere yetişme derdi olmadan, koşmadan, trafikten uzak, yediğin içtiğin gerçek olan, mis gibi kokan bir yerde yaşamak şimdi nasıl güzel görünüyor gözüme.

Eskiden çılgınlık gibi gelirdi şehri bırakıp gitmek. Şimdi asıl cesaretin gitmek olduğunu anlıyorum. İnsanın kendisi, sevdikleri için... Efe'nin doyasıya koşabileceği, çimenlere yatıp serinleyeceği, Ada'nın ağaçtan topladığı meyveleri yediği bir çiftliğim olsaydı... Bunun için cesaretim olsaydı... Ah çekip gidebilsem keşke her şeyin sahici olduğu yerlere...

karakalem ada

2010-02-24T08:07:00.003+02:00

Little Girl (Speed Drawing) from Volkan Dalyan on Vimeo.

Sevgili Hilal'den gelen bir mail, beni nasıl mutlu etti bilemezsiniz. Çizimlerine hayran olduğumuz sevgili Volkan Dalyan, Ada'nın aşağıdaki fotoğrafından esinlenerek grafik tabletiyle bu çizimi yapmış. Görür görmez aşık oldum çizime, hele de çizimin sonunda eklenen pembiş yanaklara. Ne yalan söyleyim kızımın böyle yetenekli bir sanatçıya esin kaynağı olması, pek bir duygulandırdı beni. Acayip gururlandım. Videoyu çılgınca bir heyecanla ve mutlulukla seyrettim sonra da hemen sizinle paylaşmak istedim.

nice yaşlara oğlum

2010-02-19T22:00:00.002+02:00

Bu, benim pamuk oğlum. O benim aşkım, en iyi dostum, hayatıma anlam katan birkaç varlıktan biri. Dün 8. yaşını kutladık bebeğimin.
Daha dün gibi onun hayatımıza girmesi. Küçücüktü tanıştığımızda. Alıp onu evden çıkarken annesi geldi koşa koşa. Bir-iki saniye bakıştık birbirimize... Gözleriyle bana emanet etti oğlunu. Ben de ona verdiğim sözü hiç unutmadım. Hani bir bebeğe nasıl bakılırsa sekiz yıldır ben de öyle bakıyorum oğluma. Ne hastalıklar, kazalar atlattık. Bazen gece hiç uyumadan başında bekledim... Nefesini dinledim... O yemiyor diye ben de yemedim.
O benim hiç büyümeyen bebeğim... Ada, büyüyecek ama Efe, benim bebeğim olmaya devam edecek.
Çok şeyden vazgeçmek zorunda kaldım onun için. Yine de hiç ama hiç pişman olmadım.
Bu sekiz sene içinde beni tek üzen, kimseyi rahatsız etmemek için harcadığımız onca çabaya, onca titizlenmemize karşın insanların sevgisizliği, anlayışsızlığı oldu. Beni en çok yaralayan da ondan "şu, it" diye söz edenler ve ne üstüne vazifeyse kurtulmamızı tavsiye edenler oldu. İnsan, çocuğunu dışarı atabilir mi? Demek ki bana bunu söyleme cüretinde bulunan insanlar atabilecek durumdalar. Ama ben atamam. O, benim yavrum...

Öyle güzel bir şey ki onunla yaşamak. Mesela hiç kimse karşılayamaz onun gibi. Beş dakika bile sürse ayrılığımız sanki yüzyıldır bizi bekliyormuş gibi atlar üzerimize. Kimseler bu kadar değerli hissettiremez insana kendini. Kafasına bir dokunur, herşeyi unutursunuz...

Böyle bir sevgiye de başka hiç bir yerde rastlayamazsınız. Öyle karşılıksız, öyle çıkarsız, öyle masum, öyle güçlü... Ser verir sır vermez. Herkes sizi satabilir o asla...

Efe, çok şey öğretti bana. Bir kere kelimeler olmadan iletişim kurmayı... Biz, birbirimize bakar içimizi okuruz. Onun hasta olup olmadığını gözlerine bakıp anlarım o da benim üzgün olup olmadığını gözlerimden okur. Gelir kucağıma oturur beni neşelendirmeye çalışır. Sonra sahiplenmeyi.... Benim on kiloluk oğlum, beni korumak için cansiperane atlar önüme. Ve duyarlılığı... Eğer dışarıda bir hayvan canı yandığı için bağırıyorsa evdekiler onlar için gözyaşı döküyorlar biliyor musunuz?

Eğer bir köpek ve bir bebekle yaşamak nasıl bir şey diye sorarsanız aşağıdaki iki resim durumu özetliyor:

Her an böyle aşk yaşanmıyor tabii ki. Arada kardeş kavgaları, oyuncak paylaşamama durumları da söz konusu. Ama Ada hastalandığında Efe gidip yanına yatıyor sırtını sırtına yaslayarak ya da ayakucuna kıvrılarak. Ağlıyorsa Efe de üzülüyor. Kimseleri yanına yanaştırmıyor. Uzun sözün kısası ağabeylik yapıyor... Ada da elleriyle besliyor Efe'yi. Efe diye boynuna sarılıyor. Tüylerini okşuyor, ona kitap okuyor.

Bence tüm çocukların böyle birer dostu olmalı...

Efe, Ada'ya sevmeyi, paylaşmayı, korumayı, sorumluluk almayı öğretiyor.

Eğer bebeğiniz olacak diye evinizdeki dostunuzdan vazgeçmeyi düşünüyorsanız ne olur bana yazın. Bebeklerle köpekler, öyle güzel büyüyorlar ki....

Benim pamuk oğlum, nice sağlıklı yaşlara... İyi ki varsın, iyi ki gelip bizi onurlandırdın, yaşamımıza neşe kattın. Sensiz bir hayatı düşünemiyorum bile. Bir tanem, nice nice yıllara seninle birlikte....

ada'dan özden teyzesine kucak dolusu sevgiler

2010-02-16T13:56:00.010+02:00

Tamam itiraf ediyorum bu kokoş, benim kızım. Nasıl oldu da böyle oldu hiç anlamadım. Şahsen benim bu sürece herhangi bir katkım olmadı. Bu açıdan bana benzemediği kesin ama yine de çok seviyorum ben bu kokoşu. Bu fotoğraftaki Ada'ya çok yakışan kreasyon ise sevgili Özden'in...

Dün bizim evden mutluluk çığlıkları yükseldi. Sevgili Özden'in düzenlediği I. Uluslararası Mıncırık Hediye Günü kutlamaları çerçevesinde kocaman bir paket geldi bizim eve. Çekilişte biz, kutlamaların evsahibesi Özden'e çıkmışız. Sevgili Özden, Ada'yı mutlu etmek için tam bir seferberlik düzenlemiş. Kutunun içinden dört ayrı paket ve bir de kart çıktı. Ada, her bir paketi çığlıklar atarak açtı. Kumbaraya ve ayıcık ailesine bayıldı. Evdeki bütün bozuk paraları, kumbaranın içine doldurduk. Özden teyzesi sayesinde, Ada para biriktirmeyi öğrenecek. Ben, bu kumbarayı Özden'in sitesinde görüp çok beğenmiştim zaten.

Dünya tatlısı Can'ın kendi elleriyle seçtiği ayıcık ailesi, tek kelimeyle muhteşem. Ada, hemen saymaya başladı: Anne ayıcık, baba ayıcık, Can ayıcık... Sonra ayıcıkların elbiselerini giydirip, çıkarmaya başladı. Özdenciğim, Ada dünden beri hadi Can'a gidelim diyor. Elinde bir araba... Can'a verecekmiş... Yakındır ziyaretinize gelmemiz.

Ama benim kokoş kızım, galiba en çok bu harika bluz ile Özden'in kendi elleriyle ördüğü şapkayı sevdi. Anında üzerinde ne varsa çıkarıp bluzunu giydi, şapkasını taktı. Bütün gece de çıkarmadı. Sabah kalkar kalkmaz ilk iş, yine şapkasını giydi. Az önce de anneanneye bluzuyle şapkasını göstermeye gitti.

Sevgili Özden, Ada'yı ve beni öylesine mutlu kıldın ki sana ne kadar teşekkür etsek az... Minik bir kızın ta yüreğine işleyen bu armağanları büyük bir özenle ve sevgiyle seçip hazırlayarak, ona değer verip önemseyerek benim kızıma çok önemli şeyler öğrettin. Ada'ya sizin sitenizi, Can'ın resimlerini gösterdim. Artık hepinizi tanıyor ve "Üsden" teyzesiyle Can'a kucak dolusu sevgiler gönderiyor.

O güzel kartına da ben el koydum. Ve dost olmak için, paylaşmak için, merak edip endişelenmek için illa aynı yerde olmak gerekmediğini bir kez daha anladım. Paketleri Ada açtı ama asıl armağanı ben aldım: Kocaman bir yüreği olan dünya güzeli bir dost kazandım... İyi ki varsın, iyi ki seni tanıdım...

ben çocukken...

2010-02-12T10:42:00.003+02:00

Ben çocukken
Dedemin bir bahçesi vardı
Fasulyeyi, domatesi, salatalığı dalında ilk orada gördüm ben
Güneşin kızartıp ısıttığı domatesi dalından koparıp yeme zevkine de orada erdim
İtiraf ediyorum yıkamadan hem de...
Ben çocukken
Ne güzeldi kalabalık aile yemekleri
Teyzem, dayım, anneannem, dedem...
Daha ortada sadece Alev ve ben vardık
Meydan bizimdi
Dedem eli kolu hep dolu gelirdi eve
Bizim çikolatamız, meyvemiz de cebinde...
Ben çocukken
Alevle o bahçede oynardık
Tencerelerimizin içine toprakla su koyup çamurdan çorba yapar
İçine de yapraklar atardık...
Ben çocukken
Anneannem kurabiye yapardı bize
O kurabiyelerin tadını bir daha asla bulamadım hiç bir yerde
Bazen üzerine tereyağı sürer bazen de çaya batırırdık
Bir de su böreği
O da bir anneanne klasiğiydi
Ama öyle her zaman yapılmazdı
Zahmetliydi
İncecik açılmış kat kat yufkalardaki un ve tereyağı kokusu beni benden alırdı
Ben çocukken
Ne video, ne DVD, ne CD, ne de bilgisayar vardı
Televizyon bile dört-beş yaşında girdi hayatıma
Önce siyah-beyaz, sonra renkli
Ama olmasa da olurdu
Yine de favorim, 23 Nisan Uluslararası Çocuk Şenliği'nde gösteri yapan çocuklardı
Halit Kıvanç sunardı gala programını...
Ben çocukken
Siyah önlük giyerdi çocuklar okula giderken
Tüm üç yıl ağladım her sabah okula gitmemek için
Halit öğretmenim, eve dönerken özenle paltolarımızı giydirir, atkımızı bağlardı
Boyum sadece 1 metre 15 santimetreydi
Sınıfın, hatta okulun en küçüğü bendim
Alanur diye bir arkadaşım vardı
En az iki katım
Beni korkutmak için sinekleri tutup cebime koyardı
Ağlaya ağlaya Halit öğretmenime koşardım
Sinekleri cebimden çıkarır gözyaşlarımı silerdi sevgiyle
Büyüyünce affettim Alanur'u ama bir daha da konuşmadım...
Ben çocukken
Barbieler henüz yoktu
Ama çok güzel bebeklerimiz vardı
Annemiz onlara elbiseler örerdi
Ve kocaman bir trenimiz
Hem de uzaktan kumandalı
Sonra bir de pilli kırmızı arabamız
Mercedes
Önünde arması bile vardı...
Ben çocukken
Alevle evcilik oynardık
Sonra da kavga ederdik
Onunla kavga etmek bile baldan tatlıydı
Pazenden pijamalarımız vardı sıcacık
Geceleri korkar yanıma gelirdi
Ettiğimiz kavgaları unutur sarılır birbirimize uyurduk
Ben saklardım çikolatalarımı
O bulur yerdi...
Ben çocukken
Annem bize hep kitap okurdu
Okumayı öğrenince de biz ona
Öyle cicili bicili kitaplar pek yoktu
Kemalettin Tuğcu okumaya gönlüm sadece iki kez katlanabildi
Büyükler'in Günahı'ndan sonra terkettim kendisini
Milliyet Yayınları'nın küçük, ciltli kitapları vardı
Üzerlerindeki kuşe cildi çıkarınca
Mavi kapakları çıkardı ortaya
Bayılırdım
Tekrar tekrar okurdum
İçlerinden birinin adı Kediler Kralı'ydı
Küçük bir oğlanın ya da kızın bit pazarından aldığı
Sihir yapabilen kedi Karbonel'in öyküsüydü
Kitaplar, en favori doğumgünü armağanımdı
Sonra Gülten Dayıoğlu...
Vasconcelos'un Şeker Portakalı'nı kaç kere okudum saymadım
Zeze, her dayak yediğinde ben de yemiş gibi olurdum
Portuga'ya tren çarpıp şeker portakalı kesildiğinde damlalar dökülüverirdi gözlerimden sessizce
Ben çocukken
Babamın bir pikabı ve 45'likleri vardı
Barış Manço'yu, Cem karaca'yı, Zeki Müren'i, Neşe Karaböcek'i ilk plaklardan dinledim...
Ben çocukken
Başbelasının tekiydim
Yaramazdım
Hayat dergisinde gelecekte uyanmak için dondurulan insanları okuduktan sonra
Koca kara sinekleri buzlukta dondurmuştum
Sırf çözüldüklerinde tekrar hayata dönecekler mi görmek için
Annem buzluğu açıp sinekleri görünce deliye dönmüştü
Bir de minik mikroskobum vardı
Nasıl kıymetliydi
Küçük kesit bıçağımla incecik parçalar keser
Lamla lamelin arasına sıkıştırıp bakardım...
Ben çocukken
Annem kızınca tutar kolumuzdan banyoya kapatırdı bizi
Alev korkardı
Ben ablaydım
Banyoya sakladığım mumu yakardım...
Ben çocukken
Horoz şekerleri vardı
Babam kızmıştı içinde boya var diye
Hiç yiyemedim kaldı içimde ukte
İlk horoz şekerimi 30 yaşında yedim, sevmedim...
Ben çocukken
Havanım teyze ve Melde abla vardı komşularımız
Teklifsiz girer çıkardık evlerine
Melde abla bize küçük hamurlar kızartırdı
Şimdi ikisi de melek oldu...
Ben çocukken
Her şey ve herkes, sahici, güvenli ve sevgi doluydu...
Ben çocukken
Mutluydum, hem de çok mutlu...

hastayız

2010-02-09T15:37:00.004+02:00

Benim minik meleğim hasta. Hem de ilk defa böyle hasta...
Geçen hafta öksürükle başladı. Hemen gittik doktorumuza. Bakalım neremize mikrop kaçmış diyerek muayene etti Ada'yı. Kulaklar temiz, akciğerler temiz, ateş yok, boğaz kırmızı: Üst solunum yolları enfeksiyonu.
O gece hiç uyumadık. Çünkü Ada, ilk kez öksürükle tanıştı. Korkmasın diye hepimiz öksürdük, en güzel kim öksürüyor yarışması yaptık, tabii ki Ada kazandı, ama korktu işte.
İkinci gün burun akıntısı da başladı.
Her ne kadar ateş olmasa da oldukça şiddetli bir grip geçiriyoruz. Doktor dedemiz sayesinde herşey kontrol altında. Uzun süre sonra ilk defa geceleri uyumadık. Ada, yorgunluğa dayanamadı günde iki kez uyudu.
Birkaç gündür doğru düzgün birşey yemediği için de zayıfladı.

Ne uykusuzluk ne yorgunluk... Bana böyle zamanlar en zor geleni, onu evde bırakıp işe gitmek... Bana en çok ihtiyacı olduğu anda yanında olamamak...

Bugün biraz daha iyi ama. En azından sabah kahvaltısını etti. Bebekleriyle muhabbet etti. Herkesi evine çağırdı. Çorba yapacakmış onlara, içine de portakal sıkacakmış. Çok güzel olacakmış. Üzüm gözlüm, sen yaparsın da kötü olur mu? Sen yeter ki iyi ol, annen hiç uyumasa da olur...

benim pamucuğum

2010-02-02T23:43:00.005+02:00

Benim saçları leylak kokan kızım,
Şimdi sen uyuyorsun. Kiraz dudaklarınla kimbilir hangi düşe gülümsüyorsun. Bilmiyorsun ki tatlı yüzündeki o gülümseme, annen için armağanların en güzeli...
Dışarıda lapa lapa kar yağıyor yine... Bir dışarıya, bir sana bakıyor ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum.
Seninle her gün sürprizlerle dolu. Bugün elindeki makarnaları birden ona kadar sayıp şaşırttın beni. Dün de ayıcığına sen yiyemezsin çünkü ağzın yok diyerek güldürdün. Büyüyorsun hasır kirpiklim hem de nasıl bir hızla... Ben daha bebeklik kıyafetlerinle vedalaşmayı başaramamışken geçen ay aldıklarım bile kısacık geliyor. Bazen zamanı durdurabilmeyi istiyorum. İstiyorum ki hep çocuk kal. Benim ol. Biliyorum büyüdükçe bireyselleşip uzaklaşacaksın. Benimki umarsız bir çaba işte...

Bu hafta Annelerin Dünyası'ndaki konumuz, "kargaya yavrusu kuzgun görünürmüş". Her ne kadar kirpiye yavrusu pamucuk görünürmüş deyimini tercih etsem de ikisinin de ne kadar doğru olduğunu şu iki yılda anlamış durumdayım.

Sen, benim miladımsın pamuk ellim. İçim dışım sen, fikrim zikrim sensin... Bazen hayran hayran seni seyrederken yakalıyorum kendimi... Gözüm dünyayı görmüyor. Ne kadar cadılık yaparsan yap, ne kadar yaramaz olursan ol bu dünyadaki en güzel yavru sen, en zekisi sen, en muhteşemi sen... Sen, bir yana dünya bir yana...

Evet çocuklarımız, dikenlerine rağmen bize pamucuk görünüyorlar. Çünkü başka hiç kimseyi onlar kadar sahiplenmiyor, onlar kadar içselleştirmiyoruz. Başka hiç kimse için bu kadar emek harcamıyor, kendimizden bunca vazgeçmiyoruz. Onlar demek, biz demek.

Zaten insan hayatında kaç kere böyle bir mucizeye tanıklık eder ki. Ellerin, ayakların, gözlerin, kirpiklerin... Hangi birini saysam, hangi birine methiyeler yazsam...

Onların üzüntüsü bizim üzüntümüz, onların başarısı bizim başarımız... İster dahi, ister değil... Onların bizim gözümüzdeki yeri kavramların öyle ötesinde ki...

Uzun sözün kısası ha karga, ha kirpi... Hepsi anne... Yavruları ister kuzgun olsun ister pamucuk... Hepsi bir tane...

Sen de benim bir tanemsin bal yanaklım...

Aslında şu sıralar çok yorgun, biraz da tatsızım. Ama sen yanımda olduktan sonra hiç bir şeyin önemi yok. Yeter ki sen iyi ol... Gerisi boş bal yanaklım...

karlar yağar...

2010-01-28T21:24:00.002+02:00

Efendim sabah bir heyecan kalktı bu anne kişisi. Nedir kızına karı gösterecek, birlikte kardan adam yapıp kartopu oynayacak. Gel gör ki kendisi kadar heyecanlı olmayan kızı, "eee kar yağmış da ne olmuş yani" der gibi bakıp gerine gerine yatak keyfi yaptı önce. Sonra neredeyse bir saat süren bir kahvaltı keyfi. İçi içine sığmayan anne kişisi, iyi bari ben gidip tek başıma karlarda yuvarlanayım diye duygu sömürüsü yapınca ev ahalisi soluğu dışarıda aldı... Tabii yaklaşık yarım saat süren giyinme faslının ardından.

Önce ana-kız karı keşfe çıktık. Ada, sanki karı ilk kez görmüyormuş da bütün hayatını iglolarda geçirmiş gibi pek bir sakin, pek bir cool karların üzerinde dolaştı. Hımm gırç gırç ses çıkıyor diye yorumda bulundu. Bahçeden memnun kalmadı, sokağa döndü. Oradakilerle muhabbet etti. Sonra benim performansımdan hoşlanmamış olacak Efe nerde diye sordu. Eve dönüp Efe'nin de paltosunu giydirdik. Bu kez üçümüz çıktık dışarı...

Meğer Efesiz içine sinmemiş Ada'nın... Sadece birkaç kare daha çekebildim. Sonrasında üçümüz çılgın bir kartopu savaşı yaptık. Hep birlikte karların içinde yuvarlandık....

Efeciğim, oraya buraya tırmanan Ada düşmesin diye arkasında nöbet bekledi. Arada havlayıp kendisini uyardı. Ada da bir yandan tırmanıp bir yandan Efe'ye laf yetiştirdi. Üçümüz evin arkasındaki bahçeyle yetinmeyip çocuk parkına kadar yürüdük. Orada kardanadam yapan çocuklara katıldık. Kocaman bir kardanadam yaptık.

Sonra iki minik ayıcıkla ben, düşe kalka, bata çıka evimize döndük. Kıkır kıkır gülüştük. Çok ama çok eğlendik. Geri dönüp kedilere süt, kuşlara ekmek götürdük. Böylece kızım da karı en az benim kadar sevdi. Bunca özlemle beklediğimiz kar, bizi çok mutlu etti....

ankara'ya kar yağıyor

2010-01-27T22:15:00.002+02:00

Nasıl nasıl mutluyum bilemezsiniz... Ankara'ya kar yağıyor. Hem de lapa lapa...
Ne zamandır bekliyordum. Sabahları kalkıp ilk iş, kar yağmış mı diye kontrol ediyordum.
Ben, kış insanıyım. Ama şu kartpostallardaki kışlardan. Karla kaplı...
Kar-kış demek, ev demek, sıcak bir kase çorba ya da bir fincan sıcacık çay demek, pencere önü sohbetleri demek, masal demek....
Ben çocukken öyle çok kar yağardı ki...
Dizlerimize kadar...
Belki de ben kısaydım, onun için çok görünürdü gözüme. Bilmiyorum...
Sonra ben, Hacettepe'nin Beytepe kampüsünde okudum. Hani dağın başı dediklerinden... Kar yağınca (ki gerçekten yağardı) otobüsler, nizamiyeden yukarı çıkamazdı. Sınav var diye onca yolu kara bata çıka tırmandığımızı, sınavın ertelendiğini ama bir hafta hasta yattığımızı hatırlarım.
Ve gurbette de en çok kar mutlu etmişti beni.
Ah bir de şimdi çalışmak yerine evde olmak vardı. Ada'ya sarılıp bak kar yağıyor diye göstermek, hatta sarıp sarmalayıp dışarı çıkarmak, kar tanelerini yakalamaca oynamak vardı.
Neyse yarın sabaha...
Yarın kardan adam yapmamız lazım, kar topu oynamamız lazım, mutlu olmamız lazım...
Kızıma karı göstermem lazım...

şikayet

2010-01-22T22:43:00.002+02:00

Ben haberciyim.
Siz isterseniz dünyaya sırtınızı dönebilirsiniz, ben dönemem.
Gözlerinizi kapatabilirsiniz, ben kapatamam.
İsterseniz dünyadan bihaber yaşayabilirsiniz, ben yaşayamam.
Ben haberciyim.
İşim bu, hergün dünyanın ve ülkenin dört bir köşesinde olan biteni okur, yazar, çeviririm.
Sizin hiç görmediğiniz, aslında asla görmek istemeyeceğiniz ayrıntılar, resimler günümü, gecemi doldurur.
Bugün Haiti, daha önce Bangladeş, Endonezya, Çin... Kim bilir yarın neresi?
Çocuklar, yaşlılar, kadınlar, hayvanlar...
Artık çok geliyor... Bazen dayanamayacağımı düşünüyorum...
Beynimin içindeki o resimler silinsin istiyorum...
Kapımı örteyim, telefonumu kapatayım dünya dışarıda kalsın diyorum...
İçime işlemiş...
Olmuyor...

Evcilik

2010-01-15T17:45:00.000+02:00

Biz ana-kız, çok eğlenmeye başladık.
Bu bıdıklar, bir günde öyle değişiyorlar ki insan inanamıyor. Ada hanım, gece bet bir cadı olarak yatıp sabah bir melek olarak uyanabiliyor. Şansız olduğumuz günlerde ise tam tersi oluyor...
Şu sıralar melek dönemindeyiz aman nazar değmesin, daimi olsun.
Evcilik oynamaya başladık. Tenceremizi, fincanlarımızı alıp Ada'nın evine giriyoruz (Ada'nın evi, işte buradaki çadır). Ada, haydi benim evime gelin diyerek davet ediyor bizi. Evinde bir ocak-fırını bir de bebekleri için beşiği var. Her zamanki gibi Alev teyzesinin hediyesi. Ada hanım, harika bir evsahibesi. Efe ile bana mısır pişiriyor, çay yapıyor.

Bu Eylül. Yeni gözdemiz. Aslında birinci doğumgününde alınmıştı. Ama Ada'nın gözünde ancak şimdi değer kazandı. Galiba bebeklerle ilgilenmeye bu yaşlarda başlıyorlar. Şu sıralar Eylül'ümüz, mikimiz, möömüz çok kıymetli. Hepsini özenle giydiriyoruz, saçlarını hayali şampuanlarla yıkayıp tarıyoruz. Arada kollarını bacaklarını ne hikmetse "kapıya" çarpıyorlar, hemen bant yapıştırıp şimdi iyileşecek diye teskin ediyoruz.

Çılgınca bir puzzle tutkumuz başladı. Üç, dört, beş parçalı puzzleları pek güzel yapıyoruz. Hatta artık ilk kez gördüğü puzzleları bile hemen yapmaya başladı.

Yukarıdaki arabada yatan patates kafaları da çok seviyoruz. Mısıra hangi şapkayı takacağız, havuç hangi ayakkabıyı giyecek diye kafa patlatıyoruz...

Kendisi pek esprili, pek muzip oldu son zamanlar. Kimi zaman bir şeye gülüp "komük" diyor. "Komük" olarak nitelediği şeyler, sahiden komik oluyor. Çantasını kafasına geçiriyor. Zıp zıp zıplıyor.

Sepetininin altına girip uyuma taklidi yapıyor. "Ada uyudu, ellemeyin" diyor. Ellemiyoruz... Kendisinin özel yaşamına sonsuz saygımız var. Rahatsız edilmek istemiyorsa asla rahatsız etmiyoruz.

Ters psikoloji yöntemini kullanıyoruz. "Ayyy bu yemek çok güzel olmuş. Ada yemesin sakın yoksa bize kalmaz" diyoruz. İştahla yemeye başlıyoruz. Arada Efe'ye de veriyoruz. Efe, her fırsatı değerlendiriyor tabii ki. Bizim iştahla tıkındığımızı gören Ada, "ben de yicem, ben de yicem" diye koşup geliyor. Nazlanıyoruz, tabağımızı kaçırıyoruz. Tabii sonra veriyoruz...

Bu arada unutmadan yılbaşını bütün aile, anneannede kutladık. Noel Baba, Ada için fazla mesaiye kalmıştı. Ağacın altındaki hediyelerin neredeyse üçte ikisi Ada'ya gelmişti.

Ada, tüm paketleri heyecanla açıp mutluluk çığlıkları attı. Alev teyzesi sayesinde kocaman bir Kitty'si, kesilebilir sebzeleri, müzik kutusu ve daha bir sürü oyuncağı oldu.

Uzunca bir aradan sonra çetemiz, Çiğdem teyzemiz sayesinde biraraya geldi. Munisemiz, bizi kapıda her zamanki tatlılığıyla ve büyük bir mutlulukla karşıladı. Çiğdem'in annesi, babası ve Gül ablası da oradaydı. Biz çok sevdik onları. Gül ablamız bize harika börekler, kurabiyeler yapmıştı.

Kızlar, Munisemin odasını talan ettiler. Kar tanemiz, ağzını açıp tek bir şey söylemedi. Hiç şikayet etmedi.

Hep birlikte çılgınca oynadılar. Koltukların üzerinde zıpladılar. Munisem, Ada'nın zıplayıp zıplayıp sonra oturur vaziyette kanepeye düşüşünü uzunca bir süre seyretti. Sonra o da zıplamaya başladı.

Hep birlikte Pakize'yi sevdiler. Pakize de bir başka munise. O da miyav bile demedi bizim kızların tacizleri karşısında. Kedilerle tek ilişkisi, sokaktakilere süt vermek olan Ada, onları da Efe ve Maya gibi mıncıklayabileceğini sandı. Munisemiz, bir kedinin nasıl sevilmesi gerektiğini gösterdi bizimkilere. Eminiz Pakize, biz gidince derin bir miyav çekmiştir.

İşte şu sıralar günlerimiz böyle geçiyor. Yaşadığımız en büyük güçlük, evden çıkmak istemememiz. Ada'ya kalsa hiç evden çıkmayabiliriz. Evini, odasını çok seviyor. Önceleri bunu pek bir dert edinen anne, tonla kitap okuyup Ankara Üniversitesi Psikoloji Bölümü'nden hocalarıyla muhabbet ettikten sonra bunun aslında bir sorun olmadığını anlayıp derin bir nefes aldı.
Şimdilik haftada iki kere gece nöbeti tutup dört gün Ada ile birlikte oluyorum. Diğer üç gün anneanneye gidiyoruz. Bunun iki günü zaten öğle uykusu zamanına denk geliyor. Ada'ya arabada giderken yol boyu anneanne ve dedenin onu çok özlediğini, onlarla oynadıktan sonra uyumasını, uyanınca babanın gelip onu alacağını, akşama onun evinde buluşup çay içeceğimizi anlatıyorum.
Bu arada kitaplarımıza ve hocalarımıza göre 2-3 yaş, kimlik oluşturma dönemi. Bıdıklar, kimliklerini yakın çevrelerine göre tanımlamaya başlıyor. Dolayısıyla evleri, odaları, oyuncakları, sevdikleri insanlar onlar için büyük önem taşıyor ve paylaşmak istemiyorlar. Kimlik gelişimleri için onları paylaşmaya zorlamak yerine bu mülkiyetçiliklerini desteklemek gerekiyormuş. Yani onlara ait eşyaları alırken veya odalarına girerken izin istemek, neyin onlara ait olduğunu söylemek gibi. Bu dönem aynı zamanda "hayır" dönemi. Ama bu "hayır" bizim "hayır"ımızdan çok farklı anlamlara sahip. Kimlik oluşturma çabalarının önemli bir parçası. O yüzden "hayır" dedikleri şeye hemen tepki göstermemek gerekiyor.
Bir de Harvey Karp'ın "Mahallenin En Mutlu Yumurcağı" ve Sabiha Paktuna Keskin'in "Anne İşte" kitaplarında önerilen iletişim yöntemlerini denemeye başladım. Okuduğumda bana çok komik gelmişti. Ama özellikte "Anne İşte"deki açıklamaları okuyunca çok anlamlı olduğunu düşündüm. Kriz zamanlarında önce onun söylediği şeyi tekrarlıyorum ya da kızgın, öfkeli, sinirli olduğunu benim de bunun farkında olduğumu söylüyorum. Yani onu anladığımı gösteriyorum. Sonra öneride bulunmaya ya da çözüm getirmeye çalışıyorum. Sahiden işe yarıyor.

teşekkürler

2010-01-14T17:00:00.001+02:00

Kimi zaman, belki de hiç farkında olmadan, bir şey yapar, başkalarının yüreğine dokunursunuz. Bir yerlerde bir yaşamı değiştirirsiniz. Birinin daha farklı hissetmesini sağlarsınız. Hayat, böyle gelişir... Çoğu zaman bilmezsiniz neden olduğunuz değişimi. Eğer şanslıysanız gelip sizi bulur...
Hani neye niyet neye kısmet der eski topraklar... Ben, çok severim o bilge insanları. Her sözlerinde bir keramet vardır. İşte bugün hiç niyette yokken iki güzel armağan çıktı benim kısmetime. Sevgili Hilal, "aaa hiç böyle düşünmemiştim dedirttiğim" ve "dünyayı çocukların gözünden anlamaya çalıştığım" için bana "çocuk ruhu ödülü " vermiş. Sırf adı yeter bana...
Ne yalan söyleyeyim pek bir gururlandım. Ve sırf samimiyetle hissettiklerimi yazarak ne çok insana ulaşabildiğimi, yüreklerine dokunabildiğimi görüp duygulandım...

Bu da sevgili Şule ve Esra'dan den geldi. Işıl ışıl rengiyle, içtenliğiyle günüme renk kattı.
Aslında gerçek ödül, ucuz hesapların, çıkarların, kötü niyetlerin, boş dedikoduların, kıskançlıkların ötesinde, hiç yanyana gelmeden böyle bir bağ kurabilmek.
Geçenlerde bir süre yaz(a)madığım için sevgili Özden, merak edip herşey yolunda mı diye sorduğunda anlamıştım bu bağı. Yaşamlarımızın nasıl kesiştiğini, bilgisayar ekranında açılan pencerelerden nasıl herşeyi paylaştığımızı...
Hepinize kucak dolusu sevgiler ve sonsuz teşekkürler...

iki yaşında olmak

2010-01-11T08:00:00.003+02:00

Şimdi siz şikayet ediyorsunuz ya bizden, yaptıklarımızdan... Hatta bir de isim takmışsınız "iki yaş krizi" diye... Ah bir bilseniz bizim yaşadıklarımızı böyle konuşmazdınız işte...
Haydi bizim yerimize koyun kendinizi. Dizlerinizin üzerine çömelip yeniden 80-90 santimetreden bakın bakalım dünyaya. Herşey ne kadar yukarıda, ne kadar büyük ve ne kadar uzakta görünüyor değil mi? Kocaman bir dünyaya karşı küçücük bedeniniz... Ne boyunuz yetiyor yüksek bir yere ulaşmaya, ne gücünüz yetiyor biraz ağır bir şeyi kaldırmaya... Oysa çevrenizdeki yerden yüksek kişiler, size pek zor gelen her şeyi çok basitçe yapıveriyor nasılsa.
Tüm o tırmanmalarımız, atlayıp zıplamalarımız, orayı burayı kurcalamalarımız kendi güçsüzlüğümüze bir başkaldırı aslında. Boyumuz yetmiyorsa açar alt çekmeceleri üzerine basarız, kaldıramadığımız şeylerin üzerine çıkarız. Ne yapalım yani...

Herşeyin yeni olduğu bir yer düşleyin. Hani siz de bir mağazaya girdiğinizde etrafa bakınmak, onu bunu ellemek istiyorsunuz ya... İşte dünya da öyle bir yer bizim için. Keşfedilmeyi bekleyen şeylerle dolu... Durup bakınmak, ellemek, ağzımıza götürüp tadına bakmak istiyoruz. Ama çekiştiyorsunuz oramızı buramızı... Hayır, ellenmez, tehlikeli, olmaz... Anlayamıyoruz biz neden ellenmez, neden olmaz...
Hep aceleniz var. Çünkü koşturacağınız yerler var. Ama bizim yok. Bizim tek işimiz, keşfetmek. Bunun için de zamana ihtiyacımız var. Ama siz hiç durmadan haydi haydi derken, elimizden tutup çekiştirirken, bizi de sizin hızınıza uymaya zorlarken nasıl keşfedebiliriz ki dünyayı? Biz, sakin sakin, yavaş yavaş, herşeyin tadını çıkara çıkara yaşamak istiyoruz çünkü ne bir yapılacak işler listemiz var, ne yetişmemiz gereken bir yer...
Pembe çimenler, kırmızı bir gökyüzü çizmek istiyoruz. Yeşil bir güneş gülümsesin tepemizde istiyoruz. Ama olmaz diyorsunuz hemen, çimenler yeşil, gökyüzü mavi olacak. Sizin düş gücünüz sınırlıysa, hatta hiç yoksa biz ne yapalım? Neden kendinize benzetmeye çalışıyorsunuz bizi? Bırakın bizi kendimiz olalım...

Büyümenin ne kadar zor, ne kadar ağrılı bir süreç olduğunu biliyor musunuz? Ya hiç durmadan uzamaya, gelişmeye çalışan kemiklerimizin ne kadar canımızı yaktığını. Bilmiyorsunuz değil mi? Ya sizi beklemenin ne kadar zor olduğunu biliyor musunuz?... Bu dünyada güvenebileceğimiz tek varlıkların bırakıp bizi gittiklerinde neler hissettiğimizi... Bütün gün yolunuzu gözleyip ya bir daha dönmezlerse diye nasıl endişelendiğimizi... Bilmiyorsunuz... Anlatamıyoruz derdimizi. Aslında biz anlatıyoruz ama siz anlamıyorsunuz. Çünkü istiyorsunuz ki biz sizin dilinizi öğrenelim. Siz bizim dilimizi öğrenmek için hiç çaba harcamıyorsunuz... On kere tekrar ettiğiniz şeyi anlamayan, yüzünüze ya boş boş ya da acı çekiyormuş gibi bakan birinin karşısında siz de çıldırırdınız... Bir de yerden yüksek insanların geçip karşımıza agucuk, gugucuk diye acayip şeyler yapması yok mu... İnsan ister istemez çileden çıkıyor.

İstiyorsunuz ki pek sık karşılaşmadığımız insanlar bizi havaya kaldırdığında sessiz sessiz duralım, hatta bir de gülücükler saçalım. Oysa siz de yabancılara gülümsemiyorsunuz, onlara sarılmıyorsunuz değil mi?
Evet bizi seviyorsunuz, ama saygı duymuyorsunuz işte. Etiketliyorsunuz... Ya yaramazız sizin gözünüzde ya iki yaş krizindeyiz. Hayır, hayır, hayır... Biz sadece günü yaşayan, kimi şeylerden çılgınca mutlu olup bazı şeylere de kendimizin bile anlamadığı bir biçimde sinir olan küçük insanlarız...
Ah ah bir Nietzsche amcamız anlamış bizi... Size bizim gibi olmanız gerektiğini söylemiş ama yazık ki onu da anlamamışsınız:(

bars geldi

2010-01-09T09:30:00.000+02:00

Ada'nın bir kardeşi daha oldu. Ural Bars, bizim aileye katıldı. Böylece iki çicek bir de böcek oldular... Bu minik oğlan, bizim pembe dünyamıza mavilik kattı güzel gülümsemesiyle...

2.9 kg doğan bebeşimiz, çok tatlı tıpkı annesi ve babası gibi. Hemen babasına benzeterek teşhisimizi koyduk. Bir yandan da 3 kiloyu hala aşamadık diye eseflendik. Ada, 2.5 kg, Eylül 2.6 kg ve şimdi Bars 2.9 kg. Bakalım, inşallah bir sonrakine...

Ve ailede bizden sonraki neslin nasıl oluştuğuna bakıp şaşırdım. Biz büyüdük, ailemiz de büyüdü... Yaşamın böyle tazelenerek akıp gitmesi nasıl mucizevi...

Şimdi Eylül ve Bars'ın biraz büyüyünce Ada'ya katılıp ortalığı toz duman edecekleri günleri bekliyorum...

Minik meleğim, annen baban ve tüm sevdiklerinle uzun, sağlıklı ve neşe dolu bir hayat sür. Yüzünden gülümseme, hayatından şans, bereket ve mutluluk eksik olmasın...

Adacığımla birlikte hemen hastaneye gittik bu pamuk bebeğe hoşgeldin demek için... Aslında ona Bars'tan, onun ne kadar minicik olduğundan söz etmiştim yol boyu. Ama o, biraz bakındıktan sonra bebek şekerlerine, kapılardaki süslemelere daha çok ilgi gösterdi. Pembe süslerin kızlar için, mavilerin ise oğlanlar için olduğunu söyleyip onu da bu pembe-mavi ayrımcılığa alet ettik. O da gösterip bu kıııııııııııız, bu oylaaaaaaaaan demeye başladı. Ama bir oda vardı ki onun süsleri farklıydı. Ada sorunca açıkladık: Bu da Deniz bebeğin diye... Ada tekrar turladı koridoru tek tek bebekleri sayarak: Bu kııııııııız, bu oylaaaaaaaaan, bu da Nenis....

ice age çılgınlığı

2010-01-06T21:19:00.003+02:00

Bir süredir baba mamut Manny, anne mamut Ellie, miskin Sid, kaplan Diego ve sincap Scrat ile yatıp kalkmaktayız.
Ada, teyzesi sayesinde Buzul Devri ve kahramanları ile tanıştı ve hayatında yepyeni bir sayfa açılmış oldu. Bana kalsa daha uzun süre film falan seyredemezdi ama anne olunca ilk öğrendiğim şeylerden biri "asla büyük konuşma!" oldu. Peki fena mı oldu, hayır. Ada, çok eğleniyor ve bir sürü şey öğreniyor. Hatta konuşmasına da hayli katkısı oldu. Mağara, dinazor, mamut gibi hayatta aklıma gelmeyecek bir sürü şeyi öğrendi. Yorum yapmaya başladı. Ama filmi seyrederken sürekli konuşup onu da konuşturmaya çalıştık ki gözünü TV'ye kenetleyip kalmasın diye. Değişik yaratıklardan ürkmemesi için de hepsini açıkladık, nerelerde yaşadıklarını anlattık. Serinin üç filmini de seyretti Ada. Hepsini sevdi, ama galiba ilk ikisinden daha çok zevk aldı. Şimdi herkese anlatıyor:
Ada: Did (Sid) vaaaar, anne mamut vaaar, baba mamut vaaar, Diego vaaar, nincap (sincap) vaaar.
Anne/Baba/Teyzeler: Peki Sid numbayaları (yumurtaları) nereden almış?
Ada: Mağağadan
Anne/Baba/Teyzeler: Numbayalar kimin?
Ada: Ninonosun (dinazorun)
Anne/Baba/Teyzeler: İçinde ne var?
Ada: Yavyu ninonos (yavru dinazor)....
Sincap, meşe palamuduna her sarıldığında, Ada onun duygularına tercüman oluyor: Meniiiiiiiiiiiiiim....
Peki biz rahat durur muyuz? Hayır... Ankara kazan biz kepçe arayıp, hatta araya tanıdık sokarak Ada'ya üzerinde Ice Age kahramanlarının olduğu bir pijama aldık. Bildiğiniz gibi değil kalmamış hiç bir yerde. Kendi bedeninden bulamadığımız için bir boy büyüğünü almak zorunda kaldık. Ama Ada yine de çok mutlu: Did vaaaar, anne mamut vaaar, baba mamut vaaar, Diego vaaar, nincap vaaar.
Bazen pijamamızı mööö (ayrı hikaye) giyiyor. Eğer pijamayı bulamamışsa başını sallayarak soruyor Ada: Did nerde? Hani nerde? Sonra çamaşır sepetine bakmaya gidiyoruz. Bu arada pelüş mamutumuz, kaplanımız, sincabımız ve Sid'imiz de aileye katıldılar. Uzun sözün kısası şu sıralar bizim evde Buz Devri yaşanıyor....

teşekkür

2009-12-30T18:12:00.012+02:00

İçinde yaşadığım bu güzel dünya için

Başımı kaldırdığımda beni kucaklayan sonsuz gökyüzü için,
Bir işim
Ve bir evim olduğu için,
Masamdaki ekmek
Ve kitaplarım için,
Kendimi bulma yolunda karşıma çıkan bilge insanlar için,
Her zaman arkamda olan, beni destekleyen, beni ben yapan annemle babam için

Hayatımdaki en büyük zenginlikler olan kardeşlerim için

Olmayan erkek kardeşimin yerini dolduran bu yakışıklı için

Bu melek için

Bana sevmeyi, ait olmanın ayrıcalığını öğreten ailem için

Beni olduğum gibi kabul eden, düşlerimi paylaşan eşim için

Bana köpek gibi sevmenin ne demek olduğunu öğreten oğlum için

Kısmetim, zeytin gözlü kızım için

Ve en çok da bu mucize için

Tanrım sana binlerce kez şükürler olsun...

Ben çok zengin bir insanım. Biten yılın ardından hesap kitapların, yeni yıl içinse plan ve programların yapıldığı şu günlerde benim tek isteğim, sevdiklerimin sağlıklı ve mutlu olması.

Başka hiç birşey istemem...

anne olmak...

2009-12-28T14:00:00.002+02:00

Anne olmak,
Bir yandan tüm dünyaya karşı duracak kadar güçlü olmak,
Bir yandan da bir minicik virüs yüzünden çaresiz kalmak demek
Anne olmak,
Bu devasa güç ile bu korkunç çaresizlik arasında anlatılmaz bir ikilem demek
Kendine rağmen hatta kendine karşı yaşamak demek anne olmak
Sürekli gözünün pınarında düşmeye hazır bir damlayla yaşamak
Derinin sinir uçlarını açıkta bırakacak kadar incelmesi demek
Anne olmak,
Onun yediği kadar doymak
Düştüğünde ondan çok acı çekmek demek
Bir yanının hep yarım kalması
Bir başkasının geleceğini düşlemek demek
Yaşamın anlamını kavrayıp
Sırf onun için, onun büyüdüğünü görmek için yaşamak istemek demek
Paranoyanın zirvesine tırmanıp
Görünmez düşmanlara savaş açmak,
Estetik duygusunu yitirip başka herşeye körleşmek
En iyinin, en güzelin o olması demek
İçinden çılgınca herşeyi onun için yapmak gelirken
Öğrenmesi için geride durabilmek demek
Kabul etmek demek karşına en kötüsü çıksa bile
Anne olmak,
Kalıcı bir delilik halinde kaybolmak
Bir daha asla eskisi gibi olamamak
Gözünün hiç birşeyi görmemesi demek
Tek bir ortak paydada buluşup
Dünya nüfusunun dörtte biriyle aynı dili konuşmak demek...
Not: Anneme ve dünyanın tüm annelerine ithafen yazılmıştır.

ahhh şimdi...

2009-12-20T14:09:00.006+02:00

Şimdi içinde bana ne istersem verecek yakışıklı cinin yaşadığı sihirli bir lambam ya da sihirli deyneğini sallayıp düşleri gerçekleştiren tombiş bir perim olsaydı... Ne isterdim? Önceden anlaşalım hayal benim hayalim, sayı yok, sınırlama yok, canımın istediği herşeyi dileyebilirim:
- Bölünmek isterdim. Nasıl mı? Şimdi sabah kalkınca amipler gibi bölüneyim, bir Umur, iki Umur, üç Umur... Biri işe gidip para kazansın, öteki oturup kitap çevirilerini yapsın, bir başkası ev işleriyle yemeği halletsin, bir Umur kütüphaneye gidip tezi bitirsin, hatta biri de uyumaya devam edip ötekiler için dinlensin. Ben de bütün gün Ada ile takılayım, ana kız ışınlanıp Peru'daki tapınaklara tırmanalım, oyun oynayalım... Sonra gece olunca bütün Umurlar gelip birleşsinler yine. O şahane bütünlük duygusuyla güzel güzel uyuyayım...
- Tabii ki ışınlanmak isterdim. Hani varsa bir yerlerde bu konuyla ilgili deney falan yapan bir bilimadamı kendisine sesleniyorum: Ben kobay olmaya gönüllüyüm, gelin beni alın. Şimdi düşünün: Gözlerinizi kapatıyorsunuz hoooop istediğiniz yerdesiniz. Trafik derdi yok, bilet alma, bavul hazırlama derdi yok, saatlerce süren yolculuk yok, vize yok... Her yeri gezeyim... Bugün Amazon Ormanları, yarın Kamboçya, gelecek hafta canım nereye isterse...
- Dünyanın bütün kütüphaneleri beni fahri üye ilan etsin. Hatta okumak istediğim kitapları bizim eve göndersin. Ben okudukça iade ederim...
- Zaman satan bir yer bulayım. Ver bana beş saat diyeyim beş saat versinler. Hatta sık sık kampanya olsun bu dükkanda. Bir alana beş versinler. Beş saat alınca 25 saatim olsun...
- En yakın arkadaşım, Gabriel Garcia Marquez olsun. Ben ona yemek pişireyim o bana anlatsın, anlatsın, anlatsın. Bir sonraki kitabının adı Umur'a Mektuplar ya da Umur'lu bir şey olsun.
- Bütün dilleri bileyim... Matrix'deki gibi kafama bir USB kablosu takayım, ne istersem beynime yükleyeyim... Mesela çok iyi bir eskrimci olayım, bilgisayarda iki tuşa dokunup her aradığımı bulayım...
- Zamanda yolculuk edeyim. Gözlerimi kapayayım hooop Mozart'ın yanında açayım. Yeni operası için birlikte libretto yazalım. O bana yardımlarım için teşekkür ederken ben yeniden kapayayım gözlerimi bu dinazorlar neden yok oldu anlamak için taa insanın olmadığı zamanlara gideyim... William Blake ve Lord Byron'la da tanışmak isterim. Bir de Dostoyevski, Cesare Pavese, John Milton, Shakespeare, Schopenhauer, Nietzsche, Van Gogh, El Greco, Leonardo da Vinci... Ortaçağ şövalyeleri ile at bineyim dıgıdık dıgıdık... Benim de kabarık etekli elbiselerim olsun (korse giymem)... Mayalarla İnkaların, dağların tepesine o tapınakları nasıl yaptıklarını seyredeyim...
- Sonra hayvanların dilinden anlamak, onlarla konuşmak isterim. Efe ve Maya ile otursak mesela sorsam onlara yavrularım ne düşünüyorsunuz, var mı bir sıkıntınız? Onlar da anlatsalar ne olacak bu dünyanın hali...
- Limiti limitsiz olan bir kredi kartım olsun. Dünyanın dört bir yanında, tarihin her anında geçerli olsun. Geri ödemesi olmasın... Ooo Umur Hanım, size hizmet etmek bizim için zaten çok büyük bir şeref, ödeme yapmanıza gerek yok desin bankadakiler... Bir daha parayla, hesap kitapla hiç işim olmasın...
- Bana bir ada versinler, üzerine de bir ev yapsınlar, orada yaşayayım. Ama adada böcek falan olmasın korkarım... İnsanlar da olmasın. Sadece sevdiklerim... Biraz kafamı dinleyeyim...
....
Not: Çaktırmayın ben bu haftasonu nöbetteyim. İş başında hayal kurulur mu demeyin... Kurulur, hatta kurulması gerekir. Hayal kurmak iyidir. İnsan, kendini çok iyi hissediyor... Haydi siz de kurun... Bakayım siz neler isteyeceksiniz? Hem kimbilir lambadaki cinle, tombiş peri gelmezse Noel Baba gelir... Noel Baba, yukarıdakilerin hepsi şart değil, birkaçı da olur...
Ada'ya not: Adacığım, yukarıdaki resim Gabo amcanın. Hani doğmadan önce sana kitaplarını okuduğum amca. İnşallah yakında bizim eve sık sık uğrayacak...